زنان وایکینگ چند بار در نبرد می جنگیدند؟

وایکینگ ها کاشفان، کشاورزان، بازرگانان و از همه معروفتر، جنگجوانی بودند که در بخش های وسیعی از اروپا یورش بردند.

کلیشه های وایکینگ ها معمولا تصاویری از مردان عضلانی را تداعی می کنند. اما در طول چند دهه گذشته، محققان توجه خود را به زنان عصر وایکینگ ها (تقریبا 793 تا 1066 پس از میلاد مسیح) و نقش هایی که داشتند معطوف کرده اند. به عنوان مثال، داستان هایی از "دخترهای سپر" وجود دارد که در کنار مردان می جنگیدند، و برخی از این متون به زنان وایکینگ اشاره می کنند که در نبرد می جنگیدند. اسناد باستان شناسی همچنین دارای شواهدی است، از جمله گورهای زنان عصر وایکینگ که با سلاح ها و سپرهای درجه یک جنگی دفن شده اند.

این که آیا زنانی که در عصر وایکینگ ها زندگی می کردند می توانستند جنگجو باشند، هنوز محل بحث است، اما این بحث یک سوال دیگر را ایجاد می کند: داشتن متون در توصیف مبارزان زن و سوابق باستان شناسی زنانی که با سلاح دفن شده اند یک چیز است، اما شواهد در مورد اینکه زنان وایکینگ چقدر در نبرد می جنگیدند چه چیزی می تواند به ما بگوید؟

کارشناسان به Live Science گفتند که پاسخ تا حد زیادی به تفسیر ما از متون، مصنوعات و دفن‌های زنان عصر وایکینگ بستگی دارد، که اغلب نسبت به دفن مردانی که با سلاح‌های مشابه (یا حتی کمتر) دفن شده‌اند، با دقت بیشتری مواجه می‌شوند.

"آنها صلابت را بر جذابیت مقدم دارند"

وایکینگ‌ها از سیستم نوشتاری رونی استفاده می‌کردند، اما متن‌های گرانبهایی را پشت سر گذاشتند. در عوض، بسیاری از آنچه که ما در مورد وایکینگ ها می دانیم توسط افرادی از فرهنگ های دیگر یا نوادگان نورس آنها در مورد آنها نوشته شده است.

یکی از خاطره انگیزترین متون در قرن دوازدهم توسط مورخ و الهیات دانمارکی Saxo Grammaticus نوشته شد. او در «گستا دانوروم» (به لاتین «تاریخ دانمارکی‌ها» و ترجمه جنی یوخنز) نوشت که «زمانی زنانی در دانمارک بودند که لباس‌های مردانه می‌پوشیدند و تقریبا هر دقیقه را صرف پرورش مهارت‌های [مبارزه‌ای] می‌کردند». همانطور که «اگر خود واقعی خود را فراموش کرده بودند، صلابت را مقدم بر جذابیت می‌دانستند، به جای بوسه، درگیری را هدف قرار می‌دادند، طعم خون را می‌چشیدند، نه لب‌ها را، به دنبال برخورد بازوها بودند تا آغوش بازو، به دست‌هایی که باید سلاح می‌دادند.

بافندگی، نه کاناپه، بلکه کشتن را می‌خواستند، و کسانی را که می‌توانستند با قیافه آرام کنند، با نیزه‌ها مورد حمله قرار می‌دادند.»

متن دیگری درباره وایکینگ‌ها، ایرلندی قرون وسطایی «Cogadh Gaedhelre Gallaibh» («جنگ ایرلندی‌ها با خارجی‌ها»)، به زنی معروف به «بانوی سرخ» اشاره دارد که ناوگان وایکینگ‌ها را در حمله به بلفاست در قرن دهم رهبری می‌کرد.

نیل پرایس، استاد باستان شناسی در دانشگاه اوپسالا در سوئد که مطالب زیادی در مورد وایکینگ ها نوشته است، گفت: عدم قطعیت زیادی وجود دارد. پرایس در ایمیلی به لایو ساینس گفت، متن "Cogadh Gaedhel re Gallaibh" که به بانوی سرخ اشاره دارد، دقت قابل بحثی دارد.

او مشکوک است که زنان وایکینگ در نبرد می جنگیدند، اما نه مکرر. به علاوه، پرایس گفت: «جنگجویان زن احتمالا اقلیت بسیار کوچکی بودند.

بازسازی امروزی که جنگجویان وایکینگ را به تصویر می‌کشد. (اعتبار تصویر: Yuriy Seleznev از طریق Alamy) حساب نوشته شده توسط Saxo Grammaticus نیز بحث برانگیز است. توماس کریستیان هیبول هولم، استاد تاریخ در دانشگاه جنوب دانمارک، گفت که Saxo Grammaticus منبع قابل اعتمادی نیست.

هیبول هولم در ایمیلی به لایو ساینس گفت: «ساکسو گراماتیکوس درباره جنگجویان زن می‌نویسد، اما فقط در بخش‌هایی از کارش که مربوط به گذشته افسانه‌ای دانمارک است». هیبول هولم گفت: «علاوه بر این، این نوشته‌ها دقیق نیستند، بلکه اخلاقی و ساختگی هستند.

روی آوردن به باستان شناسی

تفسیر شواهد باستان شناسی نیز می تواند چالش برانگیز باشد. باستان شناسان از حدود 30 تدفین زن در عصر وایکینگ ها حاوی اسلحه می دانند، از جمله سه مورد با شمشیر در اسکاندیناوی. حتی بیشتر قبرهای زنان عصر وایکینگ دارای اقلامی هستند که می‌توانستند به عنوان سلاح مورد استفاده قرار گیرند - از جمله نیزه، تبر و چاقو - اگرچه این ابزارها می‌توانستند برای شکار یا مراقبت از مزارع نیز استفاده شوند. در هر صورت، ما نمی توانیم مطمئن باشیم که آیا این زنان در جنگ جنگیده اند یا خیر.

دبورا شپرد، محقق مستقلی که دارای مدرک دکترای باستان شناسی است و مطالعات گسترده ای در مورد وایکینگ ها انجام داده است، در ایمیلی به Live Science گفت: «نگرانی اول این است که این سلاح ها واقعا توسط متوفی استفاده شده است و صرفا به عنوان نشانه هایی از موقعیت خاص یا رتبه اجتماعی که از طریق ارث به دست می آید، گنجانده نشده است. او خاطرنشان کرد که قبرها اغلب به خوبی حفظ نمی شوند و جمع آوری اطلاعات را دشوار می کند.

این تصویر 1889 قبری را در بیرکا در سوئد نشان می دهد. اکنون مشخص شده است که فردی که با سلاح های درجه جنگ و وسایل سواری دفن شده است یک زن است. (اعتبار تصویر: Evald Hansen/American Journal of Physical Anthropology) شپرد گفت: احتمالا «تعداد کمی از زنان جنگجو وجود داشتند، اما آنها احتمالا فقط در خانواده های بالاترین رتبه یافت می شدند، و دوران جنگجوی آنها احتمالا کوتاه مدت بوده است».

آنها در ارتش های بزرگ قرون بعدی نمی جنگیدند، اما احتمالا در درگیری های پیش از مسیحیت می جنگیدند. (وایکینگ ها بین قرن نهم و دوازدهم به تدریج به مسیحیت گرویدند.)

حداقل یک مورد شناخته شده از یک زن وایکینگ وجود دارد که ممکن است جراحات مربوط به جنگ باشد. یک زن وایکینگ که در سولور، نروژ پیدا شد، با ضربه شمشیر به سر آسیب دید. او در زمان مرگ 18 یا 19 ساله بود، با اسلحه دفن شد و حدود 900 سال زندگی کرد.

اوله کاستولم، متصدی و محقق ارشد موزه روسکیلد در دانمارک، می‌گوید در مورد اینکه زنان عصر وایکینگ‌ها چقدر در نبرد می‌جنگیدند، ابهامات زیادی وجود دارد.

کاستولم در ایمیلی به لایو ساینس گفت: سلاح‌ها «در تعداد انگشت شماری از گورهایی که بقایای انسان‌های زن در آن‌ها وجود دارد، به‌عنوان یک قبر ظاهر می‌شوند». "اغلب فقط یک سلاح [مانند نیزه] یا [یک] تبر جنگی است. اما حداقل یک نمونه از یک قبر زنانه با مجموعه کامل سلاح و همچنین تجهیزات سواری را می شناسیم." که در بیرکا، سوئد واقع شده است.

رازهای مرتبط

آیا وایکینگ ها واقعا تیرهای آتشین را به سمت قایق های تشییع جنازه پرتاب کردند؟

آیا وایکینگ ها به مین رسیدند؟

آیا زنان سلتیک در جنگ می جنگیدند؟

کاستولم گفت: «اگر این قبر یک مرد بود، محققان هیچ شکی نداشتند که این قبر یک قبر جنگجو بوده است، و این توضیح لزوما باید در زمانی که مقتول یک زن است نیز اعمال شود».

گفته می شود، در فرهنگ های دیگر نیز مبارزان زن وجود داشته اند. پرایس در کتاب خود با عنوان «پادشاه دریا و جادوگر: زندگی و مرگ در عصر وایکینگ‌ها» (کتابهای پایه، 2026) می‌نویسد: «همچنین می‌توان گذرا یادآور شد که جنگجویان زن حداقل یک هزاره قبل از عصر وایکینگ‌ها ویژگی مشترک جوامع آسیای مرکزی بودند.

مثلا سکاها مردمی هستند که در اروپای شرقی و آسیا شکوفا شده‌اند و زنان سکایی با اسب و سلاح دفن شده‌اند. در برخی موارد، زنان سکاها از جراحات جنگی مانند نوک پیکان رنج می‌بردند و حدس زده می‌شود که آنها الهام‌بخش داستان‌های آمازون‌ها بوده‌اند.

با مسابقه وایکینگ ما ببینید چقدر در مورد مردمان باستانی می دانید!