زن برنده جنگ های خواندن

حدود 700000 معلم در دوره فشرده خواندن نوشته شده توسط موتس ثبت نام کرده اند، تصویری که در خارج از خانه او در روستایی ورمونت نشان داده شده است - جان تالی برای TIME

لوئیزا موتس در اوایل سال جاری در یک کنفرانس در دافنه، آلا بود که گروهی از معلمان به او مراجعه کردند. برای پیرمرد 81 ساله، این یک اتفاق نسبتا جدید بود. او با صراحت خاص خود می‌گوید: «آنها دستمزد ضعیفی دریافت می‌کنند، چندان سالم به نظر نمی‌رسند، مطمئنا تحصیلات نخبه‌ای نداشتند و من این نگرانی و تحسین را برای آنها احساس می‌کنم که این کار را انجام می‌دهند. "آنها با این نگاه براق و پر ستاره به سمت من می آیند و طوری از من تشکر می کنند که گویی من شخصا مجرای دوباره احساس هدف و شایستگی آنها بوده ام. اکنون این را بسیار درک می کنم."

موتس حداقل در برخی محافل به یک قهرمان اواخر عمر تبدیل شده است، زیرا برنامه تربیت معلمی که او چندین دهه پیش نوشت و تبدیل به یک ملک پر سر و صدا شد. او دقیقا جلب توجه نمی کند. او که در خانه دورافتاده‌اش در دریاچه ورمونت نشسته است، می‌گوید: «من آن را با یک دانه نمک مصرف می‌کنم. پشت این احساس من این است که کاری که می‌خواهم آن‌ها انجام دهند احتمالا دقیقا آن چیزی نیست که در کلاس درسشان می‌گذرد، اما این یک تقریب به اندازه کافی معقول است که برای بچه‌ها تفاوت ایجاد می‌کند.»

شک و تردید او قابل بخشش است. برای مدت طولانی، موتس خود را در طرف بازنده جنگ‌های به اصطلاح کتابخوانی آمریکا می‌دید، یعنی بهترین راه برای آموزش خواندن به بچه‌ها. او و گروهی از محققانش این ایده را ترویج می‌کنند که خواندن مهارتی است که باید به سختی آموزش داده شود، ابتدا از طریق درک شیوه‌ای که اصوات گفتار را می‌سازند و به صورت حروف نشان داده می‌شوند، سپس از طریق آموزش صریح در مورد نحوه عملکرد زبان.

اما دیدگاه غالب، تا چند سال پیش، این بود که اکثر کودکان در صورت تشویق کافی، مطالب محرک و سرنخ‌های زمینه، متوجه می‌شوند که چگونه حروف را رمزگشایی کنند، همانطور که در گفتار انجام می‌دهند.

موتس می‌گوید: «این چیزی است که من همیشه به آن فکر می‌کنم. یک توضیحی که او به آن دست یافته است: مردم با تحقیق همراه نشدند. "معمولا آنها ننشسته اند و به شواهد نگاه نکرده اند - ماهیت شواهد، دامنه شواهد، دوام شواهد - و بنابراین نمی فهمند علم در مورد چیست."

بر اساس ارزیابی ملی پیشرفت تحصیلی (NAEP) در سال 2024، علاقه به "علم" اخیرا به طور چشمگیری افزایش یافته است، در کنار سطح وحشت در مورد نرخ سواد در ایالات متحده، حدود 4 کودک آمریکایی از هر 10 کودک آمریکایی تا کلاس چهارم مهارت های خواندن و درک مطلب را کسب نکرده اند، که بدترین نتیجه در 20 سال اخیر است. یک سوم از دانش آموزان کلاس هشتم نیز کمتر از سطح خواندن مورد انتظار برای سن خود هستند. میانگین یک دانش آموز کلاس دوازدهم در آزمون خواندن سه امتیاز کمتر از همسالان خود در سال 2019 و 10 امتیاز کمتر از سال 1992 است.

برخی از آن‌ها را می‌توان پشت درب تعطیلی مدارس در طول همه‌گیری قرار داد. اما این مشکل ریشه‌های عمیق‌تری دارد: طبق گزارش مرکز ملی آمار آموزش، تقریبا یک چهارم جوانان (16 تا 24 ساله) از نظر عملکردی بی‌سواد هستند. اساتید ناله می کنند که باید تکالیف خواندن کوتاه تری را تعیین کنند. نظرسنجی های استفاده از زمان گزارش می دهند که افراد 20 تا 34 ساله بیش از 10 دقیقه در روز را صرف مطالعه نمی کنند تا لذت ببرند. اعلامیه های قبر "پایان خواندن" را اعلام کرده اند.

برای مبارزه با کاهش، ایالت‌ها به معدود مناطق آموزشی که دانش‌آموزان در آنها پیشرفت می‌کنند نگاه کرده‌اند و با وضع قوانینی که به عنوان قوانین علم خواندن شناخته می‌شوند، از الگوی آنها پیروی کرده‌اند. قوانینی که در 42 ایالت و دی سی، عمدتا در هفت سال گذشته به تصویب رسیده است، مدارس را موظف می کند که از تکنیک های بسیار ساختاریافته استفاده کنند - از جمله آموزش های پایه ای در زمینه صدا و صدا. بسیاری از معلمان این رویکرد را در کالج نیاموخته اند و باید دوباره آموزش ببینند.

برنامه Moats، زبان ضروری برای معلمان خواندن و املا (LETRS)، به روش ترجیحی مدارس برای برآوردن الزامات تبدیل شده است. این دوره به طور معروف طولانی و سخت است. معلمان باید قبل از ارائه هرگونه توصیه ای در مورد آموزش، به تئوری زبان و علوم شناختی بپردازند. 19 صدای مصوت و 29 صدای همخوان را در انگلیسی ایالات متحده جدا می کند. ایده‌های موتس عموما با واج‌شناسی (نحوه صدای کلمات) مرتبط است، اما این برنامه عمیقا به مورفولوژی (چگونه کلمات از قطعات ساخته می‌شوند) و املا (چگونه کلمات نوشته می‌شوند) می‌رود. همچنین نسبتا گران است.

قراردادهای عمومی و تخصیص اعتبار نشان می دهد که راه اندازی LETRS در سراسر ایالت تا 1700 دلار برای هر مربی هزینه دارد، قبل از اینکه معلمان جایگزین، زمان برنامه ریزی، مربیگری و مدیریت را در نظر بگیریم. و مشخص نیست که تمام دانش به روش‌های آموزشی بهتر تبدیل شود.

خندق در کلاسی از دانش‌آموزان مقطع راهنمایی در شهرستان کلیتون، جورجیا، در سال 2018 — با احترام Voyager Sopris Learning/Lexia Learning

اما این امر باعث نشد که 23 ایالت این برنامه را خریداری کنند، و حداقل یک ایالت، آلاباما، در صورت انجام همه این کارها، 1000 دلار به معلمان پرداخت نکند. به گفته Lexia، شرکتی که اکنون مالک آن است، در سال 2020، کمتر از 25000 معلم در این دوره 155 ساعته ثبت نام کرده بودند. در سال 2025، این تعداد به 700000 نفر رسید که عمدتا دوره ابتدایی بودند. (بر اساس اداره آمار کار، تقریبا 1.5 میلیون مربی K-5 در ایالات متحده وجود دارد.

میشیگان، که نتایج آزمون استاندارد اخیرش نشان داد 38.2 درصد از دانش‌آموزان کلاس سوم در خواندن مهارت دارند، تابستان امسال اعلام کرد که 75 میلیون دلار هزینه کرده است تا هر معلم خواندن بتواند این دوره را انجام دهد. (تاکنون 44 میلیون دلار برای معلمانی که داوطلبانه این کار را انجام داده‌اند خرج کرده است.) موتس که در هر فروش آن را «حق امتیاز کوچکی» می‌خواند، می‌گوید: «در سه سال گذشته، من بیش از آن چیزی که انتظار داشتم از آن ببینم، پول بیشتری از این کار دیده‌ام.

با این حال، موتس که گفته می شود اکنون بازنشسته شده است، چه به دلیل احتیاط بومی نیوانگلند یا به دلیل اینکه تقریبا مطمئن است که قبلا این فیلم را دیده است، به این چرخش وقایع با شک و تردید خفیف نگاه می کند. او می‌گوید: «این تواضع‌کننده است، کمی گیج‌کننده است، کمی سوررئالیستی است». در نهایت، وقتی مستقیما از او پرسیده شد، او می‌افزاید: "و بله، بسیار خوشحال کننده است." مربیان ممکن است ایده جنگ های خواندن را رد کنند، و مدعی شوند که تدریس تلاش ما در مقابل آنها نیست، اما اگر آنها واقعی باشند - و به نظر می رسد که هستند - مطمئنا به نظر می رسد که موتس به عنوان یک پیروز ظاهر شده است.

او قصد داشت یک خواننده محلی شود. اما موتس پس از فارغ التحصیلی از کالج ولزلی در رشته موسیقی، به شغلی نیاز داشت و خواهرش برای او در بوستون، با محققی در زمینه نوظهور عصب روانشناسی، که به افرادی برای تایپ گزارش ها نیاز داشت، شغلی برای او گرفت. او همچنین به یک تکنسین آزمایشگاه نیاز داشت، بنابراین او یک کت سفید به موتس داد و او را برای انجام آزمایش‌ها آموزش داد. او می‌گوید: «اینگونه یاد گرفتم که در مورد بچه‌های دارای ناتوانی یادگیری که به کلینیک ما فرستاده شده‌اند فکر کنم. "من یاد گرفتم که چگونه از طریق این لنز عصبی به آنها فکر کنم."

زمانی که کالج پیبادی دانشگاه واندربیلت یکی از اولین بورسیه‌ها را برای کارشناسی ارشد در زمینه ناتوانی‌های یادگیری ارائه کرد، موتس از فرصت نقل مکان به نشویل استفاده کرد. او می‌گوید: «موزیک‌رو را بالا و پایین کردم و به‌عنوان ترانه‌سرا قرارداد بستم و مدرک کارشناسی ارشد در زمینه اختلالات یادگیری گرفتم. "این سرگرم کننده بود، و کاملا بی ارزش بود تا جایی که یاد گرفتن چگونه آموزش داد." او که به پرتو تعادل، تخته سیاه و برخی وسایل کمک بصری مسلح شده بود، برای "درمان" ناتوانی های یادگیری در مدارس محلی استخدام شد.

او می‌گوید: «تجربه عدم ارتباط کامل بین چیزهایی که در برنامه کارشناسی ارشد آموختم و واقعیت‌های بچه‌ها و نیازهایشان، باعث همدردی او با معلمان شده است که اکنون متوجه شده‌اند که روش‌های آموزشی خواندنی که در دانشگاه یاد گرفته‌اند ممکن است ناقص باشد.

با وجود اینکه حرفه موسیقی او در حال پیشرفت بود (او قرارداد آهنگسازی با Screen Gems بسته بود) و حرفه او در آموزش ویژه درها را باز می کرد (او با جانی کش یک جلسه والدین و معلم داشت)، موتس از نوع نشویل نبود. او صنعت موسیقی را غارتگر یافت و دلتنگ برف شد. (دخترش شارلوت بعدا قهرمان اسکی المپیک نوجوانان شد.) او به شغل قبلی خود در مرکز پزشکی تافتز-نیو انگلند بازگشت و ادعا می کند که کم و بیش دکتری خود را در هاروارد گرفته است، جایی که با زبانشناس وحشتناک اما درخشان، کارول چامسکی، همسر نوام، و جین چ مواجه شد.

همه، که به نام آزمایشگاه خواندن هاروارد نامگذاری شده است. موتس می‌گوید: «چال کسی بود که من را به درک نحوه نگاه کردن به اشتباهات املایی به روشی بسیار دقیق و آگاهانه واداشت.

او شروع به مشاهده کرد که کودکانی که نمی توانند بخوانند یا املا کنند، رابطه بین صداها در یک کلمه و حروف را ثبت نمی کنند. آنها به ویژه زمانی که کلمات کمی شبیه هم به نظر می رسیدند اما املای بسیار متفاوتی داشتند، مانند آبمیوه و انتخاب، یا املای یکسانی داشتند اما تلفظ متفاوتی مانند صدای s در was و saw داشتند. موتز به این باور رسید که آموزش خواندن به کودکان مستلزم درک بسیار بیشتر از آنچه که یک معلم معمولی می داند در مورد مغز و پردازش زبان است.

در اواسط دهه 1980، پس از چند سال کمک به خوانندگان در حال مبارزه، از کودکان فقیر گرفته تا دانشگاهیان دارتموث، در مطب خصوصی خود در East Thetford، Vt.، موتس متوجه شد که مداخله زودتر لازم است. بنابراین او شروع به تدریس معلمان در هاروارد و کالج های کوچکتر ورمونت کرد. او نظرسنجی‌هایی را برای فارغ‌التحصیلان بعدی خود انجام داد. او می گوید: «نتایج وحشتناک بود.

"آنها چیزی نمی دانستند." بسیاری از آنها نظریه خواندن کل زبان را آموزش داده بودند، که پیشنهاد می کرد که آموزش رمزگشایی کلمات به دانش آموزان حواس آنها را از درک معنای آنها منحرف می کند، و بنابراین دانش آموزان باید کلمات را به عنوان یک واحد یاد بگیرند، نه با ترکیب نمودارها. او یک مقاله دانشگاهی در مورد آن نوشت که توسط فدراسیون معلمان آمریکا در سال 1995 بازنشر شد.

چند سال قبل، یک محقق دیگر سوادآموزی، G. Reid Lyon، مسئولیت ایجاد و نظارت بر یک شبکه مطالعه-پژوهشی با بودجه فدرال را بر عهده گرفت، یک برنامه بزرگ چند سایتی که بررسی می‌کرد چگونه کودکان خواندن را یاد می‌گیرند و چرا برخی نمی‌خوانند. او از موتس کمک خواست. لیون که اکنون در ورمونت بازنشسته شده است، می گوید: «آنچه که من به آن نیاز داشتم، یک رهبر، یک معلم و یک معلم معلم بود، که او در آن فوق العاده بود. "بسیاری از اساتید می توانند آنجا بیایند و از آنجا دور شوند، اما آنها واقعا امکانات لازم برای نشان دادن آن را ندارند. او این کار را کرد." موتس به سایت واشنگتن دی سی اختصاص داده شد.

او می‌گوید: «پسرم، آیا من سندرم فریبکار داشتم؟ «اینجا من در این اتاق مملو از بزرگان بودم و کارهایشان را می خواندم، از آنها استناد می کردم، از آنها یاد می گرفتم.» او همچنین به عنوان یک هیپی شمال شرقی در یک منطقه مدرسه ای که اکثریت آن سیاه پوستان بود، درس های سختی برای یادگیری داشت. موتس می گوید: «نمی توانستم وضعیت این مدارس را باور کنم. "کتابخانه هایی بدون کتاب، بدون درهای روی دستشویی، بدون آب روان در سینک." او تلاش کرد تا معلمان به او اعتماد کنند. در نهایت یکی از دستیارانش او را به کناری برد.

موتس که طرفدار لباس های جین و عینک های سنگین است، به یاد می آورد: «او گفت: «تو کارگردان هستی، باید شبیه کارگردان شوی». گفتم: «توصیه‌ای دارید؟» او گفت: «به آن تیلور برو.» این پروژه موفقیت‌آمیز بود، نرخ مطالعه در 9 مدرسه او افزایش یافت و سیاستمداران محلی شروع به جستجوی فرصت‌های عکاسی کردند.

سپس سیاستمداران ملی نیز توجه کردند. قانون هیچ کودکی پشت سر نگذاشته است که رئیس جمهور جورج دبلیو بوش در سال 2002 آن را امضا کرد، کار تیم لیون و پانل ملی خواندن را تایید کرد. موتز برای نوشتن مولفه تربیت معلم ابتکار عمل Reading First که به LETRS تبدیل شد، مورد استفاده قرار گرفت.

-Lon Tweeten برای TIME

Reading First گران بود - حدود یک میلیارد دلار برای چند میلیون کودک خرج شد - و قانون موظف بود تا سال 2008 گزارشی از میزان تأثیرگذاری آن تهیه شود. خبر عالی نبود. در حالی که به دانش‌آموزان به روشی آموزش داده می‌شد که تحقیقات گفته بود مؤثرترین است، و دانش‌آموزان کلاس اولی کلمات را بهتر رمزگشایی می‌کردند، دانش‌آموزان ابتدایی در کل در درک مطالبی که می‌خواندند بهتر از دانش‌آموزانی نبودند که بخشی از ابتکار عمل نبودند.

یک گزارش مؤسسه علوم تربیتی (IES) در مورد LETRS به طور خاص نشان داد که اگرچه این آموزش درک معلمان از زبان را بهبود می بخشد، اما نتایج را برای دانش آموزان بهبود نمی بخشد.

Moats هنوز در مورد آن تجزیه و تحلیل بخار می کند. او می‌گوید: «شما بعد از یک سال تأثیری بر پیشرفت دانش‌آموز نخواهید داشت. "شما به سختی از طریق مواد توسعه حرفه ای گذرانده اید." او همچنین خاطرنشان می‌کند که پس از چهار سال از Reading First، بسیاری از تحلیل‌های خواندن در سطح ایالت بهبود یافته‌اند، به ویژه در مناطق با فقر بالا. با این وجود، بودجه Reading First تمدید نشد و ایالت ها اجازه داشتند راه خود را با آموزش خواندن ادامه دهند.

شاید خلاصه کردن این تاریخ به نبرد بین دو زن تقلیل‌پذیر باشد. اما همچنین درست است که در حول و حوش زمانی که موتس و همکارانش کار خود را انجام می دادند، رویکرد دیگری رو به رشد بود که عمدتا توسط شخصیتی با انرژی شخصیت اصلی که موتس فاقد آن بود، حمایت می شد. موسس پروژه خواندن و نوشتن کالج معلمان (TCRWP) در دانشگاه کلمبیا، لوسی کالکینز، ایده سواد خواندن و نوشتن متعادل را که ظاهرا یک تنش بین اردوگاه صدا و سیما و طرفداران کل زبان است، تبلیغ کرد.

کالکینز، که پیشینه اش در آموزش نوشتن بود، معتقد بود که کودکان قبل از هر چیز به کتاب های فریبنده در سطحی که می توانند مدیریت کنند و تعداد زیادی تشویق کننده نیاز دارند. کالکینز اکنون می‌گوید: «همیشه می‌دانستم که صداسازی مهم است. «وقتی بچه‌ها می‌نویسند، هر دقیقه از کاری که انجام می‌دهند، صدای آوازی آنها را نشان می‌دهد.» با این وجود، مطالب برنامه درسی که او تألیف کرد، آوازی کمی داشت و به معلمان پیشنهاد کرد که از یک دوره آوازی مجزا استفاده کنند.

موتس در مقاله ای مهم درباره سواد متعادل در سال 2000 می نویسد: «بسیاری از افرادی که با این تحقیق آشنا هستند، خود را متقاعد کرده اند که آموزش خواندن متعادل به معنای کمی از این، کمی از آن است. درگیری‌های «جنگ‌های خواندنی». همه خوشحال خواهند شد و همه چیز خوب خواهد بود.

این دنیایی بود که مارگارت گلدبرگ پس از پایان دوره کارشناسی ارشد خود در دانشگاه برکلی با آن آشنا شد. در سال 2015، او به یک مدرسه Title I Oakland رسید و به سرعت متوجه شد که روش‌هایی که در مدارس با عملکرد بالاتر استفاده می‌کرد، کارساز نبود. پس از کشف مقاله موتس از طریق گوگل، او شروع به استفاده از روش‌های ساختارمندتر سوادآموزی در برخی از کلاس‌های خود کرد و رویکردی متعادل با سواد را با سایرین در پیش گرفت. گلدبرگ، که یکی از بنیانگذاران پروژه حق خواندن در سال ۲۰۱۹ بود، می‌گوید: «نمی‌دانستم که در هر دو طرف جنگ خواندن تدریس می‌کنم.

نتایج واضح بود. "همه ایده‌آل‌های سوادآموزی متوازن با بچه‌هایی اتفاق می‌افتد که به طور سیستماتیک و صریح نحوه رمزگشایی را آموزش می‌دادند. دانش‌آموزانی که سواد متوازن را به آنها آموزش می‌دادم - فقط سعی می‌کردم آنها را با خواندن بفروشم."

سرانجام، والدین، به‌ویژه آنهایی که کودکان نارساخوان دارند، که به آموزش صریح‌تر آوایی نیاز دارند، شروع به اعتراض کردند. می سی سی پی که از سال 2014 به همه معلمان K-3 خود آموزش LETRS داد، اولین ایالتی بود که تعداد خود را بهبود بخشید. تا سال 2019، نمره خواندن NAEP کلاس چهارم آن نسبت به سال 2013 10 امتیاز افزایش یافته بود که بزرگترین افزایش در بین هر ایالت در آن دوره بود. LETRS تنها دلیل موفقیت می سی سی پی نبود. ایالت همچنین شیوه های جدیدی را در مورد مربیگری معلمان و پاسخگویی، غربالگری و مداخله بیشتر دانش آموزان اضافه کرد و دسته ای از دانش آموزان کلاس سوم را متوقف کرد.

اما تربیت معلم کلیدی بود.

در همین حال، امیلی هانفورد، روزنامه‌نگار رادیویی عمومی، شواهد کافی علیه روش سوادآموزی متوازن برای انتشار یک مستند صوتی در سال 2018 جمع‌آوری کرد که به پادکست یک داستان فروخته شد تأثیرگذار او تبدیل شد. سیاستمداران، مدیران و حتی کالج های معلمان به آن توجه کردند. اما تغییر، به ویژه در آموزش عالی، به آرامی رخ داد. کارول تولمن، یکی از نویسندگان نسخه های بعدی LETRS، مربی اولیه این برنامه بود. او می‌گوید در یکی از دانشگاه‌ها، «نامه‌ای روی تریبون من بود که فقط می‌گفت: «ما به امثال شما اینجا نیاز نداریم.

به محض رفتن، همه چیز تغییر می کند و برمی گردد.» منظورم این است که واقعا داغ شد.»

موتس (جان تولی) برای TIME می گوید: «شواهد نشان می دهد که چه چیزی با بچه ها کار می کند بیش از 30 سال است که وجود دارد.

آلاباما استفاده آزمایشی از LETRS را در سال 2018 آغاز کرد و در سال 2021 آن را به کل ایالت گسترش داد، در آن زمان کارولینای جنوبی و کارولینای شمالی نیز در حال پرش بودند. در سال 2022 کنتاکی و آرکانزاس به آنها پیوستند. در سال 2021 کارولینای شمالی تقریبا 50 میلیون دلار برای آموزش مربیان K-5 خود با استفاده از LETRS تصویب کرد. همه آنها قدردان آن نبودند. جان دیویس، که این آموزش را به عنوان معلم کلاس سوم انجام داد، می‌گوید: "من همه طرفدار علم خواندن هستم. من همه برای ارائه مطالب توالی ساختاریافته به معلمان هستم." اما او قبلا بسیاری از مطالب را می دانست.

و برنامه درسی اصلی مورد استفاده در مدرسه او با روش LETRS همسو نبود. "شما این همه پول و زمان را صرف این آموزش کردید، و این در برنامه درسی خواندن ما دیده نمی شود؟" دیویس می گوید. "این فقط یک هدر به نظر می رسد."

حتی کالکینز هم آمد - کمی. او مطالب برنامه درسی خود را چند بار مجددا منتشر کرد و تأکید بیشتری بر صداهای صوتی داشت، اما انتقاد از برخی از روش‌هایی که او توصیه می‌کرد، بیشتر شد و پس از اینکه دانشگاه کلمبیا در سال 2023 از TCRWP جدا شد، مؤسسه خود را تأسیس کرد. او می‌گوید: «من همه چیزهایی را که از علم خواندن آموخته‌ام، و همچنین روابط جدیدی که ایجاد کرده‌ام و سازمان‌های جدیدی که اکنون به آنها تعلق دارم، دارم. "همه اینها مفید بوده است، اما افتضاح است که معلمانی به روشی تدریس کنند که آنها به آن اعتقاد ندارند."

در واقع، چشم انداز آموزش اجباری تر برای بسیاری از معلمان شادی صفر به ارمغان آورد. لیزا اندرسون یکی از آنها بود. او برای بیش از 20 سال معلم ابتدایی در مینه سوتا بود که در سال 2022 از او خواسته شد تا LETRS را انجام دهد. او می‌گوید: «یک مانع دیگر، چیزی که باید از آن عبور کرد. "آونگ در حال چرخش است، ما می پریم و ببینیم این یکی کجا فرود می آید."

این احساس تقریبا تا نیمی از جلد 2 ادامه داشت. حتی قبل از اینکه برنامه را کامل کند، شروع به اجرای برخی از روش‌های آن کرد - مدرسه همچنین از برنامه درسی متفاوتی استفاده می‌کرد که بیشتر با ایده‌های LETRS همسو بود - و نتایج شگفت‌آوری را دید. دانش آموزان شروع به خواندن کردند، حتی بسیاری از آنها که دست و پا می زدند. یک احساس جدید ظاهر شد: خشم. چرا قبلا هرگز این اطلاعات به او نشان داده نشده بود؟ او مجبور شد به دانشگاه خود، ایالت بمیجی، نامه بنویسد و درخواست بازپرداخت هزینه های مربوط به دوره هایی را که برای آموزش خواندن به کودکان گذرانده بود، کند.

او به آنها گفت: "شما کار خود را انجام ندادید." (یک سخنگوی به TIME گفت که کالج به طور مداوم برنامه درسی خود را مطابق با استانداردهای ایالتی به روز می کند.)

در حالی که موفقیت LETRS به Moats یک بازنشستگی راحت را تضمین کرده است، او هنوز امیدوار است که سودهای دیگری را بپردازد. او می‌گوید: «امیدوارم شاید از جنگ خواندن فراتر می‌رویم»، به این معنی که روش صحیح آموزش خواندن ایجاد شده است. "اما من در مورد آنچه که در واقع تلاش می کنم آموزش دهم احساس امنیت نمی کنم. فکر می کنم مردم دوره را انجام می دهند، اما قدرت اطلاعات را درک نمی کنند."

نشستن روی یک صندلی در اتاق غذاخوری خود، نه چندان دور از گیتار روی یکی دیگر، یک برگه املای یک کودک کلاس دوم در کالیفرنیا است که معلمی از طریق آن درخواست کمک کرده است. موتس هنگام خواندن آن آه عمیقی می کشد. (لیون می‌گوید: «او خیلی آه می‌کشد.) کودک تمام کلمات -igh (ران، بالا، مبارزه) را مانند کلمات -ing (چیز، هینگ، فنگ) نوشته است. او می‌گوید: «او سعی می‌کند حروف را از روی ظاهرشان به خاطر بسپارد. او هیچ ایده‌ای در مورد مطابقت بین گفتار و چاپ ندارد.

حتی امروز، پنج سال یا بیشتر پس از آغاز انقلاب علم خواندن و دهه‌ها پس از پانل خواندن، «این معلم نمی‌تواند به این نمونه‌های نوشتاری نگاه کند و آگاهی ضعیف واجی را تشخیص دهد». (بررسی ها نشان می دهد که حتی با وجود تمام قوانین و آموزش ها، بیش از نیمی از معلمان K-3 از تکنیک های علم خواندن استفاده نمی کنند.)