زنی به نوزاد گفت که پسرش به اشعه ایکس نیاز دارد، سپس تشخیص سه کلمه ای شوکه می شود

از لحظه ورود پسرش به دنیا، مادر سه فرزند میشل ریس می‌توانست ببیند که پسرش متفاوت است.

ریس که اهل بوئنا پارک، کالیفرنیا است، سومین بارداری خود را سخت ترین بارداری به یاد می آورد.

او به نیوزویک گفت: «بارداری من با تامی واقعا برای بدنم سخت بود. "من در محل کار درخواست صندلی کردم زیرا برای مدت طولانی در حال ایستادن بودم."

با این حال، هیچ اسکن یا دکتری هرگز چیزی را در این مدت شناسایی نکرد که باعث نگرانی آنها شود.

ریس گفت: «همه آزمایش‌های من به ظاهر خوب برگشتند. تا جایی که می دانستم، قرار بود یک پسر سالم داشته باشم.

اما به محض اینکه ریس پسرش تامی را به دنیا آورد، نگران شد.

او گفت: "اولین چیزی که متوجه شدم پاهای او بود. هر دو به شدت به سمت داخل چرخیده بودند." پرستاران به من اطمینان دادند و گفتند که او احتمالا به تازگی در رحم راحت شده است و جای نگرانی نیست.»

چند روز بعد، در حالی که او هنوز در بیمارستان در حال نقاهت بود، ریس توسط متخصصی که می خواست از پای تامی عکس اشعه ایکس بگیرد، ویزیت شد.

ریس گفت: «این زمانی بود که برای اولین بار به ما گفتند که تامی با پای پرانتزی شدید دو طرفه به دنیا آمده است.

این یک نقص مادرزادی است که باعث چرخش هر دو پا به سمت داخل و پایین می شود. بر اساس CDC، تقریبا از هر 1000 نوزادی که در ایالات متحده متولد می شوند، یک نفر را تحت تاثیر قرار می دهد و در نیمی از موارد هر دو پا درگیر می شوند.

شنیدن این دو کلمه برای Reyes یک شوک برای سیستم بود.

ریس گفت: «مطمئنا چیزهای زیادی برای پذیرفتن بود، زیرا ما تمام دوران بارداری را پشت سر گذاشته بودیم و فکر می کردیم که همه چیز کاملا خوب است.

یکی از عجیب‌ترین بخش‌های اتفاقی که افتاد این بود که چند هفته قبل، ریس به‌طور تصادفی ویدیویی را در شبکه‌های اجتماعی درباره نوزادی با پای پرانتزی تماشا کرده بود.

او گفت: "من قبلا هرگز نامی از پای پرانتزی نشنیده بودم، بنابراین فقط از کنار آن گذشتم و واقعا چیزی در مورد آن فکر نکردم."

حالا برای او و خانواده اش به واقعیت تبدیل می شد. ریس به یاد می آورد که اولین فکرش این بود: "من چه اشتباهی کردم؟"

او گفت: «من شروع کردم به سرزنش کردن خودم. فکر می‌کردم شاید به این دلیل بود که در دوران بارداری به اندازه کافی حرکت نمی‌کردم یا کاری وجود داشت که می‌توانستم متفاوت انجام دهم.»

با این حال، دکتر او توضیح داد که این هیچ کاری نبوده است. گاهی اوقات، نوزادان به سادگی با پای پرانتزی به دنیا می آیند. به ندرت دلیل خاصی وجود دارد.

در حالی که ریس هنوز در حال بررسی اتفاقاتی بود که اتفاق افتاده بود، پزشک او قرار ملاقاتی برای تامی برای دیدن یک متخصص تعیین کرد.

تامی فقط 6 روز داشت که روی هر دو پایش گچ گرفته شد.

ریس می‌گوید: «گچ‌ها از ران‌های او تا انگشتان پا می‌رفتند. ما هر دو هفته یک بار قرار ملاقات داشتیم و در هر نوبت، گچ ها را برمی داشتند و گچ های جدید می گذاشتند و کم کم پاهای او را صاف می کردند.»

پس از پنج گچ گیری، تامی تنوتومی آشیل انجام داد، یک روش جراحی جزئی که در آن تاندون آشیل در پشت مچ پا آزاد می شود تا موقعیت و دامنه حرکتی پا بهبود یابد. سپس یک بازیگر نهایی به او داده شد.

به محض اینکه بازیگران نهایی انتخاب شدند، به تامی یک جفت چکمه ویژه داده شد که با میله فلزی بین آنها وصل شده بود و او مجبور بود 23 ساعت در روز در شش ماه اول زندگی خود بپوشد.

ریس گفت: «پس از آن، او می‌توانست تا 14 ساعت در روز را کاهش دهد، که ما معمولا در طول شب هنگام خواب و در طول چرت او انجام می‌دهیم.

برنامه این است که به تدریج مدت زمان پوشیدن چکمه ها را بسته به پیشرفت پاهایش کاهش دهیم.

آکادمی اطفال آمریکا گزارش می دهد که روش Ponseti دارای نرخ اصلاح اولیه 90 تا 100 درصد است. یک مطالعه بالینی که در مجله ارتوپدی اطفال منتشر شده است، نرخ موفقیت را در حدود 93 درصد گزارش کرده است که پروتکل درمان کامل و بریسینگ رعایت شود. این مطالعه 137 پای پرانتزی ایدیوپاتیک را برای حداقل دو سال دنبال کرد.

ریس گفت: "واقعا تماشای کل روند شگفت انگیز بود. من از زمان تولد چنین پیشرفت بزرگی در پاهای او دیده ام." او هنوز هم می‌تواند هر کاری را که یک نوزاد هم سن او باید انجام دهد انجام دهد. او به طور معمول می‌خزد، شروع به یادگیری نحوه راه رفتن کرده، شنا می‌کند و تقریبا می‌تواند هر کاری را که هر نوزاد دیگری می‌تواند انجام دهد، انجام دهد.

پس از یک شروع چالش برانگیز در زندگی، ریس امیدوار است که تامی بتواند آینده ای داشته باشد که در آن متولد شدن با پای پرانتزی چیزی نباشد که او را عقب نگه دارد.

او گفت: "من می خواهم او داستان خود را بداند و همه چیزهایی را که در دوران کودکی از سر گذرانده به خاطر بیاورد. او در تمام گچ هایش، روش کار و هر چیز دیگری که در سنین جوانی مجبور به انجام آن بود، بسیار شجاع بود."

ریس می‌خواهد داستان خانواده‌اش به عنوان منبع امید برای دیگرانی باشد که ممکن است تجربیات مشابهی را تجربه کنند.

او می‌گوید: «من می‌خواهم والدین دیگر بدانند که در ابتدا غرق شدن اشکالی ندارد، اما امید زیادی وجود دارد، و نوزادشان همچنان می‌تواند با انجام تمام کارهایی که برایشان تصور می‌کردند بزرگ شود.»

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: مارک وارگاس و جیمز دبنز

عبدالگواد A.، Lehman W.B.، Van Bosse H.J.P.، Scher D.M.، Sala D.A. "درمان پاچنبری ایدیوپاتیک به روش پونستی: حداقل 2 سال پیگیری." مجله ارتوپدی کودکان B. 2007؛ 16 (2): 98-105. DOI: 10.1097/BPB.0b013e32801048bb.