زنی که می خواست به کودکان سنت لازاروس کمک کند

برنیس گوتلیب با در آغوش گرفتن کودکان کره ای که در جوامع جذامی زندگی می کردند، رهبر جنبش بین المللی فرزندخواندگی بود. او در 95 سالگی درگذشت.

وقتی برنیس گوتلیب به دهکده ای در کره جنوبی رسید، می یون لی که 9 ساله بود، هرگز کسی شبیه او را ندیده بود. گوتلیب قد بلندی داشت و زرق و برق آدری هپبورن را تراوش می کرد - روسری که به دقت دور موهای مشکی براقش، استخوان گونه های بلند، چشمان درشت و مهربانش بسته شده بود. از نظر می یون، او فرشته ای بود که از آسمان نازل شده بود و وعده های آینده ای جدید را می داد.

مارس 1974 بود و گوتلیب به همراه شوهرش از ایالات متحده برای بازدید از سنت لازاروس، جامعه ای برای افراد مبتلا به جذام، به عنوان بیماری هانسن در آن زمان، پرواز کرده بود. حدود 400 نفر در خوابگاه ها و خانه های یک اتاقه روستا زندگی می کردند. یک کلینیک پزشکی (یک دکتر فقط یک بار در ماه می آمد)، یک کلیسا، یک مدرسه وجود داشت.

اگرچه سنت لازاروس حدود 15 مایل از سئول فاصله داشت، اما خانواده ها و جامعه از ساکنان آن دوری کردند. در دهه 1970، پزشکان می دانستند که این بیماری خیلی مسری نیست و قابل درمان است، به خصوص اگر زود تشخیص داده شود. با این حال، انگ ادامه داشت. خارج از کشاورزی در مقیاس کوچک، مشاغل برای مردم روستا محدود بود. فقر یک هنجار بود. جامعه، خانواده، عشق هم همینطور بود.

گوتلیب چند سال پیش از آن در خانه یکی از دوستانش در شهرستان وستچستر، نیوجرسی، زمانی که کشیش لی کیونگ جی، رئیس دهکده کاتولیک، برای جمع آوری پول و آگاهی برای جامعه خود آمد، درباره سنت لازاروس مطلع شد. او به گوتلیب گفت که به خانواده‌هایی در ایالات متحده نیاز دارد تا کودکانی را به فرزندخواندگی بپذیرند که هیچ‌کدام از آنها به این بیماری مبتلا نبودند، اما با این وجود با انگ مواجه بودند. آنها در کره جنوبی با نام Migam-a، فرزندان مبتلایان شناخته می شدند. اکثر آنها قادر به حضور در مدارس دولتی نبودند (آنهایی که حقیقت بیماری والدین خود را پنهان می کردند و نمی توانستند دوستان خود را به خانه خود دعوت کنند).

زمانی که گوتلیب با پدر لی آشنا شد، او چیزهای زیادی درباره فرزندخواندگی بین‌المللی می‌دانست و رهبر جنبش رو به رشد بود. او و همسرش، معمار فردیناند گوتلیب، دخترشان سوزانا را از کره جنوبی در سال 1969 به فرزندی پذیرفتند.

پس از اینکه گوتلیب سوزانا را به ایالات متحده بازگرداند، جایی که این زوج قبلا دو پسر داشتند، او با سؤالاتی از سوی والدینی که به فرزندخواندگی امیدوار بودند، غرق شد، که بسیاری از آنها جمعه شب ها در خانه او در دابز فری، نیویورک جمع شدند. با تعداد کمی از آژانس ها که در آن زمان در زمینه پذیرش بین المللی کار می کردند، گوتلیب به یک منبع کلیدی تبدیل شد. او هم به والدین کمک کرد تا فرآیند فرزندخواندگی را طی کنند و هم فهرستی از والدین بالقوه، از جمله والدینی که برای فرزندخواندگی کودکان دارای معلولیت آماده هستند، به سازمان ها ارائه کرد.

در ابتدا، او در مورد سنت لازاروس تردید داشت. این کودکان یتیم یا فرزندان مادران مجردی نبودند که در کره جنوبی طرد شده بودند. آنها دو پدر و مادر شناخته شده و زنده داشتند. با این حال، بخش‌هایی از داستان کودکان گوتلیب را به یاد دوران کودکی خود می‌اندازد.

در سال 1930، درست قبل از تولد گوتلیب، دو خواهر و برادر بزرگتر او بر اثر فلج اطفال درگذشتند. کسب و کار پدرش به زودی از بین رفت و مادرش در افسردگی فرو رفت. دوستی موافقت کرد که به طور موقت گوتلیب و برادر بزرگترش را بزرگ کند، با این اخطار که اگر مادر گوتلیب بهبود نیافت، می‌خواهد بچه‌ها را به فرزندی قبول کند. برای سه سال بعد، گوتلیب با زنی که ماما تامپسون نامیده بود زندگی کرد و او را برای ملاقات منظم با والدینشان می برد. هنگامی که مادر گوتلیب بهبود یافت و فرزندانش را به خانه آورد، گوتلیب ماه ها گریه کرد، او بعدا در خاطرات خود نوشت.

مادرش هرگز در مورد مامان تامپسون صحبت نکرد. و گوتلیب دیگر او را ندید.

اگر او قصد داشت به کودکان سنت لازاروس کمک کند، گوتلیب اصرار داشت که آنها همچنان با والدین کره ای خود در تماس باشند. این یک ایده بسیار غیرعادی در اوایل دهه 1970 در هر دو پذیرش در ایالات متحده و بین المللی بود. محرمانه بودن و سوابق فرزندخواندگی مهر و موم شده معمولی بود. حتی اگر جست‌وجو می‌کردند، والدین بیولوژیکی و فرزندان خوانده اغلب هرگز یکدیگر را نمی‌دیدند.

هنگامی که گوتلیب با طرح سنت لازاروس موافقت کرد، با خوش بینی، قاطعیت - و انبوهی از ساده لوحی - همانطور که سبکش بود، وارد آن شد. در میان چیزهای دیگر، او امیدوار بود که این فرزندخواندگی اولین گام به سوی کره جنوبی باشد که تعصب علیه جذام را که توسط باکتری به نام مایکوباکتریوم لپرا ایجاد می‌شود و می‌تواند به پوست، اعصاب محیطی، دستگاه تنفسی فوقانی و چشم‌ها آسیب برساند، از بین ببرد.

او در یک دوره آموزشی پزشکی جذام در بیمارستان خدمات بهداشت عمومی ایالات متحده در کارویل، لا. - تنها جذام در قاره ایالات متحده ثبت نام کرد. در حالی که برخی از پزشکان از طرح او حمایت کردند، برخی دیگر هشدار دادند که با توجه به دوره نهفتگی طولانی، کودکان همچنان در خطر ابتلا به این بیماری هستند. و در منادی انتقادات آینده از فرزندخواندگی بین المللی، یک پزشک گفت صرف نظر از فقر و ننگ، نباید کودکان را از خانواده، زبان، فرهنگشان گرفت.

گوتلیب ادامه داد و یک سازمان غیرانتفاعی برای برنامه سنت لازاروس به نام Operation Outreach ایجاد کرد. او از بین 100 متقاضی، چهار خانواده را انتخاب کرد - سه زوج در ایالت نیویورک و یک مادر مجرد در واشنگتن دی سی - که همگی قول دادند که روابط بین فرزندان و والدینشان را حفظ کنند. او دو فرزند - بیشتر آنها خواهر و برادر - را به هر خانواده اختصاص داد.

بزرگترین مانع، دولت ایالات متحده بود. از نظر قانونی، مردم نمی توانستند فرزندانی از کشورهای دیگر با دو والدین زنده بپذیرند. و آوردن بچه ها از طریق سیستم مهاجرت زمان زیادی می برد: سهمیه مهاجران آسیایی سال ها عقب مانده بود. گوتلیب لابی می کرد، ایراد می گرفت، بحث می کرد، شبکه می کرد، التماس می کرد. زمانی که از عدم پیشرفت ناامید شده بود، قصد داشت بچه ها را به طور غیرقانونی از طریق کانادا بفرستد، تا اینکه شوهرش - که هم هیئت صدای او بود و هم هوشیارتر و تحلیلگرتر در بین زوجین - به او گفت که این کار ماموریت او را تضعیف می کند.

در نهایت نماینده او در کنگره، همیلتون فیش، جونیور، با پیشنهاد قانون ویژه برای هشت کودک موافقت کرد. در سال 1976، کنگره چهار لایحه جداگانه، یک لایحه برای هر جفت از کودکان را تصویب کرد و برای آنها معافیت هایی ایجاد کرد تا خانواده های آمریکایی آنها را به فرزندی قبول کنند.

در همین حال، در کره جنوبی، خانواده ها بیش از سه سال با تصمیم طاقت فرسا زندگی می کردند. چو ته چانگ درست قبل از امضای قانون به خبرنگار نیویورک تایمز گفت: "یک نوع درد دیگر که با جذام همراه است." مادری در مورد دو دخترش گفت: "کاش زودتر بروند." "هر روز کمی بیشتر درد می کند."

والدین به فرزندان خود گفتند که به سوی آینده ای زیبا می روند. چو گفت: "همه چیز شادی خواهد بود." اگرچه می یون احساس می کرد که پدرش در مورد این تصمیم مردد است، والدینش قول دادند که او هرگز گرسنه نخواهد بود، اسباب بازی های جدید فراوان، لباس های زیبا و تحصیلات بهتر خواهد داشت. گفتند او خوش شانس بود.

سرانجام در اکتبر 1976، گوتلیب برای گرفتن بچه ها به کره جنوبی پرواز کرد. در آن زمان، آنها بین 3 تا 15 سال سن داشتند. در حالی که با والدین خود خداحافظی کردند، پدر می یون، که معمولا محبت آمیز نبود، او را چنان در آغوش گرفت که نمی دانست چگونه پاسخ دهد. آنها با پوشیدن لباس هانبوک، یک لباس سنتی کره ای، با پدر لی، گوتلیب و یک اسکورت دیگر سوار هواپیما شدند. گوتلیب دو کودک کوچک را در آغوش گرفت که یکی از آنها گریه کرد. در سراسر راهرو، می یون به یک کتاب دعا از اولین عشای ربانی خود نگاه کرد که در آن نام والدین، تاریخ تولد و آدرس خانه اش را نوشته بود.

در حالی که کلمات را حفظ می کرد، فکر کرد: "خدایا، لطفا اجازه نده آنها را فراموش کنم."

هنگامی که آنها در فرودگاه بین المللی جان اف کندی فرود آمدند، خداحافظی با گوتلیب برای برخی از کودکان سخت بود. یکی به او چسبیده بود تا اینکه مادر جدیدش او را بیرون کشید. می یون که اکنون 12 ساله است و به جنیفر تغییر نام داده است، با والدین جدیدش به خانه جدیدش در لانگ آیلند رفت. همانطور که او از پنجره فورد اولدزموبیل خود به بیرون نگاه می کرد، گرافیتی را دید که در ساختمان ها ریخته شده بود، زباله ها روی هم انباشته شده بودند. ثروت کجاست؟ ساختمان های فانتزی؟ مردم پر زرق و برق لباس های زیبا می پوشند؟ همه وعده ها؟

در سال‌های آینده، او و سایر کودکان سنت لازاروس دوستانی پیدا می‌کنند، انگلیسی را یاد می‌گیرند، با خانواده‌های جدیدشان پیوند برقرار می‌کنند و با خانواده‌های جدید خود ارتباط برقرار نمی‌کنند، در مدارس عمدتا سفیدپوستان با تعصب مواجه می‌شوند، با هویت خود مبارزه می‌کنند. جنیفر عاشق پدر و مادر جدیدش بود که بهترین ها را برای او می خواستند. اما آنها در مجموع پنج فرزند خوانده به همراه دو فرزند بیولوژیک بزرگتر داشتند. در بین خواهر و برادرها حسادت و بدرفتاری وجود داشت. پول تنگ بود

در کره جنوبی، والدین عزاداری کردند. هر زمان که مادر دو دختر کوچکتر از کودکی می‌شنید که گریه می‌کند و می‌گوید «اما»، کره‌ای به معنای «مامان»، به این فکر می‌کرد که یکی از دخترانش است.

وفادار به قول گوتلیب، والدین و فرزندان کره ای در ارتباط ماندند. بچه ها کارنامه، عکس، اخبار زندگی شان فرستادند. در عوض، والدین آنها نامه، هدایای مذهبی، ریزه کاری های کره ای فرستادند.

تنها پس از دو سال اقامت در ایالات متحده، والدین خوانده جنیفر او را برای دیدار به سنت لازاروس آوردند. او به سختی کلمات کره ای را برای صحبت با مادرش پیدا کرد و از قول والدینش در مورد ایالات متحده عصبانی بود. اما، مانند بسیاری از فرزندخواندگان، او به بازگشت ادامه داد (یکی از فرزندخواندگان به طور دائم به کره جنوبی نقل مکان کرد) و با درک زندگی دشوار و انتخاب های دردناک والدینش، نرم شد. (پدر و مادرش سرانجام از فقر بیرون آمدند.) او برای خاکسپاری پدرش در کره جنوبی بود و در هنگام مرگ از مادرش پرستاری کرد.

برای فرزندخوانده دیگری، سفرهایش به کره جنوبی او را به دو چیز متقاعد کرد: والدین بیولوژیکی‌اش او را دوست داشتند و فرزندخواندگی بهترین انتخاب بود. اما برای جسیکا (او درخواست کرد که فقط از نام کوچکش برای محافظت از حریم خصوصی او استفاده شود)، جوانترین گروه، این موضوع پیچیده تر است. او در تعجب است که اگر به فرزندی پذیرفته نمی شد، زندگی چگونه بود. از دست دادن یک عمر با مادر، زبان اصلی و فرهنگش با زندگی در ایالات متحده بدون فقر و انگی که زندگی کره ای او را مشخص می کرد، چگونه مقایسه می شود؟ او گفت: «ما در پایین ترین سطح جامعه بودیم.

"اما ما این پیوند والد-فرزندی را خواهیم داشت. نمی‌دانم که آیا می‌توانستم احساس دوست داشتن بیشتری داشته باشم."

گوتلیب سال‌ها در حاشیه زندگی جسیکا و فرزندخواندگان بود. در دهه 1980، پس از کار بر روی کمپین های ضد جذام، از جمله برای سازمان ملل، او دنیای فرزندخواندگی را ترک کرد. دخترش گفت که بعدا از گزارش‌هایی مبنی بر فساد فرزندخواندگی وحشت زده شد. همانطور که مشخص شد، کره جنوبی از فرزندخواندگی برای کاهش هزینه های رفاه اجتماعی کشور استفاده کرده است. برخی از آژانس‌های فرزندخواندگی، مشتاق پاسخگویی به تقاضای والدین آمریکایی و اروپایی برای فرزندخواندگی، نوزادان دزدیده شده را قاچاق می‌کنند و آنها را از بیمارستان‌ها و خیابان‌ها می‌برند.

گاهی مادران را مجبور می کردند و وعده های دروغین می دادند. آنها به فرزندخواندگان در مورد منشا آنها دروغ گفتند. در مجموع، کره جنوبی حدود 200000 کودک را به خارج از کشور فرستاد که بیش از هر کشور دیگری است. دولت اکنون در حال حذف تدریجی پذیرش بین المللی است.

گوتلیب، که در 25 اوت در سانتا مونیکا، کالیفرنیا، در 95 سالگی درگذشت، هرگز باور نداشت که فرزندخواندگی باید یک تجارت پولساز باشد یا اینکه تنها راه کمک به کودکان نیازمند است. پس از اینکه دو سازمان در اواخر دهه 1970 او را به هند دعوت کردند تا برنامه ای را در آنجا شروع کند، او تصمیم گرفت که آن را رد کند. گوتلیب دید که ننگ علیه جذام کمتر از کره مشخص است. بچه‌ها در مدارس استقبال می‌شدند، اما بسیاری از خانواده‌ها نمی‌توانستند وسایل مورد نیاز برای تحصیل را تهیه کنند.

بنابراین، به جای برنامه فرزندخواندگی، گوتلیب صندوقی را برای حمایت از آموزش کودکان، تهیه لباس و کتاب مدرسه تأسیس کرد.

در دهه 1990 او در مسیر بسیار متفاوتی حرکت کرد، به یک مسکن در شهرستان وستچستر تبدیل شد و دو رمان درباره یک عامل املاک جنایتکار نوشت. علاوه بر دخترش سوزانا، دو پسرش پیتر و ریچارد نیز از او جان سالم به در می‌برند.

گروهی از فرزندخوانده‌هایی که اکنون در دهه 50 و 60 زندگی‌شان هستند، از او نیز به یادگار مانده است که گوتلیب را به‌عنوان یک مادر جانشین، یک مادرخوانده، یک مادرخوانده پری می‌پنداشتند. او آهنربایی بود که آنها را کنار هم نگه می داشت. همانطور که آنها بزرگتر شدند و دوباره با او ارتباط برقرار کردند، او جلساتی را ترتیب داد، آنها را به خانه خود دعوت کرد، داستانهایی از دوران کودکی آنها تعریف کرد. او در مراسم عروسی شرکت کرد و برای کوچکترین گروه یک حمام نوزاد برگزار کرد. او به آنها یادآوری کرد که والدینشان آنها را به دلیل عدم ارادت نرفتند، بلکه به دلیل ناامیدی آنها را ترک کردند.

شاید مهم‌تر از همه، او کسی بود که مسیری را ایجاد کرد - مسیری که تعداد کمی از فرزندخوانده‌های بین‌المللی هرگز دریافت می‌کردند - تا فرزندان سنت لازاروس را با گذشته خود، با والدین کره‌ای که همیشه آنها را دوست داشتند، در ارتباط نگه دارد.