زهران ممدانی صدمین سالگرد جشن سان جنارو را با کنار گذاشتن ایتالیای کوچک از روی نقشه هدست مهاجران شهر نیویورک جشن می‌گیرد.

به مدت دو هفته در ماه سپتامبر، همه می خواهند ایتالیایی باشند - حداقل با قضاوت از جمعیت در جشن سالانه سن جنارو در ایتالیای کوچک شهر نیویورک.

بزرگترین و طولانی ترین فستیوال ایتالیایی در ایالات متحده که در سال 1926 تأسیس شد، امسال صدمین سالگرد خود را جشن می گیرد و مردم محلی و گردشگران به طور یکسان در خیابان مولبری در منهتن پایین می آیند تا فرهنگ ایتالیایی آمریکایی را جشن بگیرند.

مطمئنا، چیزهای زیادی وجود دارد که تجاری‌سازی می‌شوند: شبیه‌سازهای فرانک سیناترا «نیویورک، نیویورک» را فریاد می‌زنند، در حالی که فروشندگان پیراهن‌هایی با نقل قول‌هایی از «پدرخوانده» و «سوپرانوها» را با قیمت‌های نجومی می‌سازند. غذاهای کلاسیک ایتالیایی آمریکایی مانند زیره پارم مرغ و سوسیس و فلفل از چرخ دستی های غذا خارج می شوند.

و با این حال، در کار خود به عنوان یک قرون وسطایی، بررسی کرده‌ام که چگونه این جشنواره از سنت‌هایی که به هزاران سال پیش بازمی‌گردد، حمایت می‌کند.

در هر حال، این واقعیت که آیین‌های چند صد ساله با سوسیس‌های شیرین ایتالیایی و تکه‌های پیتزای بزرگ و فلاپی همزیستی دارند، حکایت از روند طولانی، سخت و زیبای همسان سازی فرهنگی دارد.

از خلیج ناپل تا ایتالیای کوچک

بین سالهای 1881 و 1920، بیش از 4.5 میلیون ایتالیایی به آمریکا مهاجرت کردند. هزاران نفر، که بیشتر آنها اهل جنوب ایتالیا بودند، در ناحیه پایین شرقی منهتن مستقر شدند تا به ایتالیای کوچک تبدیل شوند.

این «توده‌های جمع‌شده» با انواع مشکلات روبرو بودند: خانه‌های مسکونی پر ازدحام، مشکل در یافتن کار، تبعیض نژادی و سوء ظن نسبت به اعمال کاتولیک‌های جنوب ایتالیا، به‌ویژه از سوی کاتولیک‌های ایرلندی. ایرلندی‌ها استدلال می‌کردند که راهپیمایی ایتالیایی از مجسمه‌های مذهبی و مهمانی‌های خیابانی پس از آن، بسیار بت‌پرست و بت‌پرست به نظر می‌رسید که کاتولیکیسم «واقعی» در نظر گرفته شود. پروتستان‌های محلی نیز در ظن ایرلندی‌ها به چنین اعمالی شریک بودند.

اما در اوایل قرن بیستم، جوامع ایتالیایی آنقدر بزرگ شده بودند که می توانستند کلیساهای ایتالیایی زبان خود را تامین مالی کنند.

یکی از این محله ها کلیسای خون گرانبها بود که در سال 1904 در خیابان باکستر ساخته شد. در سال 1926، گروهی از اهل محله به رهبری الکساندر تیسی ادای احترامی به یکی از محبوب ترین شخصیت های مقدس از جنوب ایتالیا ترتیب دادند: سنت ژانواریوس، که در ایتالیایی به عنوان San Gennaro شناخته می شود.

جنارو، اسقف اولیه مسیحی، در 19 سپتامبر سال 305 پس از میلاد در خارج از ناپل به دلیل ایمانش به طرز وحشیانه ای سر بریده شد. اعدام او یکی از چندین موردی بود که در جریان آزار و شکنجه دیوکلتیان، یک لشکرکشی سیستماتیک علیه مسیحیان توسط امپراتوری روم، انجام شد.

از آن زمان، ایتالیایی‌های جنوبی انواع معجزات را به شفاعت او نسبت دادند، از جمله خاموش کردن آتش‌های آتشفشانی کوه وزوویوس در سال 1631.

او همچنین به عنوان یک پیامبر دیده می شود. حداقل از سال 1389، دو ویال که ظاهرا حاوی خون قدیس است، به دلیل توانایی غیرقابل توضیح آنها برای مایع شدن در روزهای جشن او در ناپل مورد احترام قرار گرفته است. مایع سازی مدت هاست که به عنوان نشانه ای از محافظت از قدیس تفسیر شده است. از سوی دیگر، ایتالیایی‌ها جامد ماندن خون را نشانه‌ای از یک فاجعه بزرگ می‌دانستند. برای مثال، بمباران ناپل توسط متفقین در سال 1943، پس از آن رخ داد که خون مایع نشد.

یک روحانی کاتولیک آمپول ظاهرا با خون حل نشده سان جنارو را در دسامبر 2020 در کلیسای جامع ناپل در ناپل، ایتالیا بالا می برد. Marco Cantile/LightRocket از طریق Getty Images

از اواخر قرون وسطی، جشن جنارو در 19 سپتامبر یکی از مهم ترین تاریخ ها در تقویم ناپل بوده است.

در طول جشن‌های قرون وسطی و رنسانس، گوشت خوک غذای انتخابی بود و خوک‌ها اغلب به برندگان بازی‌های خیابانی اهدا می‌شدند. مردان جوان ممکن است با یک خوک چرب در داخل کلیسای جامع ناپل کشتی بگیرند و پیروز حیوان را برای شام بپزد.

راه جذب فرهنگی

قرن ها فداکاری سن جنارو را به نمادی از هویت ناپلی تبدیل کرد. جشنواره نیویورک برای حفظ این سنت ها طراحی شد.

اولین جشن سن جنارو در سال 1926 به مهاجران ایتالیایی فرصت نادری داد تا هویت فرهنگی خود را که در ایتالیا از خود به جا گذاشته بودند به طور عمومی ابراز کنند.

با یک راهپیمایی با مجسمه 3 فوتی سن جنارو آغاز شد. قدیس که بر شانه های مردان بلند شده بود، در کلیسا و خیابان های اطراف سفر کرد. در حین مسیر، فداییان اسکناس‌های دلاری را به بدن او می‌چسبانند، همانطور که بسیاری هنوز هم امروز انجام می‌دهند. هیچ اثر خونی وجود نداشت، اما ظاهرا یک قطعه استخوان از جنارو به طور خاص برای این مناسبت اهدا شده بود. تراشه استخوان را در ظرفی مدور به نام تکیه قرار داده و به گردن قدیس آویزان می کردند.

پس از آن، ایتالیایی‌های ایتالیای کوچک دور بشقاب‌هایی از مرغ سوخاری جمع شدند تا به میراث و سنت‌های مشترک خود نان تست بدهند.

کشیش کلیسای خون گرانبها در سال 2015 در امتداد خیابان مولبری در نیویورک راهبری می کند در حالی که یک صلیب یادگاری حاوی قطعه استخوانی از سان جنارو در دست دارد. اندی کاتز / مطبوعات اقیانوس آرام / لایت راکت از طریق گتی ایماژ

این رویداد یک موفقیت بزرگ بود. تنها دو سال بعد، در سال 1928، نیویورک تایمز گزارش داد که هزاران نفر از نپولیتی‌های سابق برای جشنواره‌ای که قبلا از یک روز به یک هفته تمام شده بود گرد هم می‌آمدند.

اما با پیروزی، دردسر پیش آمد. در همان سال، جوزف وارن، کمیسر پلیس نیویورک، راهپیمایی را ممنوع کرد، با این استدلال که اسکناس‌های دلاری که به مجسمه سنجاق می‌شوند نشان دهنده «تحقیر نمادهای مذهبی مقدس» است. این تصمیم در نهایت توسط یک قاضی دادگاه عالی نیویورک، به این دلیل که وارن آزادی های مذهبی مردم را نقض کرده است، لغو شد.

تلاش وارن برای سرکوب این راهپیمایی نمونه ای از تعصبات مذهبی است که جوامع ایتالیایی را در آن دوره گرفتار کرده است. اما این تنها نوع تبعیض نبود که ایتالیایی ها با آن مواجه بودند.

تیرگی پوست ایتالیایی‌های جنوبی آنها را در معرض تبعیض قرار می‌داد و توهین‌های تحقیرآمیزی مانند «گینه» یا «گوینه» به دنیا می‌آورد. این سوء ظن که مهاجران ایتالیایی مستعد رفتار مجرمانه هستند، توسط سازمان های مافیایی واقعی، مانند دست بدنام سیاه، تقویت شد.

این تعصبات، همراه با تأسیس کلیساها و اعیاد ایتالیایی، منجر به این باور شد که مهاجران ایتالیایی به شدت به سنت‌های سرزمین خود چسبیده‌اند و از ادغام با فرهنگ آمریکایی خودداری می‌کنند.

غیر ایتالیایی ها به این حزب می پیوندند

پس از جنگ جهانی دوم بود که خارجی ها دیگر از شرکت در فرهنگ و جشن های ایتالیا تردید نکردند.

فروشنده ای سوسیس و فلفل را در خیابان مولبری در نیویورک در جشن سن جنارو در سال 1947 می فروشد. بتمن/گتی ایماژ

در سال 1949، روزنامه‌های محلی گزارش دادند که هزاران نفر از مردم با پیشینه‌های قومی مختلف در این جشن شورش‌آمیز شرکت کردند، جایی که ایتالیایی‌ها را تماشا کردند که در خیابان‌ها با آهنگ‌های محلی می‌رقصند و گروه‌های سمفونیک در محله زیر یک نوآوری جدید رژه می‌رفتند: چراغ‌های رشته‌ای رنگی که در خیابان‌های شهر نورهای سبز، سفید و قرمز می‌تابیدند. غذا نقش مهمی ایفا کرد: غرفه‌های انباشته از صدف‌های تازه، پاستا و شیرینی‌ها به غیرایتالیایی‌ها وعده طعم اصیل ایتالیا را می‌دادند.

از آنجا، حضور و غیاب افزایش یافت. در دهه 1960، اتوبوس‌های اجاره‌ای ایتالیایی‌ها را از ایالت‌های دورتر مانند مین و اوهایو وارد کردند. در دهه 1970، این جشن حدود 3 میلیون بازدید کننده در سال داشت. بسیاری از مردم محلی امروز هنوز به یاد می آورند که چگونه در دهه های 1960 و 1970، مردان جوان به امید دریافت جایزه نقدی از تیرهای فولادی چرب شده در خیابان بالا می رفتند. این ماجرای نفتی به دلیل نگرانی های ایمنی در دهه 1980 سرکوب شد.

در طول سال‌ها، این جشن با چالش‌های خاص خود از درون جامعه ایتالیایی روبرو بوده است.

در سال 2007، برخی از ساکنان ایتالیای کوچک از شهردار مایکل بلومبرگ درخواست کردند که جشنواره را لغو کند، به دلیل فشاری که گردشگران بر محله محلی و دخالت مافیا وارد می‌کنند. به عنوان مثال، در سال 1996، 19 نفر از اعضای خانواده جنایی Genovese به دلیل قمار، گرفتن حقوق از دستفروشان و حتی سرقت پول از مجسمه جنارو دستگیر شدند.

با این وجود، بلومبرگ از مداخله خودداری کرد. او گفت که این رویداد بخشی از خود نیویورک بود.

هیچ کس این را بیشتر از سازمان دهندگان جشن امسال درک نمی کند. هنگام بحث در مورد برنامه های سال 2026، کمیته اعلام کرد که این رویداد فقط یک جشنواره ایتالیایی نیست، بلکه ادای احترامی به دیگ ذوب فرهنگی نیویورک است.

صدمین جشنواره به ایتالیایی‌های آمریکایی که در تولد این شهر کمک کردند، تقدیم می‌شود، افتخاری که در لحظه بحث و جدل فرا می‌رسد. دو ماه قبل، شهردار زهران ممدانی، ایتالیای کوچک را از نقشه مناطق تحت پوشش مهاجران شهر حذف کرد که واکنش‌های فوری را برانگیخت. در حالی که ممدانی قول داد این محله را مجددا جاسازی کند، برخی استدلال کردند که این حذف دقیقا نشان دهنده کاهش تعداد ایتالیایی‌هایی است که در امتداد خیابان توت زندگی می‌کنند.

این مناقشه بر این پرسش که به این صدمین سالگرد دامن می‌زند تأکید می‌کند: چگونه باید از مهاجرانی که شهر نیویورک را ساختند، تجلیل شوند، حتی در شرایطی که نوادگان بسیاری از آن مهاجران محله‌های قدیمی خود را به مناطق مختلف کشور ترک کرده‌اند؟

شاید پاسخ، مارشال بزرگ امسال، خود سن جنارو باشد، که همچنان مانند سال 1926 به عنوان پل ارتباطی بین فرزندان دیاسپورای ایتالیایی و اجدادشان خدمت می کند.

کلر ویتون، کاندیدای دکترا در تاریخ قرون وسطی، دانشگاه آکسفورد

این مقاله با مجوز Creative Commons از The Conversation بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد