زنان و کودکان بیشترین بار خشونت های مرزی اتیوپی را تحمل می کنند

اردوگاه موقت الهدی در کنیا اکنون به نوعی خانه این آوارگان است.

خانواده‌ها در ماه اکتبر از شهر مویال در اتیوپی، از هم‌نام کنیایی‌اش، از مرز فرار کردند.

آنها در تلاش برای بازسازی زندگی روزمره در پناهگاه های موقت و خانه های ساکنان محلی هستند.

ریشه این خشونت ها در مناقشه مرزی طولانی مدت بین ادارات منطقه ای ارومیه اتیوپی و سومالی است.

سازمان نظارت بر درگیری ACLED آخرین درگیری را به رویارویی 18 اکتبر بر سر یک دفتر اداری و یک پرچم برافراشته در یک منطقه مورد مناقشه دنبال کرد.

اما برای مادرانی مانند شکریه دالاچه، ریشه های خشونت دغدغه اصلی او نیست.

در عوض، او نگران داشتن شیر کافی برای نوزادش است.

خانواده او نمی دانند چه زمانی می توانند به خانه برگردند.

دالاچا می گوید: "من 10 روز گذشته اینجا بوده ام و به زادگاهم بازنگشته ام. ما به دلیل امنیت خود تصمیم گرفتیم به مویال نقل مکان کنیم. با این حال هنوز از هیچ نهاد یا سازمانی کمک دریافت نکرده ایم. ما شدیدا به کمک نیاز داریم."

ما از زمان فرار از خانه‌هایمان با چالش‌های زیادی روبرو بوده‌ایم. شب‌ها تا دیروقت پیاده به اینجا آمدیم، برای جان خود دویدیم، و با کم آمدیم. وسایل رختخواب نداریم و شرایط زندگی ما به شدت دشوار است. همچنین برای شیردهی به سختی می‌توانم شیر بدهم، زیرا شیر کافی برای نوزادم تولید نمی‌کنم که نیاز به توجه و مراقبت ویژه دارد. ما هیچ منبع درآمدی برای زندگی نداریم. برای کمک، به ویژه دسترسی به شیر برای کودک من،" او اضافه می کند.

در اطراف او، خانواده ها برای کمک صف می کشند، وعده های غذایی را تقسیم می کنند و با امدادگران ثبت نام می کنند.

غذا، جایی برای خواب و مراقبت های پزشکی به نگرانی های مبرم برای افرادی تبدیل شده است که بسیاری از زندگی خود را پشت سر گذاشته اند.

برای برخی، اولین حمایت از جانب غریبه هایی بود که خانه های خود را باز کردند.

کرکو محمد هفتاد ساله پس از فرار از اتیوپی در کنار یک میزبان کنیایی اقامت دارد.

آنها غذا و آب مشترک دارند، اما او می گوید منابع آنها محدود است. خانواده او هنوز به ملافه و سایر لوازم نیاز دارند.

او می‌گوید: «درگیری بین جوامع سومالی و اورومو ما را مجبور به فرار کرد زیرا صدای شلیک گلوله‌ها را می‌شنویم که دیوارهای خانه‌هایمان را می‌شنویم. چاره‌ای جز فرار نداشتیم و در این روند ناگهان بی خانمان شدیم».

این سخاوت به مردمی که از مرز می‌رسند کمک کرده است.

به گفته هنوک اوچالا، هماهنگ کننده ارشد اضطراری آژانس پناهندگان سازمان ملل، اما خانوارهایی که خانه و غذای خود را به اشتراک می گذارند، بیش از حد تحت فشار قرار می گیرند.

او می‌گوید: «وقتی درگیری‌هایی از این دست شروع می‌شود، عمدتا زنان و کودکان تحت تأثیر قرار می‌گیرند و اینها آسیب‌پذیرترین اعضای جمعیت، اعضای جامعه هستند».

"تعداد زیادی از زنان باردار هستند، تعداد زیادی از زنان مادران شیرده هستند، تعداد زیادی از جمعیت کودکان زیر پنج سال هستند. نیازهای فوری آنها ضروری است، حیاتی است، پزشکی یکی از آن ها است، تغذیه کلید است، ما باید مطمئن شویم که در این سایت که ما هستیم، تغذیه طبیعی وجود دارد."

در مکان‌های آوارگی، امدادگران پتو، تشک خواب، عصا و پشه‌بند توزیع می‌کنند.

تیم Ochalla به پناهندگانی که از آنها مراقبت می کند سه وعده غذایی در روز می دهد.

اما او نگران است که اگر بحران رشد کند، منابع بسیار نازک کشیده شوند.

دعای ما این است که با منابع رو به کاهشی که در اختیار داریم، با ظرفیت محدودی که از نظر منابع مالی داریم، نتوانیم به جمعیت بیشتر پاسخ دهیم، در حد توانمان باقی بماند، در غیر این صورت، اگر تعداد نیاز به افزایش داشته باشد، همچنان به کمک خیرین خود می‌رسیم تا بتوانیم به کمک ما بیایم، مقداری منابع را به ما بدهند تا بتوانیم به نیازهای ما پاسخ دهیم.

کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) تا 6 نوامبر حدود 14000 نفر را به عنوان بخشی از تلاش مستمر برای تعیین اینکه چه کسانی وارد شده اند و به چه کمکی نیاز دارند، معرفی کرده بود.

این رقم، تعداد کل کسانی نبود که به کنیا رفته بودند.