زوج، مثلت، مهره؛ پرسپولیس همه چیز تمام است!

به گزارش فوتبال 360، پرسپولیس با مهدی تارتار، در این فصل، نمایش متفاوتی در مقایسه با یکی دو فصل اخیر دارد. اولین و مهم‌ترین آن‌ها اینکه تمایل این تیم به بازی هجومی به طور مشهودی رشد کرده. مورد دوم، ایجاد تعادل در ساختار تیمی است؛ به این معنی که تمرکز پرسپولیس فقط معطوف به کارهای هجومی نیست و در بخش دفاعی هم شاگردان مهدی تارتار، نمایش درخوری دارند. همین تغییر نگرش و ایجاد تعادل، بزرگ‌ترین دستاورد این تیم تا به الان است؛ دستاوری که برای‌شان نتیجه هم داشته و تیم پرسپولیس را بعد از 9 هفته با 20 امتیاز صدرنشین لیگ برتر ایران کرده است. البته که بررسی کلی این تیم فقط به دفاع و حمله معطوف نمی‌شود، بلکه عوامل متعدد بیرونی و درونی دیگر هم در موفقیت این روزهای تارتار دخیل است. با این حال، یکی دو عامل بیش از بقیه، در این روزها، پرسپولیس را متفاوت‌تر جلوه می‌دهد.

این جمله به اندازه کافی کلیشه‌ای ولی کلیدی است: داشتن زوج خوب در خطوط مختلف بازی، راز موفقیت تیم‌های بزرگ است. سابقا این زوج‌سازی‌ها معطوف به قلب خط دفاعی، میانه زمین و خط حمله می‌شد. اگرچه با تغییر سیستم‌ها و نگرش‌ها، سایر پست‌ها اهمیت خاص‌تری پیدا کرده‌اند ولی دست‌کم در این گزاره، پرسپولیس شرایط خوبی دارد. مرور خطوط 3گانه پرسپولیس در این فصل نشان می‌دهد زوج‌سازی‌های موثری توسط مهدی تارتار در قلب خط دفاعی، میانی و هجومی تیم شکل گرفته است. جالب آنکه فقط معطوف به دو نفر نبوده و اگر یکی از این زوج‌ها به هر دلیلی عوض شده باشند، ساختار کلی حفظ شده. به غیر از این موارد، می‌توان به زوج‌سازی در طرح‌های هجومی هم اشاره کرد. نمونه آخر این اثر، همکاری‌های متعدد اورونوف – بیفوما است. علی علیپور با بیفوما و یا دیگر مهاجمانی که کنار دستش حضور پیدا می‌کنند نیز یکی از زوج‌سازی‌های مهمی است که در فاز هجومی پرسپولیس شکل می‌گیرد.

اینکه مثلث باشد یا مربع و یا اضلاع دیگری به آن اضافه شود، چندان اهمیتی ندارد. همگی ذیل فاکتور کارهای ترکیبی قرار می‌گیرند. در پرسپولیس نمونه چنین کارهای ترکیبی با حضور 3 یا بیش از 3 بازیکن به وفور در این فصل دیده می‌شود. جالب آنکه فقط معطوف به یک قسمت از زمین هم نیست. تارتار تلاش کرده تعادل مناسبی در فاز هجومی از این حیث ایجاد کند. در چنین شرایطی است که اهمیت نقش محمدمهدی محبی به عنوان وینگر راست پرسپولیس هویدا می‌شود. کافی است حرکات او در جابجایی توپ از فاز تدافعی به هجومی دنبال شود تا مسیر دیگر بازیکنانی که قرار است روی دستش حرکت کنند، باز شود. در آن سمت زمین هم که به لطف خلاقیت بیفموما و اورونوف هر آن امکان شکل‌گیری بازی‌های ترکیبی وجود دارد؛ به ویژه آنکه در پرسپولیس، هر دو وینگ‌بک این تیم به فاز هجومی اضافه می‌شوند و با ایجاد برتری عددی، امکان شکل‌دهی بازی ترکیبی به خوبی فراهم می‌شود.

اینکه چطور پرسپولیس در این فصل با مهدی تارتار، حداقل تا به الان، توانسته در فاز هجومی و تدافعی موفق باشد، علاوه بر انتقال صحیح اندیشه‌های تاکتیکی، یک دلیل ویژه دارد: داشتن مهره. تارتار به قدری دستش در زمین باز است و بازیکن در اختیار دارد که بتواند بدون دغدغه طرح و اندیشه‌های فنی و تاکتیکی‌اش را پیاده کند. این یکی مهم‌ و برجسته‌ترین تفاوتی است که پرسپولیس با سایر تیم‌ها دارد. شرایط به گونه‌ای است که در حال حاضر، فاصله نیمکت با ترکیب اصلی پرسپولیس به حداقل رسیده و این بدان معنی است که سرمربی برای هر پست دست‌کم دو بازیکن بسیار آماده در اختیار دارد. این مورد، بهترین فرصت را در اختیار تارتار گذاشته تا بتواند تنوع تاکتیکی در زمین داشته باشد. دقیقا به همین دلیل است که آنالیز آن‌ها برای رقبا دشوار می‌شود؛ چون در فاز هجومی به حدی تنوع وجود دارد که بسته به بازی رقیب، پرسپولیس می‌تواند، دست بالا را داشته باشد و برنامه‌های هجومی‌اش را پیش ببرد.