زهران ممدانی از گسترش بزرگ توقف مرکز داده نیویورک حمایت می کند

زهران ممدانی، شهردار نیویورک دوشنبه شب گفت که از کتی هوچول، فرماندار نیویورک می‌خواهد تا لایحه تعلیق مراکز داده گسترده‌تر را امضا کند.

ایلانا گلیزر، بازیگر و مدافع، هنگام سخنرانی روی صحنه در موسسه AI Now و More Perfect Union "People's AI Assembly" از شهردار نیویورک پرسید که آیا فرماندار Hochul را وادار به امضای "قانون توسعه مرکز داده مسئولانه" می کند که اوایل سال جاری قانون ایالت نیویورک را تصویب کرد. ممدانی با یک «بله» ساده و قاطع پاسخ داد.

مدت کوتاهی پس از تصویب لایحه مورد بحث، هوچول یک مهلت قانونی مشابه را بر روی پروژه های مراکز داده با دستور اجرایی ایجاد کرد، و نیویورک را به اولین ایالتی تبدیل کرد که با گسترش جنبش ضد مرکز داده در سراسر کشور، تعطیلی مرکز داده را وضع کرد. قطعنامه ممدانی گفت که او از آن حمایت می کند تعلیق موجودی را که فرماندار هوچول صادر کرده است، گسترش و تدوین می کند، که پروژه های جدید مرکز داده را که بیش از 50 مگاوات برق مصرف می کنند متوقف می کند تا زمانی که وزارت خدمات عمومی بررسی اثرات زیست محیطی پروژه های مراکز داده بزرگ را تکمیل کند.

تعلیق پیشنهادی با توقف پروژه‌هایی که بیش از 20 مگاوات مصرف می‌کنند، آستانه را کاهش می‌دهد، در حالی که مراکز داده باید از بیش از 5 مگاوات استفاده کنند تا استانداردهای انرژی تجدیدپذیر و نیروی کار را برآورده کنند. حامیان این لایحه همچنین نگران هستند که فرمان اجرایی هوچول ممکن است "توسط دولت های آینده اصلاح یا لغو شود."

نظرسنجی های متعدد نشان می دهد که احساسات ضد هوش مصنوعی و به طور خاص ضد مرکز داده در سراسر کشور در طول سال گذشته رشد کرده است. این نگرانی جمعی در مورد توسعه هوش مصنوعی دوشنبه شب در "مجمع هوش مصنوعی مردم" قابل لمس بود، جایی که خط ورودی در تالار وبستر شهر نیویورک به راحتی در اطراف بلوک پیچیده شد. شرکت کنندگان شامل دانشجویانی بودند که تابلوهای "بدون مرکز داده" را در دست داشتند، والدین نگران کودکان مدرسه ای که آینده ای ظاهرا غرق در هوش مصنوعی هستند و حتی برخی از کارکنان فناوری که در همان شرکت هایی که این فناوری را می فروشند، استخدام می شدند.

حامیان ضد هوش مصنوعی در حال دور زدن صف بودند که برای تبلیغ اعتراضات آتی اعلامیه هایی را به دست می دادند. هنگامی که نورها در نهایت کم شد، رویداد با یک مجموعه ویدیویی با حضور مدیران عامل بزرگ فناوری آغاز شد که بلافاصله با هیاهوهای گروهی مواجه شد. ایلان ماسک قوی ترین طعنه ها را دریافت کرد.

اگرچه احساسات ضد هوش مصنوعی از حمایت دو حزبی در میان رای دهندگان برخوردار است، اما این پویایی دقیقا به دولت فدرال ترجمه نمی شود. در دولت ترامپ، واشنگتن رویکردی را اتخاذ کرده است که احتمالا با شرکت‌های هوش مصنوعی دوستانه‌تر است و از نرده‌های محافظ سخت‌تر که آن را مانعی برای نوآوری می‌داند، بیزار است.

«تنها کنترل یا «نرده‌های محافظ» که هوش مصنوعی به آن نیاز دارد، یک رئیس‌جمهور قوی و باهوش (ضریب هوشی بالا!) است، و ایالات متحده آمریکا این را دارد!» خود پرزیدنت ترامپ ماه گذشته در سایت Truth Social پست گذاشت. یک توطئه مریض علیه هوش مصنوعی و مراکز داده در حال انجام است و تنها کشوری که از آن خوشحال است چین است.»

کسانی که با ترامپ در مورد این موضوع موافق هستند می گویند که هرگونه کندی در توسعه هوش مصنوعی در ایالات متحده، از جمله از طریق تعلیق، باعث می شود صنعت هوش مصنوعی آمریکا مزیت رقابتی خود را نسبت به رقبای چینی که به سرعت در حال توسعه هستند از دست بدهد. ممدانی گفت: سیاست هوش مصنوعی در سطح شهر بر اساس این سوال هدایت شده است که "در صورت کنارگذاشتن کامل قانون فدرال چه کاری می توانیم انجام دهیم." او همچنین با این روایت مخالفت کرد که رقابت با چین بر سایر مسائل اولویت دارد.

ممدانی گفت: «در سطح ملی، وقتی صحبت درباره هوش مصنوعی است، اغلب به این زبان مسابقه تسلیحاتی با چین است و هر یک از نگرانی‌های انسان‌گرایانه کنار گذاشته می‌شود.» من فکر می‌کنم کاری که باید انجام دهیم این است که اطمینان حاصل کنیم که به آنچه بعد از این دولت فدرال می‌آید نگاه می‌کنیم، اما باید یک چارچوب بسیار متفاوت در نحوه تفکر ما در مورد هوش مصنوعی، صحبت در مورد هوش مصنوعی و مسئولیت‌پذیری که مایلیم در مورد هوش مصنوعی ارائه کنیم، وجود داشته باشد.

خود ممدانی از چند ابتکار برجسته هوش مصنوعی برای مبارزه با برخی از اثرات مضر استقرار هوش مصنوعی دفاع کرده است، از جمله اقدامی برای مقابله با فیشینگ خانگی، معروف به زمانی که مشاوران املاک نتوانستند استفاده از هوش مصنوعی را در لیست‌ها فاش کنند، و ممنوعیت یک ساله هوش مصنوعی مولد در مدارس. این ممنوعیت که ماه گذشته اعلام شد، استفاده از چت ربات هوش مصنوعی در مدارس را برای دانش آموزان تا پایه هشتم به طور موقت ممنوع می کند، در حالی که استفاده دانش آموزان دبیرستانی به پنج برنامه آزمایشی و ماژول های تفکر انتقادی محدود می شود.

دوشنبه شب، ممدانی گفت که تیمش هنگام تهیه نسخه نیویورک سیتی از ممنوعیت مشابه نروژی الهام گرفته است. هدف هر دو ممنوعیت سهولت استفاده دانش‌آموزان مسن‌تر از هوش مصنوعی تحت نظارت معلم است. ممدانی گفت که برنامه های آزمایشی به ویژه برای دانش آموزان با نیازهای ویژه و کسانی که انگلیسی را به عنوان زبان دوم یاد می گیرند مفید است، اما همه دانش آموزان می توانند از تسلط بر هوش مصنوعی بهره مند شوند.

ممدانی گفت: «از آنجا که بدون [تسلط]، در حال حاضر این تمایل وجود دارد که هوش مصنوعی را تقریبا الهی بدانیم، نه به عنوان یک فناوری قابل درک، که دارای تبار است. فکر می‌کنم این یک مسئولیت در بزرگترین سیستم مدرسه کشور است.»

ممدانی گفت که این ابتکارات ثابت می کند که شرکت های هوش مصنوعی می توانند با قوانین فعلی پاسخگو باشند.

همچنین در این مراسم، لینا خان، کمیسر سابق FTC، که ممدانی او را برای رهبری هیئت توسعه اقتصادی شهر نیویورک انتخاب کرده است، سخنرانی کرد. خان در طول تصدی خود در FTC، صنعت فناوری را محکم نگه داشت. از زمان خروج از FTC، او به منتقد صریح درخواست‌های صنعت هوش مصنوعی برای معافیت‌های ضد انحصار تبدیل شده است که به شرکت‌ها اجازه می‌دهد برای کاهش سرعت توسعه و بهبود ایمنی مدل هماهنگ شوند.

خان دوشنبه شب گفت: "شما به هیچ نوع معافیت ضد تراست نیاز ندارید تا مطمئن شوید که محصولات شما دولت های دیگر را هک نمی کند." آنها در حال انتشار محصولات معیوب در جهان هستند، محصولات دارای عملکرد نادرست هستند و این خطرات را نشان می دهند، حتی در زمانی که می خواهند از همین محصولات به شدت ثروتمند شوند، و این فقط مجموعه ای از حقایق است که اگر در هر صنعت دیگری به کار می رفتید، ما آن را کاملا مضحک تشخیص می دادیم.

محصولات هوش مصنوعی خطرات آتی را برای جامعه به همراه دارند. با این حال، خان استدلال می‌کند که این فناوری آسیب‌های متعددی دارد که به طور فعال بر مردم تأثیر می‌گذارند.

در نهایت، خان گفت که او جنبش ضد هوش مصنوعی را "مبارزه برای تعیین سرنوشت" می داند.

خان گفت: «این واقعا بخشی از یک مبارزه طولانی‌تر است که در آن مردم به طور فزاینده‌ای متوجه می‌شوند که کنترل خود را از دست می‌دهند، احساس استقلال خود را از دست می‌دهند، و بسیاری از تصمیم‌هایی که زندگی روزمره مردم را شکل می‌دهند، در خانه‌هایشان یا در جوامعشان گرفته نمی‌شوند.»