زن هانکی تانک: کیتلین باتس آنقدر جاه طلب است که می خواهد

K aitlin Butts یک سوال دارد. آیا تا به حال آهنگ Rockstar از Nickelback را شنیده اید؟ او در یکی از رستوران‌های مکزیکی مورد علاقه‌اش در نشویل شرقی بین لقمه‌های تاکوی مرغ می‌پرسد. او سعی می کند صدای آوازی را که می خواست در آهنگ خود "The Bartender" توضیح دهد. به طور خاص، قسمتی از موفقیت عجیب سال 2005 که بیلی گیبون از ZZ Top این جمله عجیب و غریب را ارائه می‌کند: «من کوزادیلا را می‌خورم».

باتس می‌گوید: «می‌دانی، آن صدای آهسته‌آمیز،» که در نهایت تی جی آزبورن برادران آزبورن و باریتون عمیق او را برای آهنگ غلیظ آلبوم جدیدش، Hello, Honky Tonk، به خدمت گرفت. "البته، مردانه ترین صدای آلبوم، همجنس گراترین مرد موسیقی کانتری است. و این باعث می شود من احساس رضایت کنم."

ما قبل از اینکه باتس به نیویورک برود ناهار می خوریم، و این مرد بومی اوکلاهما با یک سویشرت غول پیکر همراه با یک بطری آب سبز رنگ که ظاهرا حاوی کلروفیل است (به گفته او برای پوست مفید است) وارد لیوان لیمویی اش می شود. باتس بین لقمه‌های تاکو می‌خندد و به این فکر می‌کند که چگونه، وقتی ایده - و نقطه مرجع - "بارمن" را به تهیه‌کننده‌اش توفر براون آورد، این اولین باری بود که او تا به حال از هنرمندی می‌خواست که در یک جلسه استودیو جوهای نیکل بک را بخواهد.

با این حال، در جهان باتس، هیچ چیز خیلی شوکه کننده نیست. او به‌عنوان یک بچه تئاتر سابق و یکی از تخیلی‌ترین ذهن‌های خلاق کشور، همیشه به همان اندازه که شوخ طبعی و عجیب و غریب دارد، برای نمایش دراماتیک نیز استعداد داشت. باتز، مانند فیلم پیشرفت‌آور «Roadrunner» در سال 2024، که از موزیکال اوکلاهاما الهام گرفته بود، «سلام»، هونکی تونک با سر تکان می‌دهد به شیکاگو – به جز اینکه ما را به عصر جاز ببرد، باتز داستان شخصیت‌هایی را روایت می‌کند که در اطراف هانکی تونک‌های مورد علاقه‌اش به‌عنوان نماینده‌ای برای تجربه تیرها و تجارب انسان‌ها فکر می‌کنند.

بارمن ها، عاشقان، معمولی ها، زنی که فقط باید رها کند. لینی ویلسون از ما در دنیا خوشامد می‌گوید، که در قرعه‌کشی فورا قابل تشخیص خود، رکورد را با مقدمه‌ای گفتاری از «Katie B's Honky Tonk Saloon» باز می‌کند. با محوریت صدای قدرتمند باتس، ترانه سرایی زنده، و مجموعه ای از تأثیرات روان (نگاه کنید به: نیکل بک)، همه در یک آلبوم خاص گرد هم می آیند که در آن همه جزئیات در نظر گرفته شده است اما هیچ چیز بیش از حد احساس نمی شود.

انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

باتس پس از سال‌ها در جاده‌ها و نواختن آن هانکی تونک‌ها، سرانجام به آن دسته از مخاطبانی دست می‌یابد که همیشه آرزویش را داشت - البته نه دقیقا به روش‌هایی که شاید پیش‌بینی می‌کرد. سال گذشته، آهنگ او به نام «نیازی نیست بمیری (برای من مرده باشی)» از رودرانر با کمک اوری آنا و الا لنگلی در TikTok در فضای مجازی پخش شد. ناگهان، برچسب‌هایی که او را سردرگم کرده بودند، مدیرش را صدا می‌کردند تا خواستار جلسات شوند. او در سال 2026 افتتاحیه برای ویلسون و لنگلی گذراند، CMA Fest را بازی کرد، در موزیک ویدیوی Choosin' Texas ایفای نقش کرد و قراردادی با Republic Records امضا کرد.

چندی پیش بود که او در این فکر بود که آیا حتی می تواند با ساییدن بی امان حباب های همیشه درست در زیر سطح همگام شود.

باتس با یادآوری ناامیدی جمعیت کوچکی پس از شب‌های طاقت‌فرسا بی‌پایان در جاده، می‌گوید: «یک برنامه در نیومکزیکو بود که من و گروهم مثل این بودیم، اگر قرار است سال‌های بیشتر این‌طور باشد، دیگر نمی‌توانیم این کار را انجام دهیم. من در حال ساییدن بودم، حقوقم را پرداخت می‌کردم، روی این صحنه‌های کوچک با چراغ‌های رقیق نشسته بودم. اینکه همه چیز در یک سال بچرخد، دیوانه‌کننده بود.»

باتس اعتبار زیادی به لنگلی می دهد، او پس از ساخت TikTok خود با آهنگ در حالی که یک قابلمه را در آشپزخانه اش هم می زد، آهنگ «You Ain’t Gotta Die (To Be Dead to Me)» را ارسال کرد. باتس می‌گوید: «الا کار خودش را انجام داد و زندگی من را کاملا تغییر داد. "ناگهان، شما می توانید ببینید که مردم می گویند، "اوه، این دختر از اینترنت است!"

این برای طرفداران طنین انداز بود، اما همه (یا هر برچسبی که با آنها ملاقات کرد) دیدگاه او را درک نکردند، جایی که او عشق خود را به موسیقی کشور و رد دیرت با همه چیز از کشا و چپل روآن گرفته تا تئاتر موزیکال در هم آمیخت، و مطمئن بود که تا حد ممکن در ژانری که اغلب بر تجربه مردان سفیدپوست مستقیم تمرکز می کند، فراگیر و استقبال کننده باشد. باتس می گوید: «هدف من لزوما حضور در رادیو کانتری نیست. "من احساس می کنم موسیقی من می تواند در اتاق های مختلف باشد.

هدف من این است که مانند برندی کارلیل باشم، که این دریای عظیم تماشاگران را دارد، جایی که تقریبا می تواند یک آفتاب پرست باشد. مطالب مرتبط گارث بروکس اجازه نمی دهد اوکلاهما فراموش کند که از کجا آمده است در بازگشت به خانه غمگین شما در حال پخش «Serenade پنجره شکسته» بوده اید.

باتس برای انجام این کار تلاش می کند تا فورا به مردم اجازه دهد دقیقا او کیست - و تزلزل نکند. هیچ جایی بهتر از تابستان گذشته برای دیدن این نمایش وجود نداشت، زمانی که او در ورزشگاه نیسان در نشویل برای فستیوال CMA روی صحنه رفت تا برای یکی از بزرگترین مخاطبانش بنوازد، با گیتار آکوستیک خود، شورت مشکی ژولیده اش بیرون آمد و اجازه داد کلمات "big tits" در اولین شعر از لبانش غلت بزنند (آیا اولین بار در استادیوم CMA گفته شد؟"

این خط آغازین «Never Really Mine» است، آهنگی که با لولا کرک و مگی آنتون نوشته شد و اولین تک آهنگ Hello, Honky Tonk بود. برای طرفداران جدیدتر، این همان آهنگی است که مقدمه دقیقی را ارائه می‌کند: کشوری لطیف، هم خنده‌دار و تکان‌دهنده، و هم کمی بداخلاق.

بات، که اغلب می‌توان او را در حال سوار شدن در محله‌اش با یک گاری گلف دید، می‌گوید: «می‌خواهم بلافاصله بدانند که من کی هستم. "اگر مرواریدهای خود را در چنگ می‌گیرید و فکر می‌کنید که بد است، بهتر است همین حالا بدانید."

وقتی باتس شروع به نوشتن برای Hello, Honky Tonk کرد، فکر کرد شاید بخواهد روی آلبومی از مانتراها تمرکز کند. آهنگ‌هایی مانند «Never Really Mine» که به شنونده چیزی می‌دهد که در آن درنگ کند (در این مورد، توصیه این است که اگر زنی بتواند مرد شما را به راحتی بدزدد، احتمالا او هرگز مال شما نبوده است). اما یک شب، زمانی که در دنیس اسکینی محلی خود در نشویل شرقی بود، ایده ای به ذهنش رسید. باتس توضیح می دهد: «شاید این مانتراها نباشند، بلکه فقط افراد مختلفی هستند که هر شب در یک بار می بینم.

البته، با دست خلاق باتس، هرگز به این سادگی نبود. شیکاگو الهام بخش بود، اما ایده دیگری، شاید غیر متعارف تر، در بازی وجود داشت. و برای آن، او یک بار دیگر یک سوال دارد. "آیا تا به حال جامبوری خرس کشوری را دیده اید؟"

باتس به جاذبه‌ای در دنیای دیزنی اشاره می‌کند که خرس‌های انیماترونیک کمی گیج‌کننده در حال نواختن آهنگ‌های کانتری و بلوگرس با کلاه‌های کوچک، تخته‌شویی و بانجو هستند. حتی یک خرس خاص وجود دارد که از سقف روی یک تاب پیچیده شده با تاک فرود می آید و باتس با او خویشاوندی خاصی را احساس می کرد. این تصویری است که حتی از روی جلد Hello, Honky Tonk الهام گرفته است. مطمئنا، کمی عجیب به نظر می رسد. اما در دستان او کار می کند - سرگرم کننده روی صحنه، تا جایی که ممکن است برای خنده، تشویق یا اشک تماشاگران پیش می رود.

او از آنها می خواهد که بفهمند که آنها را می بیند، حتی اگر هیچ کس دیگری نتواند، و آنها را با خرده های خرد در طول راه رها کند.

آهنگ‌هایی مانند آهنگ خنده‌دار «بیکن برهنه» که با ناتالی همبی نوشته شده است، مملو از آهنگ‌های یک‌طرفه است (او می‌خواند، «بیکن خود را برهنه سرخ نکنید و مردی را که گرفته‌اند را نبوسید»، هر دو توصیه‌های عاقلانه‌ای هستند) در حالی که «همه می‌خواهند یک آهنگ کانتری بخوانند» به طور فزاینده‌ای به موسیقی محلی تبدیل می‌شود. او پیشنهاد می‌کند: «همه یعنی همه»، و باتس که در موزیک ویدیوهایش درگ کوئین‌ها را به نمایش گذاشته است، این را با عصبانیت معنا می‌کند.

مری کاترین کینی، معاون اجرایی ریپابلیک رکوردز، که باتس را امضا کرد، می‌گوید: «کیتلین باتس هم خاک قرمز است و هم بدلیجات». او غیرقابل کنترل، مخلص مرگبار و ذاتا صادق است. سلام، هانکی تونک کیتلین است در خالص ترین شکلش، دنیایی تخیلی را خلق می کند که ریشه در حقایق خودش دارد. فقط کیتلین می تواند داستان تجربه انسانی را از طریق شخصیت های روزمره یک هانکی تونک بازگو کند.

اولین نوشیدنی در ساعت پنج، نیش یک چشم سرگردان، دخترانی که در حمام نسبت به روابط خود دلسوزی می کنند، تنهایی، فرار، امید به برانگیختن دوباره عشقی که تقریبا از بین رفته است، و سرگرمی وحشیانه همه چیز. به نوعی، تمام زندگی در دیوارهای Hello, Honky Tonk زندگی می کند.

این آلبوم هم به عنوان یک سفر جلو به عقب کار می کند و هم آهنگ های فردی را انجام می دهد، اما، وقتی او تمام شد، چیزی گم شده بود: خودش. این کینی بود که متوجه شد. باتس به یاد می آورد: "او گفت، "من احساس می کنم این آهنگ ها شخصیت هستند و من می توانم شما را در همه آنها ببینم، اما سرگرم کننده کجاست؟ شما کجای این آلبوم هستید؟"

باتس کمی اذیت شده بود. او با ایده ای مشابه بازی می کرد، اما او نیز در انتهای طناب خود و خسته بود. آنچه منتشر شد، تصنیف زیبا و دلخراش برادوی است (برادوی نیویورک، نه نشویل) به نام «چه چیزی بیشتر می‌خواهی». این یک آهنگ برای طرفداران، الگوریتم، تجارت است. این برای جهانی است که بیشتر، بیشتر، بیشتر از همه، همیشه و به ویژه زنانش می خواهد.

دنیایی که باتس به یاد می‌آورد سال‌ها پیش شنیده بود که مردم به او توصیه می‌کردند به «وزن هنرمند» خود برسد. دنیایی که زنان را متقاعد می کند که "ممکن است در دهه 20 سالگی به لیفت صورت یا بوتاکس نیاز داشته باشند." بیش از هر چیز، او می خواست عشق بی پایان خود را به هنر سرگرمی با وجود همه اینها منتقل کند. او می‌گوید: «چگونه به معنای واقعی کلمه هر کاری انجام خواهم داد تا توجه شما را به خود جلب کنم یا فقط شما را دوست داشته باشید، زیرا به ارتباط اجرا بسیار اهمیت می‌دهم.»

این در حال حاضر در TikTok شروع به رشد کرده است، اما باتس با در نظر گرفتن آنچه که ممکن است در رسانه های اجتماعی بهترین کار را انجام دهد، از هدایت حرفه خود امتناع می کند، حتی اگر به او کمک کند تا به اینجا برسد. باتس می‌گوید: "به این فکر می‌کنید که بیشترین صدایی که TikTok می‌تواند داشته باشد؟ لطفا مرا با اسلحه بکشید." او معتقد است که یک لحظه خوب در رسانه های اجتماعی فقط به نوشتن بهترین آهنگ های شما ختم می شود. "فکر می‌کنم اگر لحظه‌ای باشد که به یک قلاب تبدیل شود، ترانه‌سرایی را تایید می‌کند. اگر در حال نوشتن چیزهای بی‌قرار هستید، TikTok کاری ندارد."

با این حال، این بخشی از بازی است. فردا او یک پست TikTok برای "What More Could You Want" در قلب میدان تایمز ضبط خواهد کرد. او می گوید، نه گفتن به هر چیزی سخت تر از همیشه است. باتس می‌گوید: «شما ابزارها را دارید، مردم را دارید، پولی را دارید که برای اولین بار به آن نیاز دارید. من تا جایی که می‌توانم تلاش می‌کنم، حتی اگر این کار من را کاملا خسته کند. اما شما شروع به تعجب در مورد همه چیزهای درونی که به شما گفته‌اند، می‌کنید، مانند اینکه زنان عمر مفید دارند. یا اینکه ما فقط سال‌های زیادی فرصت داریم که می‌توانیم بچه دار شویم.

اما هر زمان که اوضاع شروع می‌شود، مثل این است که «این پنجره من است و اگر اجازه بدهم چیز دیگری مانع شود، لعنت می‌کنم». ترامپ برای 38 سال بدون اجاره پیام پایانی مطمئن برای دوره میانی ارائه می‌کند: «الاغ زیبا» نیکی میناژ را ببینید

رسیدن به استراحت سخت‌تر می‌شود، اما باتس اخیرا مدتی برای بازگشت به اوکلاهاما برای دیدن مادرش و خوردن استیک خانگی، بدون گلوتن و مرغ سرخ‌شده در نظر گرفته است. او به استراحت نیاز داشت، اما می‌داند که حتی چند روز دوری از مدار نیز می‌تواند تابو باشد، وقتی همه چیز با سرعت چرخشی در حال حرکت است. باتس زمانی را به یاد می آورد که لنگلی در آگوست 2025 برخی از برنامه ها را برای استراحت لغو کرد و این موضوع به تیتر اخبار تبدیل شد. باتس که به وضوح آزرده شده است، می گوید: «مثل این بود که فقط دو هفته از زمین بلند شد. او می افزاید: «دیدن اسکیت کردن مردم با کمترین تلاش سخت است.

من همیشه آن آهنگ تیلور سویفت به نام مرد را در ذهنم احساس می‌کنم.»

با این حال، تنها چیزی که باتس همیشه برای آن وقت می گذارد؟ یک شب بیرون از شهر در یکی از هانکی تونک های محبوبش، در حال رقصیدن با جمعیت. چند هفته بعد از ناهار ما، او در بار همجنس‌بازی فلمینگ سادلز با تم گاوچران در نیویورک می‌رقصد و مستقیما از بطری ودکا می‌نوشد. او می‌گوید: «بعد از همه، شاید سینه‌های من دیگر هرگز اینقدر بالا نرود.»