زن ایرلندی در فرانسه: اعتراضات مدرسه باعث می شود در مورد گزینه های تحصیلی کودک نوپایم فکر کنم

آخرین چیزی که امانوئل مکرون رئیس جمهور فرانسه در حال حاضر به آن نیاز دارد نامه ای از من است. با محاصره لیسه ها (مدارس متوسطه) و بیرون آمدن دانش آموزان و معلمان در خیابان ها از پاریس تا مارسی، فکر می کنم او به اندازه کافی بدون دو سنت من اشغال شده است.

با این حال، من دو سنت برای ارائه دارم، و تا زمان فوران این اعتراض‌ها، تصور می‌کردم که فقط زیر سقف ما بود که درباره نظام آموزشی ملی بحث می‌شد.

در سال 2019، همان سالی که من به فرانسه مهاجرت کردم، قانونی تصویب شد که مدرسه را برای همه کودکان از سه سالگی اجباری کرد. ایده این است که همه را در بلوک های شروع یکسان قرار دهیم، در نتیجه زمین بازی را در مدرسه ابتدایی و فراتر از آن یکسان کنیم.

بررسی سریع شکایات معترضان فعلی مدرسه شما را به این سوال وا می دارد که آیا این موضوع تأثیری داشته است یا خیر. ساختمان‌های فرسوده، معلمان غایب، منابع کم در مکان‌هایی که بیشترین نیاز را دارند، کلاس‌های بزرگ در مناطق شهری، و ساعت‌های طولانی برای من چندان شبیه به یک زمین بازی برابر به نظر نمی‌رسند - خیلی کمتر عادلانه.

وقتی کمی عمیق‌تر گشتم، فهمیدم که پسر خودم می‌تواند سپتامبر آینده از ساعت 8:30 صبح تا 4:30 بعد از ظهر در مدرسه بماند، البته باید استراحت ناهار و چرت زدن در آن ساعات باشد. و در حالی که کوچکترین کودکان در بخش ریزه اندام، که به آن گفته می شود، می توانند بعد از جلسه صبحگاهی را ترک کنند، از چهار سالگی طول روز مدرسه ثابت می شود. من احساس می‌کنم که این به دولت در دوران کودکی کودک نوپای من حضور چشمگیری می‌دهد. آنجاست که من گیر نمی کنم. فرانسه خانه خانواده من است.

یکشنبه ها به بازار محلی می رویم. پسرم در بولنجری روستا یک باگت می خواهد، فرانسوی اش بدون لهجه است. اگر چه من فرانسه را پذیرفته‌ام و به نوبه خود احساس فرزندخواندگی می‌کنم، عدم اطمینان من در مورد ثبت نام پسرم سؤال دیگری را ایجاد می‌کند: آیا با رابطه‌ای که به نظر می‌رسد مانند یک رابطه والدینی با دولت است، موافقت می‌کنم؟

من محصول سیستم ایرلندی هستم. گواهی ترک، حدود 17 سال پیش، هنوز به یک کابوس گاه به گاه تبدیل می شود. از خودم می پرسم که سایه آن ساعات پر اضطراب حفظ کردن، رقابت ریشه دار برای امتیازات و مکان های دانشگاهی تا کجا در زندگی من کشیده شده است.

سایه فرانسوی معادل چیست؟

در سرمای زمستان، من و همکلاسی‌هایم کت‌های رگاتا را روی یونیفرم‌هایمان می‌پوشیدیم، اما تصور اینکه در وهله‌ی اول دور هم جمع شویم و به شرکت در آن درس‌ها اعتراض کنیم، جهشی قابل توجه بود.

اعتراضات درون مدرسه ای در فرانسه که به آتش سوزی و خشونت خیابانی تبدیل شده است

و در حالی که من با خشونت اعتراضات مخالفم، همیشه نیروی خاصی را در جامعه فرانسه تحسین کرده ام: این تغییر یک چیز بسیار ملموس است، نه صرفا یک تعقیب فکری که پشت درهای بسته برگزار می شود، و این که هر کسی که خود را شهروند می داند می تواند انجام شود.

این یکی از دلایلی است که احتمالا احساس کردم می‌توانم درباره نگرانی‌هایم به رئیس جمهور بنویسم.

وقتی آموزش از سه سالگی شروع می شود، آیا این یکی از سایه های آن است؟

من برای سال آینده بدون گزینه نیستم. مونته سوری، مدارس جنگلی، مدارس خصوصی و بین المللی راه های جایگزینی هستند، اگر گران باشند. اما من قانع نیستم

اگر پسرم را وارد سیستم عمومی کنم، موافقم که دولت نقش مهمی در معنای تحصیل او ایفا کند. اگر مسیر دیگری را انتخاب کنم، آیا شکافی ایجاد می‌کنم که او را، هر چند که یک تبعه فرانسوی است، به شهروندی بدون کدهایی که تجربه جمعی ارائه می‌کند، تبدیل می‌کند که مدرسه یکی از آنهاست؟

من تا شروع ثبت نام در ماه مارس فرصت دارم تا تصمیم بگیرم. در حال حاضر نامه روی کمد مهر شده اما ارسال نشده است. آیا شما ایرلندی هستید و در کشور دیگری زندگی می کنید؟ آیا می خواهید تجربیات خود را به صورت مکتوب یا مصاحبه به اشتراک بگذارید؟ می‌توانید از فرم زیر استفاده کنید یا ایمیل خارجی@irishtimes.com را ارسال کنید. ما ارسالی نوشته یا اصلاح شده توسط هوش مصنوعی را نمی پذیریم. راهنمای ارسال آیریش تایمز در خارج از کشور در اینجا. ما را در اینستاگرام دنبال کنید تا از آخرین اخبار مطلع شوید

در خبرنامه The Irish Times Abroad برای افراد مرتبط با ایرلند در سراسر جهان ثبت نام کنید.