زن برای اسکن نوزاد هیجان زده است، سپس خبری می آید که هرگز انتظارش را نداشت

مادری از ملبورن استرالیا پس از اینکه پزشکان در طول اسکن 21 هفته ای او متوجه یک ناهنجاری نگران کننده شدند، قلبش شکست.

شش ماه پیش، راکل فرارو 31 ساله به نیوزویک گفت که از آماده شدن برای دیدن دختر بچه اش روی صفحه نمایش هیجان زده است.

فرارو و شریک زندگی اش کریس دی بلا، 36 ساله، پسرشان ناوی را نیز برای ملاقات با خواهر کوچکش همراه کردند.

راکل گفت: "در ذهن من، ما فقط می‌خواستیم دختر بچه‌ای را ببینیم... و با چند عکس زیبا از آنجا دور شویم." من اصلا برای این احتمال که ممکن است مشکلی پیش بیاید آماده نبودم - ما هیچ دلیلی نداشتیم که فکر کنیم وجود خواهد داشت.

در یک چرخش ویرانگر، به راکل گفته شد که اندازه استخوان فمور نوزادش حداقل نصف اندازه ای است که باید باشد.

راکل گفت: "من بلافاصله شکستم و ذهنم به بدترین مکان های ممکن رفت." نمی‌دانستم معنایش چیست، آیا ناهنجاری‌های دیگری وجود دارد، آیا او خوب می‌شود یا زندگی‌اش ممکن است چگونه باشد.

چند ساعت بعد، راکل یک تماس تلفنی از متخصص زنان و زایمان دریافت کرد تا در مورد نتایج اسکن صحبت کند.

او گفت: «به محض اینکه پاسخ داد، فقط می‌گفت: «خیلی متاسفم، خیلی متاسفم» و در آن لحظه فکر می‌کنم در آن زمان بود که واقعا متوجه شدم چیزی اشتباه است.

او به جای اینکه اطمینان لازم را به او بدهد، به راکل پیشنهاد کرد که حاملگی خود را خاتمه دهد.

راکل گفت: "ما متوجه نشدیم که چرا یا اینکه آیا این یک وضعیت جدا شده یا چیزی بسیار بزرگتر از پای او بود." "ما در مورد اینکه چگونه به آزمایش های بیشتر و همچنین بررسی فسخ نیاز داریم بحث کردیم، و این در نهایت باعث شد تا بفهمم این واقعا چقدر واقعی است. تنها چیزی که می خواستم این بود که مطمئن باشم او خوب است و هیچ کس نمی تواند در آن مرحله به ما بدهد."

والدین شش هفته منتظر پاسخ های دقیق تر بودند. راکل آن دوره را «بدترین دوران» زندگی خود توصیف کرد.

او نمی توانست ذهنش را خاموش کند و برای بدترین حالت آماده می شد.

راکل گفت: «هر لگد یادآوری می‌کرد که دختر بچه زیبای درون شکم من، که من خیلی دوستش دارم، ممکن است لزوما با زندگی سازگار نباشد. من خودم و بدنم را سرزنش کردم که به اندازه کافی برای او خوب نیستم و در عین حال سعی کردم برای دو پسر دیگرم قوی باشم و از هم نپاشم.»

راکل در ژوئیه 2026 دیزی را به دنیا آورد. اما مادر شدن برای سومین بار با احساسات زیادی همراه بود.

او رویای روزی را در سر می پروراند که دخترش در مراسم عروسی اش به عنوان یک دختر گل از راهرو راه برود یا اولین قدم هایش را بردارد.

راکل در پستی در TikTok (@racquelferraro)، گفت که چگونه نمی‌توانست زندگی بدون دیزی را تصور کند. اما او نیز برای او غمگین بود.

راکل گفت: "من او را ناراحت نمی کردم یا آرزو نمی کردم که او متفاوت باشد." "من فکر می کنم این یک تمایز مهم است. من برای نسخه کودکی و آینده او که ناخودآگاه قبل از اطلاع از وضعیت او تصور می کردم غمگین بودم."

او می‌گوید: «به‌عنوان والدین، فرزندتان را تصور می‌کنید که با خواهر و برادرش در حال دویدن، ورزش کردن و حرکت در زندگی بدون نیاز به فکر کردن به چیزهایی مانند جراحی، بیمارستان یا محدودیت‌های فیزیکی است». ناگهان، مجبور شدم این واقعیت را بررسی کنم که مسیر او ممکن است شامل چیزهایی باشد که به شدت آرزو می کردم بتوانم از او محافظت کنم.

دیزی در هشت هفتگی به طور رسمی توسط متخصصان تشخیص داده شد که دو تفاوت اندام مادرزادی نادر روی پای راست او تأثیر می‌گذارد: کمبود کانونی فمورال پروگزیمال (PFFD)، وضعیتی که در آن قسمت بالایی استخوان ران به درستی رشد نمی‌کند و همیمیلیا فیبولار، به این معنی که نازک نی او کاملا وجود نداشت.

او همچنین دارای ناهنجاری های مفصل ران، زانو و مچ پا است.

در دوران بارداری، پزشکان می‌دانستند که دیزی دارای نوعی تفاوت مادرزادی اندام است، اما در ابتدا بر این باور بودند که درشت نی او از بین رفته یا بسیار کوچک است.

تنها پس از تولد او و انجام یک بررسی اسکلتی بود که متخصصان متوجه شدند که او دارای استخوان درشت نی است، اگرچه کوتاهتر از حد معمول بود، در حالی که نازک نی او کاملا وجود نداشت.

ماه‌های اول دیزی پر از قرارهای تخصصی، اسکن‌ها و عدم قطعیت بود و شروعی بسیار متفاوت از آنچه راکل تصور می‌کرد برای مادر شدن ایجاد کرد.

او که در ابتدا تحت تأثیر این تشخیص قرار گرفت، سرانجام وضعیت دیزی را تنها یکی از جنبه‌های شخصیت او دانست.

راکل همچنین در مورد زبانی که در مورد ناتوانی استفاده می کند محتاط است.

او گفت: «من هرگز نمی‌خواهم او احساس کند که آرزو می‌کردیم او شخص دیگری بود یا چیزی در او وجود داشت که باید «تعیین شود». "من دیزی را تغییر نمی‌دهم. بخش بزرگی از این سفر برای من این بود که متوجه شدم بخشی از ترس اولیه‌ام ناشی از ندانستن زندگی با معلولیت برای دختر بچه‌ام بود. من هنوز در حال یادگیری هستم و می‌دانم که دیزی احتمالا بسیار بیشتر از آنچه می‌توانم به او یاد بدهم، در مورد آن به من یاد خواهد داد."

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: شارلوت نیسبت و اما لی سانگ