زنان و کودکان آواره‌شده در اثر سیل نپال می‌گویند مسکن امن، حریم خصوصی و ثبات دور از دسترس است.

یک ماه پس از سیل مرگبار در نپال که جامعه کاریشما تامانگ را در منطقه راسووا با خود برد، این زن 26 ساله باردار هنوز در تلاش است تا مکانی امن برای خانه‌اش پیدا کند.

کاریشما، که در انتظار دومین فرزندش است، از زمانی که سیل ویرانگر در کریدور رودخانه بوتکوشی-تریشولی نپال در نزدیکی مرز چین در پایان ماه اوت جاری شد، با دختر 4 ساله‌اش از جایی به جای دیگر نقل مکان کرده است.

او به دویچه وله گفت: «در ابتدا، ما در یک سالن سرپوشیده در شهرداری بیدور در ناحیه نواکوت نگهداری می شدیم.

"اکنون ما به یک چادر خانوادگی موقتی در نزدیکی منطقه Barahachaur نقل مکان کرده‌ایم. با این وجود، در شب‌های بارانی نمی‌توانیم بخوابیم، زیرا هنگام بارندگی آب چکه می‌کند." برادر و دو فرزندش پس از سیل مفقود شده اند.

کاریشما گفت که توالت مناسبی وجود ندارد، اگرچه یک توالت کوچک موقت در نزدیکی چادرها ایجاد شده است.

کودکان و زنان باردار مانند کاریشما به حریم خصوصی و ایمنی نیاز دارند، اما چنین امکاناتی در مناطق سیل زده کشور هیمالیا کمیاب است.

او گفت: "خیلی خوب است که یک مکان ثابت برای اقامت داشته باشم، جایی که بتوانم غذاهای خود را بپزم، احساس امنیت کنم و کمی راحتی داشته باشم."

حداقل هفت نفر از جمله دختران، زنان و داوطلبان محلی در پناهگاه‌ها و کمپ‌های موقت با دویچه وله صحبت کردند. اگرچه هیچ یک گزارشی مبنی بر تجربه آزار و اذیت یا آزار جنسی گزارش نکرده اند، اما گزارش های آنها حاکی از نگرانی های گسترده در مورد ایمنی و آسیب پذیری پس از سیل است.

سابیتا تمنگ که دختر، برادرزاده و خواهرزاده 5 ساله خود را در سیل از دست داده است نیز در یک چادر موقت در باراهاچور اقامت دارد. این دختر 24 ساله گفت که برای حمام کردن و جمع آوری آب باید از نزدیکترین شیر آب عبور کند.

او به دویچه وله گفت: «از حمام کردن در فضای باز در میان غریبه ها و افراد محلی ناشناس احساس ناراحتی می کنیم. او گفت: «بسیاری از کودکان اعضای خانواده، دوستان و همسایگان خود را در سیل گرفتار شده‌اند.

Save the Children نپال هشدار داده است که اقدامات حفاظتی برای کودکان و خانواده های آنها باید در مناطق سیل زده در میان نگرانی ها در مورد قاچاق، خشونت، استثمار و ازدواج کودکان تقویت شود.

بسیاری از خانواده ها به اتاق های اجاره ای نقل مکان کرده اند. با این حال، صدها نفر در پناهگاه‌های موقت و چادرهای موقت در نواکوت و دهدینگ اسکان داده شده‌اند.

Save the Children نپال نگرانی هایی را در مورد حریم خصوصی و ایمنی دختران و زنان مطرح کرد زیرا افراد ناآشنا دسترسی نامحدود به فضاهای مشترک دارند.

آیوش جوشی، مدیر حمایت، کمپین ها، ارتباطات و رسانه در Save the Children نپال، به دویچه وله گفت که گزارش این سازمان بر اساس ارزیابی های کیفی شامل افراد آسیب دیده، از جمله زنان و کودکان، و همچنین داوطلبانی است که در مناطق سیل زده مستقر شده اند.

جوشی با اشاره به اینکه دسترسی نامحدودی برای افراد ناآشنا وجود دارد، به دویچه وله گفت: "بسیاری از پناهگاه های موقت بدون برنامه ریزی ساخته می شوند. کمپ ها در حومه شهرها در شب روشنایی ناکافی دارند و فاقد حمام های جداگانه و فضاهای خصوصی هستند."

چنین موقعیت هایی به طور طبیعی خطر ناامنی، آزار و اذیت احتمالی و استثمار را به ویژه برای دختران و کودکان جوان افزایش می دهد.»

به گفته جوشی، پس از فاجعه، بسیاری از مردم از خانواده خود جدا شدند، در حالی که برخی از کودکان جان خود را از دست دادند و خواهر و برادرهای بزرگتر مجبور شدند مراقب خواهر و برادرهای کوچکتر شوند.

وی با اشاره به ارزیابی میدانی Save the Children افزود: در چنین شرایطی موارد ترک تحصیل و ازدواج کودکان افزایش می یابد. ما کودکان زیادی را دیده‌ایم که با مشکلات روانی مانند عصبانی شدن، ترسیدن و گریه کردن با صدای بلند روبرو هستند. نیاز به درمان اجتماعی و عاطفی وجود دارد.

دولت نپال همچنین خطرات قاچاق و کودک آزاری بالقوه را ارزیابی کرده و با سازمان هایی مانند Save the Children، پلیس و مقامات محلی برای تقویت اقدامات حفاظتی در مکان های آوارگی همکاری کرده است.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

چاکرا بهادر بودا، سخنگوی وزارت زنان، کودکان، جنسیت و اقلیت های جنسی، گفت که دولت نظارت و نظارت را افزایش داده و در حال افزایش آگاهی در مورد خشونت و قاچاق جنسیتی است.

او به دویچه وله گفت: «ما همه ذینفعان مربوطه را بسیج کرده‌ایم و در حالت آماده‌باش قرار داده‌ایم تا نقاط ورودی و خروجی را بررسی کنند تا از افراد آسیب‌دیده در برابر قاچاق یا سوء استفاده محافظت کنیم.

مقامات حداقل 78 کودک را از دو صومعه بودایی در کاتماندو بازگرداندند و آنها را در کمپ های موقت قرار دادند. بودا توضیح داد که صومعه‌ها با ارائه سرپناه، آموزش و اشتغال طولانی‌مدت، کودکان را نجات داده و از آنها حمایت کرده‌اند، اما دولت از چنین ترتیباتی خارج از رویه‌های تعیین‌شده جلوگیری می‌کند.

بودا به دویچه وله گفت: «ما سازمان‌های مذهبی یا خیریه را از نگهداری کودکان بدون رعایت مراحل قانونی به شدت منع کرده‌ایم. در حال حاضر از فرزندخواندگی نیز منع شده است، اما پس از تایید رابطه، می توان کودکان را برای محافظت از آنها نزد اقوام نزدیک مانند عموها و خاله ها قرار داد.

صندوق کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) اعلام کرد که حداقل 541 کودک یا والدین خود را از دست داده اند یا از خانواده های خود جدا شده اند.

ارزیابی های اولیه نشان می دهد که یادگیری برای بیش از 14000 کودک در 62 مدرسه و مرکز آموزشی در مناطق سیل زده در مناطق Dhading، Nuwakot و Rasuwa مختل شده است.