زندگی با درد مزمن در محل کار: مدیران حامی می توانند کمک کنند، اما نمی توانند همه چیز را حل کنند

توسط نیک ترنر، دویگو بیریجیک گولسرن، فرات کی سایین، گفتگو

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

"من نمی خواهم درد مرا تعریف کند. من می خواهم که من را تعریف کنم."

این همان روشی بود که یکی از کارمندان در مصاحبه‌هایی که در سال 2021 توسط یکی از ما، دویگو بیریکیک گولسرن، و هم‌محقق کوین کلوی انجام شد، کار با درد مزمن را توصیف کرد. کارمند می‌خواست همکاران تجربه‌شان را درک کنند، بدون اینکه درد به مرکز هر مکالمه تبدیل شود.

برای بسیاری از کارگرانی که با درد مزمن زندگی می کنند، افشای اطلاعات پیچیده است. برخی از مصاحبه شوندگان نگران بودند که آشکار کردن درد آنها باعث شود که آنها کمتر توانا به نظر برسند یا شغلشان را در معرض خطر قرار دهد. با این حال، پنهان نگه داشتن آن می‌تواند توضیح این که چرا کارهایی که قبلا قابل مدیریت بوده‌اند، ناگهان دشوار می‌شوند.

زمانی که درد بیش از سه ماه ادامه یابد یا عود کند، به طور کلی درد مزمن در نظر گرفته می شود. بسیاری از افراد در حالی که آن را تجربه می کنند به کار خود ادامه می دهند و ممکن است نیازهای مرتبط با درد مزمن داشته باشند. همانطور که کار قبلی گلسرن استدلال می کند، درک این نیازها مستلزم این است که کارکنان چگونه شغل خود را تجربه می کنند و برای مشارکت کامل به چه چیزهایی نیاز دارند.

تحقیق جدید ما نقش سرپرستان را در شکل‌دهی به آن تجربه بررسی می‌کند. یافته ها حاکی از آن است که رهبری حمایتی ممکن است به رفاه روانی کارکنان کمک کند، اما این مسیر با شدت گرفتن درد ضعیف می شود.

دو مفهوم کلیدی برای درک نتایج ما هستند. شدت درد میزان درد را توصیف می کند، در حالی که تداخل درد نشان می دهد که چقدر درد فعالیت ها را مختل می کند. در محل کار، تداخل می تواند به معنای مشکل در تمرکز، تکمیل وظایف فیزیکی یا تعامل با دیگران باشد.

این تمایز مهم است زیرا شرایط کاری می‌تواند بر نحوه محدود کردن فعالیت‌ها تأثیر بگذارد، حتی زمانی که شدت آن کمی تغییر کند.

در مصاحبه‌های قبلی گلسرن که در بالا ذکر شد، کارمندان تنظیم سرعت، برنامه‌ریزی مجدد جلسات یا تغییر وظایف را برای کاهش تأثیر درد توصیف کردند. اما این گزینه ها بستگی به میزان کنترل شغل آنها داشت.

مصاحبه‌ها همچنین نشان دادند که چرا راه‌حل‌های استاندارد ممکن است نتیجه را از دست بدهند. همه کارکنان نیازهای متفاوتی دارند، حتی اگر شرایط مشابهی داشته باشند. نشستن کمردرد یک نفر را تشدید می کرد، در حالی که ایستادن برای دیگری سخت بود. درک آنچه کمک می کند مستلزم گوش دادن به فردی است که کار را انجام می دهد.

برای مطالعه اخیر خود، 195 کارمند تمام وقت در بریتانیا را که با درد مزمن زندگی می کردند، دنبال کردیم. شرکت کنندگان در مشاغل مختلف از پرستاری و ساخت و ساز تا مدیریت اداری و فناوری اطلاعات کار کردند و سه نظرسنجی را به فاصله یک ماه تکمیل کردند.

ما در مورد شدت درد، بهزیستی روانشناختی، تداخل درد در محل کار و رفتارهای رهبری تحول آفرین سرپرستان سوال کردیم. این نوع رهبری شامل جدی گرفتن نیازهای کارکنان، ابراز اطمینان به کارکنان و تشویق آنها برای برخورد با مشکلات به روش های جدید است.

کارمندانی که بیشتر از این رفتارهای رهبری را گزارش کردند، یک ماه بعد بهزیستی روانشناختی بهتری را گزارش کردند. به نوبه خود، بهزیستی بهتر تداخل درد کمتری را در نظرسنجی نهایی پیش‌بینی کرد. تجزیه و تحلیل‌ها به خوبی و تداخل درد اولیه و همچنین سن را در نظر گرفتند.

با این حال، این الگو به شدت درد بستگی داشت. ما شواهدی از این مسیر را در میان کارمندانی یافتیم که سطوح پایین‌تر و متوسط ​​شدت درد را در نمونه‌مان گزارش می‌کردند، اما نه شدت بالاتر. این نشان نمی دهد که رهبری برای افرادی که درد شدید را تجربه می کنند مفید نیست. نشان می دهد که این مسیر دارای محدودیت هایی است.

ما شواهدی پیدا نکردیم که رفتارهای رهبری سرپرستان به‌طور مستقیم مداخله درد کمتری را بعدا پیش‌بینی کند، زمانی که بهزیستی روان‌شناختی و سایر عوامل در مدل در نظر گرفته شد.

در عوض، الگویی که مشاهده کردیم غیرمستقیم بود: رهبری حمایتی با بهزیستی روانشناختی بهتر همراه بود که به نوبه خود تداخل کمتری از درد در محل کار را پیش‌بینی می‌کرد.

از آنجایی که این یک مطالعه پیمایشی بود، نمی تواند علت و معلول را تعیین کند. سایر شرایط کاری، مانند انعطاف پذیری، می تواند به توضیح الگو کمک کند. بنابراین، یافته‌ها به جای اینکه نشان دهند اقدامات مدیران مستقیما تداخل درد را کاهش می‌دهد، مسیری ممکن را از طریق بهزیستی روان‌شناختی پیشنهاد می‌کند.

یک توضیح احتمالی این است که روابط حمایتی به افراد کمک می کند منابع احساسی مورد نیاز برای مدیریت کار را در کنار درد حفظ کنند. وقتی درد شدیدتر باشد، حفظ آن منابع ممکن است سخت تر باشد.

برای مدیران، یافته ها اهمیت تعاملات روزمره را برجسته می کند. نشان دادن مشارکت آنها به کارمندان مهم است، جدی گرفتن نیازهای آنها و دعوت از ایده هایی در مورد مشکلات می تواند به حفظ رفاه در حین مدیریت درد کمک کند.

با این حال، این رفتارها باید با حمایت عملی در محل کار همراه باشد. یک مکالمه دلگرم کننده نمی تواند یک ایستگاه کاری نامناسب را راحت کند یا زمان بازیابی را در یک برنامه سفت و سخت ایجاد کند.

توصیه می کنیم از کارمندان بپرسید که چه چیزی کارشان را قابل مدیریت تر می کند. بسته به شغل و شخص، این ممکن است شامل تنظیم وظایف، ساعات، وظایف یا تجهیزات باشد. با تغییر نیازها، مدیران باید ترتیبات را دوباره بررسی کنند.

همچنین توصیه می کنیم بدون قضاوت به درخواست ها پاسخ دهید. توانایی یک کارمند برای تکمیل یک کار یک روز نباید دلیلی برای کنار گذاشتن مشکلات در روز دیگر شود. نیازهای نوسانی نیاز به مکالمات مداوم دارد.

انعطاف پذیری همچنین باید فراتر از مشاغل اداری باشد. کار از خانه به ندرت گزینه ای در محل ساخت و ساز یا بخش بیمارستان است. کارفرمایان باید تعدیل وظایف، کارکنان یا وقفه ها را در نظر بگیرند.

سازمان ها باید منابع و اختیارات لازم را برای پاسخگویی به سرپرستان بدهند. دسترسی به محل اقامت، مرخصی و مزایای بهداشتی باید بخشی از پاسخ گسترده‌تر باشد، از جمله زمانی که نیازها بیشتر از آنچه سرپرست می‌تواند به تنهایی به آن رسیدگی کند.

هدف باید این باشد که کار را برای افرادی که با درد زندگی می کنند قابل کنترل تر کنیم. تشویق کارمندان به داشتن احساس مثبت و کنار گذاشتن موانع قابل اجتناب، این هدف را از دست خواهد داد. رهبری حمایتی باید بخشی از یک محل کار باشد که آماده عمل کردن بر اساس نیازهای کارکنان باشد.

دویگو گلسرن و همکاران، رهبری تحول آفرین و درد مزمن در محل کار: مسیرهای روانشناختی برای کاهش تداخل درد، مجله روانشناسی شغلی و سازمانی (2026). DOI: 10.1111/joop.70148

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله با مجوز Creative Commons از The Conversation بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.