زندگی در زیر آسمان کشنده: آراکان میانمار در لبه با افزایش حملات هوایی نظامی به غیرنظامیان

بوی تعفن گوشت و استخوان سوخته حتی از دور تهوع آور بود. اعضای بدن مثله شده و سوخته در میان ویرانه های خانه های بمب گذاری شده پراکنده شده بود. دود از جایی که زمانی بازار پر رونقی بود که طیف وسیعی از کالاها را می فروخت و نیازهای سه روستای این منطقه را تامین می کرد، بلند شد. وقتی ساعت 7:30 بعد از ظهر به محل بمباران شده در روستای یو انگو در شهرستان پوناگیون در ایالت راخین میانمار رسیدم. در 24 فوریه، جو نگران کننده بود.

به غیر از گروه کوچکی متشکل از شش مرد که مشعل های فروزان در دست داشتند و از چوب و بیل برای کاوش در میان خاکستر و توده های زغالی استفاده می کردند، روستا خالی از سکنه بود. مردان در حال جمع آوری اجساد و اعضای بریده شده در نقطه ای در جاده ای در مجاورت بازار بودند. مردی از سطلی که آتش هنوز خاموش نشده بود آب پاشید. دو زن که بستگان خود را از دست داده بودند در گوشه ای دور از بازار نشسته بودند و بی اختیار گریه می کردند. پیرمردی فریاد زد: «بیایید صبح کارمان را از سر بگیریم.

ما نمی‌توانیم در تاریکی بیشتر از این چیزی را بیرون بیاوریم.» اجساد و اعضای بدن را در گاری دستی بار کردند تا برای دفن به گورستان ببرند. [caption id=attachment_316051 align=alignleft width=651] Wikimedia[/caption] بین ساعت ۲ تا ۲:۱۵ بعد از ظهر. در آن روز، ارتش میانمار دو بمب 500 پوندی را در بازاری در روستای یو نگو پرتاب کرد. حدود 17 نفر در دم کشته و 15 نفر دیگر زخمی شدند. در میان کشته شدگان یک دختر 6 ساله، دو نوجوان، چهار زن و یک جسد سوخته ناشناس دیده می شود.

مجروحان به بیمارستان مراوک U واقع در حدود 80 کیلومتری شمال روستا منتقل شدند. در میان آنها هشت مورد وخیم از جمله یک دختر 5 ساله وجود داشت که زنده ماند اما پای راستش قطع شد. یک مرغدار میانسال دو روز بعد جان خود را از دست داد. تنها حدود 12 نفر در حال جمع آوری اجساد مردگان یا جستجوی بستگان مفقود شده خود در محل بمب گذاری شده بودند. همه ساکنان به نقاط مختلف در شعاع 1-2 کیلومتری روستا نقل مکان کرده بودند، در حالی که بسیاری از آنها در زمین های باز چادر زده بودند.

آنها از این که حملات هوایی بیشتری در آن شب اتفاق بیفتد، وحشت داشتند. نوزده خانواده کاهگل های موقتی از بامبو و برزنت در شالیزارها در حدود صد متری بزرگراه در جناح شمالی روستا برپا کرده بودند. در میان آنها 32 آواره داخلی (آوارگان داخلی) از سیتوه بودند که در اوایل سال گذشته پس از گلوله باران مداوم ارتش مجبور به ترک روستاهای خود شدند. آنها تصور می کردند که در Yoe Ngu ایمن هستند اما اشتباه کردند.

[caption id=attachment_316045 align=aligncenter width=2000] خانواده ای از Yoe Ngu که پس از حمله هوایی در 24 فوریه 2026 به مکانی خارج از دهکده نقل مکان کردند. عکس توسط راجیو باتاچاریا[/caption] «ما به وضعیتی برگشتیم که سال گذشته زندگی کردیم. خواهرش بلافاصله پس از اصابت چند ترکش به سرش فوت کرد.

ما نمی دانیم چه مدت می توانیم اینجا بمانیم.» یکی دیگر از آوارگان مرد از کیاکفیو در بازار کشته شد و دو نفر جراحات جزئی دیدند. آنها از جمله 850 آوارگان ساکن در قریه با جمعیت حدود 2500 نفر بودند. مردم تا زمانی که بتوانند به روستا برگردند باید در مزارع زنده بمانند. آنها باید غذا، آب و سایر وسایل ضروری را از روستا بیاورند. بدبختی بیشتر برای افراد مسن، کودکان و به ویژه بیمارانی است که نیاز به توجه و مراقبت بیشتری دارند. «فیض نجات فصل زمستان جاری است.

مزارع خشک است و بنابراین احتمال ابتلای ما به بیماری ها کمتر است. ترس او بیجا نبود. یک حمله هوایی دوباره در حدود یک مایلی روستای یو انگو در 27 ژوئیه، در نزدیکی یک کمپ آوارگان رخ داد که در آن یک دختر نوجوان جراحات جزئی متحمل شد. [caption id=attachment_316046 align=aligncenter width=2000] ساکنان روستای Ye Yeo Pyin در شهرستان Ponnagyun ترکش های ناشی از حملات هوایی را به نمایش می گذارند.

عکس توسط راجیو باتاچاریا.[/caption] منطق نظامی برای افزایش حملات هوایی سرگرد ماینت زاو تان، که سال گذشته از ارتش جدا شد، در 25 فوریه در ایالت راخین به The Diplomat گفت که حملات هوایی به جمعیت غیرنظامی در منطقه آزاد شده راخین در ماه های آینده افزایش خواهد یافت. او توضیح داد که دلیل تشدید تنش نیاز ارتش به دفاع از سه شهرک سیتو، کیاکفیو و ماناونگ بود که هنوز تحت کنترل آن هستند. بقیه 14 شهرستان توسط ارتش آراکان (AA) پیشی گرفته است.

ماینت زاو تان گفت که پس از کودتای سال 2021، زمانی که مقاومت در برابر حکومت نظامی رشد کرد، ارتش توانایی های خود را ارتقا داد. او گفت: "این کشور اکنون به طور گسترده از هواپیماهای بدون سرنشین انتحاری استفاده می کند، که پنج سال پیش وجود نداشت. نظارت نیز بهبود یافته است." پیروزی در قلمرو از دست رفته به ارتش AA یکی از اولویت‌های اصلی ارتش در سال گذشته بوده است. پیش از این، ارتش در حین مبارزه با سازمان های مسلح قومی (EAOs) در مناطق دیگر، به حملات هوایی برای پشتیبانی از حملات زمینی متوسل شده بود.

در حال حاضر، در راخین و سایر مناطقی که عمدتا تحت کنترل EAOs هستند، از حملات هوایی به عنوان یک استراتژی جداگانه استفاده می شود. برخی از دانشگاهیان و روزنامه نگاران در ایالت راخین معتقدند که از نیروی هوایی برای تضعیف مقاومت مسلحانه، اعمال فشار مداوم بر مردم غیرنظامی و گرفتن امتیازات سیاسی استفاده می شود. آنها بیم آن دارند که پس از اینکه ارتش عملیات متقابل چند جبهه ای اصلی خود را با نام رمز عملیات 4926 در 4 سپتامبر آغاز کرد که چندین شهرستان در راخین و مناطق مجاور ماگوی و آیاروادی را در بر می گرفت، می توان انتظار حملات هوایی بیشتری را داشت.

بر اساس گزارش سازمان ملل، حملات هوایی عامل اصلی تلفات غیرنظامیان در میانمار در سال 2025 بوده است که حداقل 982 نفر از جمله 232 کودک کشته شدند. این افزایش 52 درصدی در مقایسه با تلفات در سال 2024 بود. ارقام ISP-Myanmar's Conflict & Security Tracker 2026 نشان می دهد که حداقل 222 حمله هوایی در راخین بین 31 مارس تا 31 اوت سال جاری، از مجموع 1583 حمله هوایی در سراسر کشور صورت گرفته است. ماگوی با 322 ضربه بدترین ضربه را داشت.

این که حملات هوایی علیه غیرنظامیان در حال افزایش است توسط پروژه داده‌های مکان و رویداد درگیری‌های مسلحانه (ACLED) نیز مورد توجه قرار گرفته است، که می‌گوید این افزایش نتیجه "تاکتیک" به کار گرفته شده توسط فرمانده جدید نظامی Ye Win Oo است که در ماه مارس مسئولیت را بر عهده گرفت و پس از آن فرماندهی نظامی مجددا پیکربندی شد.

یک حمله مجدد در چندین منطقه مرزی، از جمله یک منطقه مرزی با ذخایر خاکی کمیاب و شریان های تجاری حیاتی آغاز شده است. ACLED همچنین گفت که به عنوان بخشی از استراتژی جدید، ارتش به طور منظم "گروه های تخصصی متشکل از دو تا پنج جنگنده جت" را مستقر می کند که به طور مکرر به یک هدف ضربه می زنند، یافته های ACLED در گزارشی از سوی مکانیسم مستقل تحقیقی سازمان ملل برای میانمار (IIMM) منعکس شده است، که در آن به استفاده روزافزون از هواپیماهای با موتورهای بالگرد و هواپیماهای پاراگلیدر پایین حمله شده است. سازمان ملل متحد

آژانس خاطرنشان کرد که تلفات غیرنظامیان با استفاده روزافزون ارتش از حملات هوایی «دوباره» تشدید می‌شود که در آن حمله دوم به دنبال حمله اول انجام می‌شود، ظاهرا «با هدف قرار دادن اولین پاسخ‌دهندگان، افرادی که به مجروحان کمک می‌کنند و کسانی که سعی در فرار دارند». در اظهار نظر در مورد حملات هوایی فزاینده، توان مرات ناینگ، رئیس AA در مصاحبه ای با The Diplomat در 2 مارس مشاهده کرد که «دولت نظامی می خواهد از موضع قدرت صحبت کند.

اما ما تسلیم چنین فشاری نخواهیم شد.» حمله هوایی به بیمارستان Mrauk U یکی از بدترین حملات هوایی به غیرنظامیان در ایالت راخین، حمله به بیمارستان Mrauk U Division در 10 دسامبر 2025 بود که 33 کشته و 80 زخمی بر جای گذاشت، از جمله هفت کارمند. این بیمارستان 250 تختخوابی بود، اما در زمان حمله تنها 140 بیمار در بیمارستان بودند. در میان کارکنان مجروح سوئه ناینگ تون بود که در ورودی ساختمان مجاور بود و پس از انجام وظایف خود در بیمارستان آماده رفتن به خانه می شد.

او شاهد انفجار گلوله ها و متعاقب آن حوادث در بیمارستان بود. "هر دو حمله در ساعت 9:15 بعدازظهر در عرض چند ثانیه اتفاق افتاد. ضربه اول به اتاق مجاور ایوان افتاد که در آن همه بیماران کشته شدند. خوشبختانه دومی به میدان روبرو برخورد کرد. برای چند ثانیه به نظر می رسید که یک آتشفشان در ساختمان اصلی با صدای ناگواری ناشنوایان دوباره فوران کرده است." وی افزود که بیشتر بیمارانی که جان خود را از دست داده اند یا مجروح شده اند از شهرستان های پوناگیون، کیاکتاو و مراوک یو آمده اند.

سو ناینگ توضیح داد که پس از اعتصابات، کل مجموعه تاریک بود و تا حدی می سوخت. وی یادآور شد: «آنهایی که جراحات جزئی یا بدون آسیب دیدند از بیمارستان خارج شدند و عده‌ای حامل کسانی بودند که یا جانشان را از دست داده بودند یا به شدت مجروح شده بودند. پس از حدود یک ساعت، 22 نفر از کارمندان شاخه سیاسی AA، اتحادیه اتحادیه آراکان (ULA) و یک سازمان غیردولتی با دو خودرو وارد شدند و مجروحان را به مرکز بهداشت دیگری منتقل کردند. عملیات اطفای شعله های آتش، بیرون آوردن اجساد و بررسی اینکه آیا مجروحانی در میان آوار افتاده اند یا خیر تا اوایل صبح ادامه داشت.

تمام اجساد مرده که بسیاری از آنها کاملا سوخته و غیرقابل شناسایی بودند، در بیرون ساختمان صف کشیده بودند تا بستگان شناسایی شوند. دو پزشک اجساد را بررسی کردند تا تایید کنند که واقعا مرده اند. یکی از پزشکان شاغل در بیمارستان که در روز اعتصاب در مرخصی بود، در مورد علت حمله شکی نداشت. این بیمارستان بزرگ‌ترین بیمارستان در منطقه آزاد شده آراکان است، بیمارانی از مناطق دور برای درمان به اینجا می‌آیند.

ارتش تصور می کرد که بسیاری از کارمندان AA در بیمارستان بستری شده اند.» او گفت: «این بیمارستان همچنین گروه های بهداشتی سیار را به مناطق دورافتاده که نه جاده دارند و نه امکانات حمل و نقل اعزام می کند. بیماران بیمار تشخیص داده می شوند و به آنها دارو می دهند. حمله هوایی به بیمارستان به این خدمات پایان می دهد.

تاکتیک ضربه زدن به مراکز بهداشتی به طور گسترده توسط ارتش در تمام سنگرهای شورشیان به کار گرفته شده است. بر اساس یک برآورد، ارتش در سال گذشته حداقل 110 بار به مراکز درمانی در سراسر میانمار حمله کرد که در آن 34 کارمند بهداشت کشته و 33 نفر دستگیر شدند. در حالی که هیچ پزشک یا پرستاری در بمباران بیمارستان بخش Mrauk U جان سپرد یا آسیبی ندید، تقریبا کل انبار داروها در آتش سوخت و بیشتر تجهیزات از بین رفت.

این بیمارستان سه هفته بعد با وجود زیرساخت های محدود و کمبود دارو و پرسنل، لنگ لنگان شروع به کار کرد، البته در مکانی متفاوت. و در طی سه ماه آینده تعداد بیمارانی که به بیمارستان مراجعه می‌کردند به شدت کاهش یافت زیرا مردم نگران حمله مجدد ارتش بودند. [caption id=attachment_316048 align=aligncenter width=2000] ساکنان در حال حفر سنگر در حومه شهرستان مومبرا در ایالت راخین میانمار.

عکس از Rajeev Bhattacharyya[/caption] "ترس دائمی است اما هیچ گزینه ای وجود ندارد" در طول سفرم در راخین بین 29 ژانویه تا 4 مارس امسال، بسیاری از روستاهای متروکه و نیمه سوخته و ساختمان های بمباران شده و همچنین سنگرهایی در خانه ها و مردمی که آنها را حفر می کردند دیدم. برخلاف سفر قبلی ام به منطقه در سال 2024، این بار متوجه شدم که ترس عمیقی از حملات هوایی مردم را فرا گرفته است. احساس عمیق ناراحتی در غروب محسوس بود. «تصور عمومی این است که بمب گذاری های بیشتری در تاریکی نسبت به روز اتفاق افتاده است.

بنابراین، مردم می‌خواهند بعد از تاریکی هوا در خانه‌های خود و نزدیک سنگرها باشند. برخی از رستوران‌ها تا پاسی از شب باز بودند، اما در هر خانه‌ای، شام زودهنگام سرو می‌شود تا چراغ‌ها زودتر خاموش شوند.

ترس در شهرک های پوناگیون، راثداونگ، کیاوکتاو و پائوکتاو که بیشتر از ماونگداو و پالتوا از حملات هوایی، گلوله باران و آوارگی متحمل شدند، شدیدتر بود. جوامع در حال کنار آمدن با واقعیت جدیدی هستند که در آن حملات هوایی دیگر مانند دو سال پیش خطرات متناوب نیستند، بلکه یک خطر دائمی هستند. مردم با خطری که اکنون بخشی از زندگی روزمره آنها شده و در آگاهی جمعی تنیده شده است، خو گرفته اند.

تازین خاینگ، یکی از ساکنان شهر بوتیداونگ، گفت: «هر روز، قبل از اینکه پسرم را به مدرسه بفرستم، به آسمان نگاه می‌کنم و از خودم می‌پرسم: «آیا امروز آسمان امن خواهد بود؟» فقط بعد از ظهر می‌توانم نفس راحتی بکشم. به سنگری اشاره کرد که در حیاط خانه دو طبقه اش کنده بود.

حملات هوایی در این مکان نسبتا کم بوده است، اما هر زمان که صدای جنگنده‌های جت به گوش می‌رسد، ما به داخل سنگر شیرجه می‌زنیم.» [caption id=attachment_316049 align=aligncenter width=2000] توزار ماینت، که از یک حمله هوایی در شهرستان پوناگیون به سختی فرار کرد، با آسیب‌های گوش راست و در نتیجه اختلال شنوایی دست و پنجه نرم می‌کند. عکس از راجیو باتاچاریا[/caption] بیشتر خانه‌ها سنگر دارند. برخی نمی کنند. کمبود فضا و منابع، خانواده ها را از محافظت از خود با سنگر باز می دارد.

بیشتر این افراد خانواده هایی از گروه های کم درآمد هستند، کسانی که از طریق شرط بندی روزانه و در برخی از کمپ های بزرگ تر آوارگان مانند اردوگاه قدیمی کران خون در شهرستان پوناگیون امرار معاش می کنند. در حومه Mrauk U، محلی را یافتم که ساکنان آن مجبور شدند در سنگرهای پر از آب پناه بگیرند زیرا سطح آب زیرزمینی آنجا بالاست. وضعیت مشابهی در سایر شهرستان ها در طول فصل باران های موسمی تجربه شد. همانطور که یکی از ساکنان پالتوا که این حفاظت را اتخاذ کرده بود، مشاهده کرد، با این حال، سنگرها نمی‌توانند سپر بی‌خبر در برابر حملات هوایی باشند.

هیچ سیستم هشدار اولیه وجود ندارد و تنها پس از اولین اعتصاب است که مردم شروع به خروج از خانه های خود می کنند تا در سنگرها پناه بگیرند. اما آسیب کافی اغلب توسط اولین ضربه وارد می شود. در 12 سپتامبر 2025، دو حمله هوایی به روستای Thayet Ta Pin در شهرستان Kyauktaw حمله کرد. اولی، در ساعت 1:15 بامداد، در خوابگاهی بود که دانش‌آموزان خارج از ایستگاه در آن زندگی می‌کردند. این حادثه 20 نفر را در محل کشته و دو نفر دیگر در راه بیمارستان در شهر جان خود را از دست دادند. حداقل 26 نفر دیگر زخمی شدند. ضربه دوم روی یک تکه زمین باز بود.

این یک دهانه و خسارات زیادی به دو خانه اطراف وارد کرد. در میان قربانیان، تون مورن تانت 15 ساله بود که با پدربزرگ و مادربزرگ، خواهر و مادرش پس از نقل مکان دو سال پیش از سیتوه در روستا زندگی می کرد. مادربزرگش، خین مار یی، با یادآوری این حادثه، گفت: "صدای هواپیما را شنیدیم و حمله پس از حدود 10 ثانیه اتفاق افتاد. فرصتی برای پناه گرفتن در سنگر وجود نداشت." او افزود که اکثر ساکنان روستا تنها پس از دومین اعتصاب، حدود یک دقیقه پس از اعتصاب اول، در سنگرها پناه گرفتند یا به سرعت از روستا خارج شدند.

و مشابه عکس العمل در مکان هایی که مورد حملات هوایی قرار گرفته بودند، اکثر ساکنان برای چند روز از ترس حملات بیشتر به مکان های خارج از روستا نقل مکان کردند. او تین نیونت، یکی از ساکنان روستا که به مدت یک هفته پس از حمله هوایی در خارج از روستا چادر زده بود، گفت: "ترس ثابت است، اما هیچ گزینه ای وجود ندارد. تهدید بمباران بخشی از زندگی روزمره ما شده است."

آوارگی، اختلال و ناامیدی شهرها و روستاهای واقع در امتداد دریا و رودخانه ها یا در محدوده حملات توپخانه ای نهادهای نظامی در سیتوه، متحمل ضربات مضاعف حملات هوایی و گلوله باران شده اند. نتیجه ویرانی شدید و گسترده بوده است که کل روستاها را وادار به نقل مکان به جاهای دیگر کرده است. شهر راثداونگ در منطقه سیتوه در ایالت راخین نمونه ای از ویرانی های ناشی از حملات هوایی و گلوله باران است.

این شهر و روستاهای مجاور آن که در امتداد رودخانه کالادان واقع شده اند، سه ماه قبل از اینکه شهر در 17 مارس 2024 توسط ارتش AA تصرف شود، شروع به تجربه تخریب وحشتناک کردند. از 1018 نفر قبل از اینکه ارتش AA کنترل این شهر را از دست ارتش بگیرد، جمعیت آن به حدود 30 نفر از شش خانوار کاهش یافته است. بقیه به شهرستان ها، روستاها و کمپ های آوارگان پراکنده شده اند. هنگامی که در 16 فوریه از شهر بازدید کردم، تیرهای چراغ های کنده شده و شکسته، جاده های سوراخ شده، خانه ها و صومعه های شکسته شده را دیدم.

جناح شرقی این شهرک با چوب بامبو محصور شده بود تا از مین گذاری ساکنان جلوگیری شود. به گفته U Thar Zan، یک وکیل سابق در Rathedaung، که با وجود خطرات، تصمیم به نقل مکان نکرد، "شهر و مناطق همجوار آن کمتر از 30 بار مورد اصابت حملات هوایی و گلوله باران چندین برابر کشتی های نظامی مستقر در رودخانه کالادان قرار گرفته است. تاکنون 12 نفر از جمله شش زن و دو کودک مجروح شده اند و 28 نفر مجروح شده اند." بدتر از وضعیت شهر Rathedaung، شرایط در Pauktaw و Ponnagyun بود.

هر دو شهر در محدوده تیراندازی مرکز نظامی قرار داشتند و تقریبا به طور کامل توسط ساکنان تخلیه شدند. من فقط پنج نفر از ساکنان شهر پوناگیون و هیچ یک را در پائوکتاو دیدم، جایی که فقط چند سرباز ارتش AA در پشت سازه های بسیار مستحکم و در سنگرها ایستاده بودند. اکثر ساکنان به کمپ های آوارگان در شهرستان پوناگیون نقل مکان کرده اند یا به خانه های بستگان خود نقل مکان کرده اند. برخی دیگر در جستجوی امنیت و امرار معاش تا ماندلای و یانگون سفر کرده اند.

ULA ادعا می کند که بین 13 نوامبر 2021 تا 28 فوریه 2026، 565 نفر در سراسر راخین کشته و 1261 نفر مجروح شده اند و در همین مدت 268 نفر در اثر گلوله باران کشته و 729 نفر زخمی شده اند. تقریبا 600000 نفر بر اثر گلوله باران و حملات هوایی آواره شدند که بیشترین آنها مربوط به مناطق دوقلوی سیتوه و کیاکفیو بود. داده ها را نمی توان به طور مستقل تأیید کرد. نقل مکان به مکان های جدید به معنای قطع کامل ارتباط آوارگان داخلی با معیشت است. کشاورزان از کشت و زرع زمین های خود منع شده اند.

تاجران، مغازه‌داران، ماهی‌گیران و کارآفرینان مشاغل خود را رها کرده‌اند و هر وسیله‌ای برای امرار معاش در مکان‌هایی که نقل مکان کرده‌اند را پذیرفته‌اند. Nyin Nyin Tun، یک کشاورز با 5 هکتار زمین، سال گذشته از روستای Kyay Thoe در شهرستان Ponnagyun آواره شد. وی خاطرنشان کرد که اکثریت قریب به اتفاق خانوارهای آواره به کشاورزی وابسته هستند. او گفت: "تولیدات کشاورزی به شدت کاهش یافته است، به ویژه در سیتو و کیاکفیو. اما به نظر می رسد در منطقه میانی آراکان ثابت مانده است."

جدای از کاهش تولید محصولات کشاورزی، پیامدهای انسانی حملات هوایی فاجعه بار بوده است. تمام مدارس بزرگ در منطقه آزاد شده رها شده است و دانش آموزان در خانه های کوچک با سنگر آموزش می بینند. هنگامی که حملات هوایی در مجاورت مدارس صورت می گیرد، تعداد حضور و غیاب برای چندین هفته کاهش می یابد. در برخی موارد، همانطور که با حمله هوایی در روستای تایت تا پین کیاوکتاو اتفاق افتاد، معلمان مجبور بودند تلاش بیشتری کنند تا والدین را متقاعد کنند که دوباره فرزندانشان را به مدرسه بفرستند. تقریبا یک سوم دانش آموزان هنوز شش ماه پس از حادثه از بازگشت خودداری کردند.

[caption id=attachment_316050 align=aligncenter width=2000] شهر متروکه پائوکتاو در ناحیه سیتوه در ایالت راخین میانمار. عکس توسط Rajeev Bhattacharyya.[/caption] مشابه وضعیتی که مدارس با آن مواجه هستند، جوخه های بهداشتی سیار ارائه دهنده خدمات به مناطق دورافتاده و سازمان های غیردولتی فعال در رساندن کمک به اردوگاه های آوارگان داخلی هستند. دکتر تان تون، یک افسر پزشکی منطقه ای شهرستان مربون تحت ULA، گفت که حدود 25 درصد کارکنان بهداشتی، از جمله پزشکان و پرستاران، خود را از مراکز بهداشتی جدا کرده اند.

پزشکان گزارش دادند که در شهرهای دیگر که تحت حملات هوایی و گلوله باران های متعدد قرار گرفته بودند، با همین معضل مواجه بودند. گزارش شده است که افراد در هر گروه سنی با درجات مختلفی از آسیب های روانی دست و پنجه نرم می کنند. گزارش‌هایی مبنی بر ابتلای برخی زنان و کودکان به اختلالات اضطراب، خواب و اختلالات تجزیه‌ای در تمام شهرستان‌ها گزارش شده است که بیشترین آنها