زنان فیلمساز غزه با راه اندازی آکادمی جدید، درد را به سینما تبدیل می کنند

البریج، نوار غزه - یک کیسه آرد، مستندی 11 دقیقه ای از فیلمساز نوظهور مونا ابوقس، از تجربه شخصی او برای بررسی استفاده اسرائیل از قحطی علیه فلسطینیان در غزه در طول جنگ نسل کشی اسرائیل در این منطقه استفاده می کند.

این فیلم یکی از پنج فیلم مستند زنان فلسطینی است که روز دوشنبه در افتتاحیه دومین جشنواره بین‌المللی فیلم زنان غزه به نمایش درآمد که همچنین آغاز رسمی آکادمی سینمای غزه را رقم زد.

این مراسم در محل سالن النخیل در البریج، مرکز غزه، با شعار "زنانی که از مرگ زندگی می آفرینند" برگزار شد. این سالن، مانند اکثر ساختمان های غزه، پس از سه سال جنگ اسرائیل که بیش از 74000 فلسطینی را کشته است، ویران شده است.

این فیلم تلاش فلسطینی ها برای یافتن غذا در غزه، خطرات موجود در نقاط توزیع کمک و تلفات جانی در تلاش برای تهیه آرد را به تصویر می کشد.

از طریق تجربیات خود ابوقس، یک گونی آرد به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه آسیب ناشی از گرسنگی حتی پس از در دسترس قرار گرفتن دوباره غذا بر خانواده‌ها ادامه می‌دهد.

این تجربیات به دلیل محدودیت های اسرائیل برای ورود کالاها به غزه و کاهش کمک های غذایی باعث کمبود و ترس از بازگشت قحطی شده است.

ابوقس به الجزیره گفت: ایده فیلم از یک تجربه شخصی و یک داستان واقعی نشات می گیرد. زندگی روزمره در غزه را مستند می کند که با بمباران، تخریب، محاصره، گرسنگی و از دست دادن سنگینی می کند.

او افزود: «من می‌خواهم جزئیاتی را ثبت کنم که نشان دهنده رنج و عزم مردم برای حفظ جانشان است. "من به دنبال نشان دادن واقعیت همانگونه که مردم آن را تجربه می کنند و به بینندگان کمک می کنم تا بفهمند جنگ با روابط، رویاها و امیدهای آنها چه کرده است."

فیلم دیگری به نام فراسوی سکوت، ساخته رغدا البوحیسی، فیلمساز و روزنامه نگار نوظهور، مبارزات دوران جنگ در غزه برای افراد دارای معلولیت را از طریق داستان هنرمندی ناشنوا که هرگز خواندن، نوشتن یا برقراری ارتباط از طریق زبان اشاره را یاد نگرفت، بررسی می کند. استودیوی هنری او در جنوب رفح غزه توسط اسرائیل ویران شد و پدر و مادر و چند تن از اعضای خانواده اش کشته شدند.

پس از آواره شدن به دیرالبلاح در مرکز غزه، خانواده دیگری او را به خانه بردند و یک استودیوی ساده در کنار جاده راه اندازی کردند. نقاشی های او منعکس کننده فقدان و جابجایی است و آنچه را که کلمات نمی توانند از طریق رنگ و خط بیان کنند.

البوحیسی به الجزیره گفت: «می‌خواهم چالش‌های دیگری که افراد دارای معلولیت در طول جنگ با آن‌ها مواجه هستند، از جمله آوارگی، از دست دادن خانواده، و نابودی معیشت را برجسته کنم. "هنر می تواند از موانع زبان و سکوت عبور کند و تجربه فردی از درد را به پیامی بصری تبدیل کند که رنج غزه را به جهان منتقل می کند."

در کنار آن سه فیلم دیگر از فیلمسازان زن فلسطینی نوظهور بودند - سوسو: خط حیات، بقایای نور و دانانا. این فیلم ها زندگی در غزه و رنج های ناشی از جنگ را مستند می کنند.

سوسو: The Lifeline یک کودک یتیم و الاغش را دنبال می کند که به مردم کمک می کند در غزه زنده بمانند. بقایای نور فیلمسازی را دنبال می‌کند که با از دست دادن خانواده و خانه‌اش دست و پنجه نرم می‌کند، در حالی که دانانا داستان مادری را روایت می‌کند که هشت فرزندش کشته شده‌اند و به همراه خانواده بازمانده‌اش برای کنار آمدن با غم خود به آوازهای فلسطینی روی می‌آورند.

این پنج مستند از طریق یک برنامه دیپلم فیلمسازی که در ماه مارس آغاز شد و 25 زن جوان فلسطینی را گرد هم آورد، تولید شد.

عزالدین شله، مدیر جشنواره، گفت که این فیلم‌ها از تجربیاتی استفاده می‌کنند که زنان و دختران در طول جنگ تجربه کرده‌اند و شاهدی بصری از زندگی روزمره هستند و به زنان فضایی می‌دهند تا داستان‌هایشان را با صدای خودشان بیان کنند.

او به الجزیره گفت: «اگرچه موضوعات فیلم‌ها متفاوت است، اما دردهای فردی را به داستان‌های انسانی گسترده‌تر تبدیل می‌کند و زخم‌های روانی و اجتماعی جنگ را آشکار می‌کند. آن‌ها داستان‌هایی را حفظ می‌کنند که در غیر این صورت هرگز به صفحه نمایش نمی‌رسند، رنج را به شهادت سینمایی تبدیل می‌کنند و داستان‌های غزه را برای مخاطبان فراتر از مرزهای آن به ارمغان می‌آورند.»

این جشنواره که تا 31 اکتبر ادامه دارد، 73 فیلم از 24 کشور را به نمایش می گذارد و پلت فرم گسترده تری را برای فیلمسازان غزه و فراتر از آن ارائه می دهد.

اما حتی با وجود رویدادهایی مانند جشنواره، فیلمسازی در غزه با چالش های بزرگی همراه است. تخریب مؤسسات فرهنگی، تجهیزات کمیاب، بودجه محدود، قطعی برق و اینترنت، و فشارهای جنگ و آوارگی فرصت‌های تولید فیلم را به شدت محدود کرده است. زنان فیلمساز نیز برای دسترسی به آموزش، فرصت های تولید و جشنواره های بین المللی با مشکل مواجه هستند.

ریما محمود، فیلمساز، یکی از بنیانگذاران این جشنواره، گفت که جنگ و محاصره غزه از سوی اسرائیل - که مربوط به سال 2023 است - مانع از فیلمسازی زنان جوان شده است و برخی را مجبور به استفاده از روش های ساده، پروژه های خود سرمایه گذاری و مستندسازی واقعیت غزه حتی با وجود دشواری ها کرده است.

محمود گفت: «علیرغم منابع محدود، این فیلم ها شایسته نمایش بین المللی هستند. سازندگان آنها به حمایت فنی و مالی، ترجمه و مشارکت با جشنواره ها و پلتفرم ها نیاز دارند.»

مای مصری، فیلمساز فلسطینی ساکن لبنان و یکی دیگر از بنیانگذاران جشنواره، گفت که این فیلم ها به زنان جوان کمک می کند تا داستان های خود را بیان کنند، در برابر پاک شدن مقاومت کنند و حافظه جمعی را حفظ کنند، در حالی که مهارت ها و دسترسی به کار در غزه یا از طریق پلتفرم های دیجیتال را ایجاد می کنند.

این آکادمی همچنین با همکاری دانشگاه آزاد القدس و با تایید وزارت آموزش و پرورش فلسطین، مدرک فیلمسازی را تهیه کرده است.

مصری گفت: آکادمی هم اکنون در تلاش است تا کارگردانان را به جشنواره های بین المللی برساند.

او گفت: «ما به دنبال توافق‌هایی با توزیع‌کنندگان برای نمایش این فیلم‌ها در مؤسسات آموزشی و فرهنگی خارج از فلسطین و از طریق پلتفرم‌ها و جشنواره‌های بین‌المللی با تمرکز بر زنان و حقوق بشر هستیم».

مصری افزود: این امر صدای زنان فلسطینی را به گوش مخاطبان جهانی می‌رساند، تجربیات انسانی و خلاقیت هنری آنها را روشن می‌کند، حضور سینمای فلسطین را در سطح بین‌المللی تقویت می‌کند و افق‌های جدیدی را برای کارگردانان زن جوان برای دستیابی به سکوهای نمایش جهانی و جشنواره‌های فیلم باز می‌کند.