زنگ آزادی های دوبلین پس از 20 سال سکوت پس از پروژه احیا به صدا در می آید

پس از اینکه زنگ‌های دیگر برج‌های کلیسای دوبلین ناقوس کلیسای سنت آگوستین و سنت جان در خیابان توماس را پس از بیش از 20 سال بی‌صدا جمع‌آوری گرد و غبار، پاکسازی کردند، ناقوس‌های آزادی دوباره کاتولیک‌ها را به دعا فراخواندند.

هنگامی که هفته گذشته برخی از مردم محلی صدای نوک تمرینی را از سوی 12 نفر از متخصصان کمپانولوژی شنیدند چنان نگران و گیج شده بودند که به سرعت وارد کلیسا شدند تا به کشیش ها بگویند که می ترسند زنگ ها به زمین بخورند.

به دور از سقوط، آنها پس از یک پروژه احیاء به رهبری مایکل رایان، مردی که بیش از 50 سال پیش به عنوان پسر محراب در کلیسا، معروف به John's Lane، برای اولین بار به نواختن زنگ کشیده شد، دوباره جان گرفتند.

هنگامی که در اوایل دهه 1970 روی محراب نشسته بود، اغلب چشم او به پلکان مارپیچ کوچکی در پشت کلیسا جلب می شد که به نظر می رسید به سمت آسمان می رود.

در نهایت کنجکاوی او را تحت تأثیر قرار داد و از پله‌ها بالا رفت و در آنجا با زنگ‌ها روبرو شد.

او می‌گوید: «آنها به من گفتند که افراد زیادی را در برج نبرده‌اند و به من نشان نداده‌اند. آنها مرا به پشت بام بردند و مناظری از دوبلین را دیدم که قبلا هرگز ندیده بودم.»

آنها همچنین طناب زدن را به او یاد دادند - به معنای واقعی کلمه - و او از آن زمان تاکنون در کلیساهای اطراف دوبلین - و دورتر - زنگ ها را به صدا در می آورد.

در حالی که ناقوس‌ها گهگاه برای مراسم تشییع جنازه و دیگر رویدادهای مهم کلیسا به صدا درآمده‌اند، در دهه 1990 برای مراسم دعای معمولی سکوت کردند. رایان توضیح می‌دهد: "بعضی از زنگ‌ها مردند و کسی نبود که مسئولیت را بر عهده بگیرد. من تا آن لحظه از آنجا دور شده بودم." اما اگرچه او جانز لین را ترک کرده بود، اما واقعا هرگز او را رها نکرد و زمانی که پیشوای کلیسا، پدر پت گایر، این فرصت را به او داد تا اوایل امسال یک پروژه بازسازی را رهبری کند، از این فرصت استفاده کرد.

این کلیسا که در دهه 1860 ساخته شده است، دارای بلندترین مناره در دوبلین است و در حالی که بر روی کلیساهای دوقلوی مسیح و سنت پاتریک و سنت اودون در نزدیکی آن قرار ندارد، می تواند ادعا کند که از همه آنها بلندتر است. رایان می‌گوید کاتولیک‌های دوبلین 8 دقیقا این را بر همسایگان پروتستان خود ارجح نمی‌دانستند، اما قطعا این چیزی بود که آنها برای سال‌های الاغ به عنوان نشان افتخار می‌پوشیدند.

صبح یکشنبه گذشته، او و یک تیم شش نفره دیگر از پلکان مارپیچی سرگیجه‌آوری که مارها از کنار شیشه رنگی پنجره بزرگ هری کلارک می‌گذرند و قبل از مراسم 11:30 صبح وارد ناقوس می‌شوند، بالا رفتند.

گروه مطالعه کتاب اعداد را مطالعه کردند، کتاب مقدس زنگ زنگ که حاوی توالی های مورد نیاز برای دریافت صداهای خاص است. او می‌گوید: «آنها روش نامیده می‌شوند، اما من آنها را آهنگ می‌نامم. "این موزیکال نیست، موسیقی به نظر می رسد زیرا همه زنگ ها به طور متفاوتی کوک می شوند، اما فقط اعداد را در ذهن شما به حرکت در می آورد."

یکی از دلایلی که او می‌خواهد در مورد پروژه بازسازی از تیرها فریاد بزند این است که افراد بیشتری را تشویق کند تا هنر کمپانولوژی را در نظر بگیرند.

او تأکید می‌کند که وابستگی مذهبی از هر نوع الزامی نیست - مانند سایر زنگ‌ها او به‌طور یکپارچه بین کلیساهای پروتستان و کاتولیک حرکت می‌کند و تا زمانی که ناقوس‌هایی وجود دارند که نیاز به نواختن دارند، کاملا نسبت به جایی که می‌رود، بی‌اعتنا است. در تمام سال‌هایی که زنگ می‌زند، هیچ‌کس از او دینش را نپرسیده و می‌گوید آیا دینش را دارد یا نه.

در نهایت، او پیشنهاد می کند، این در مورد جامعه است. او همچنین می‌گوید: "این یک شکل ملایم ورزش است و برای مغز شما عالی است. لازم نیست موزیکال باشید و پیچیده نیست، فقط باید کارهای ساده را به خوبی انجام دهید."