زنان بی فرزندی که تاریخ و فرهنگ را شکل می دهند، همچنان بر اساس مادر نبودن قضاوت می شوند
زنانی که بیشتر به آنها باز می گردم - الیزابت اول، وارث بالقوه او آربلا استوارت (و رقیب جیمز چارلز استوارت، بعدها پادشاه جیمز اول)، ویرجینیا وولف، کاترین هپبورن، دبی هری - هرگز صاحب فرزند نشدند. دلایل آنها بسیار متفاوت بود: برخی تصمیم گرفتند این کار را نکنند، برخی از آنها جلوگیری شد، و برخی هرگز این فرصت را پیدا نکردند. این الگو دو سوال ایجاد می کند. آیا کار یا موقعیت آنها به قیمت انتخاب آنها تمام شد؟ و چرا به نظر می رسد…
زنانی که بیشتر به آنها باز می گردم - الیزابت اول، وارث بالقوه او آربلا استوارت (و رقیب جیمز چارلز استوارت، بعدها پادشاه جیمز اول)، ویرجینیا وولف، کاترین هپبورن، دبی هری - هرگز صاحب فرزند نشدند. دلایل آنها بسیار متفاوت بود: برخی تصمیم گرفتند این کار را نکنند، برخی از آنها جلوگیری شد، و برخی هرگز این فرصت را پیدا نکردند. این الگو دو سوال ایجاد می کند. آیا کار یا موقعیت آنها به قیمت انتخاب آنها تمام شد؟ و چرا به نظر می رسد اهمیت دارد و میراث و دستاوردهای زنان بزرگ را تحت الشعاع قرار می دهد؟
متن اصلی (انگلیسی)
Childless women who shape history and culture are still judged on not being mothers
The women I return to most—Elizabeth I, her potential heir Arbella Stuart (and rival to James Charles Stuart, later King James I), Virginia Woolf, Katharine Hepburn, Debbie Harry—never had children. Their reasons were wildly different: some chose not to, some were prevented, and some never got the chance. The pattern raises two questions. Did their work or their position cost them their choice? And why does it seem…