زیست شناسان یک ماهی طلایی کمیاب را در نیویورک صید کردند و این خبر خوبی برای دریاچه های بزرگ است

در طی یک بررسی معمول در بندر اسویگا نیویورک، تیمی از زیست‌شناسان کمی بیشتر از چیزی که برای آن چانه‌زنی می‌کردند، رنگی به دست آوردند: یک بوربوت بسیار زنده که به نظر می‌رسد در شربت نارنجی فرو رفته است.

زیست شناسان خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده (USFWS) ماه گذشته در حالی که در بندر اسوگو برای یافتن گونه های مهاجم بررسی می کردند، ماهی بومی کمیاب را صید کردند. بر اساس گزارش USFWS، کشف آن بر اثربخشی تلاش‌های آنها برای شناسایی گونه‌های غیربومی در بنادر، رودخانه‌ها و فروافتادگی دریاچه‌های بزرگ تاکید می‌کند.

جمعیت بوربوت ها در بندر اسویگو بسیار کم است و این گونه معمولا در آب های عمیق تر و خنک تر زندگی می کند. رنگ این بوربوت نیز آن را به یک یافته استثنایی نادر تبدیل می کند. این ماهی یک بیماری ژنتیکی نادر دارد که رنگدانه طبیعی آن را سرکوب می کند و در نتیجه رنگ نارنجی مایل به زرد روشن می شود.

بوربات (Lota lota) بدنی کشیده، سرهای پهن و پهن و یک هالتر سبیل مانندی دارد که از فک پایینی آنها آویزان است. این زائده کوچک به آنها کمک می کند تا محیط اطراف خود را حس کنند و غذا را پیدا کنند.

رنگ معمولی آنها با ماهی های زرد-نارنجی روشن صید شده در Oswego کاملا متفاوت است. آنها معمولا زیتونی، قهوه ای یا سبز تیره هستند، با علائم خالدار و شکم کم رنگ. بوربوتی که اخیرا صید شده است به دلیل گزانتوکرومیسم، یک وضعیت بیولوژیکی نادر ناشی از یک جهش ژنتیکی که رنگدانه‌های طبیعی را سرکوب می‌کند و ظاهری زرد-نارنجی ایجاد می‌کند، بیشتر شبیه یک ماهی قرمز بیش از حد رشد شده است. طبق USFWS، این وضعیت در ماهی های وحشی به طور قابل توجهی کمتر از آلبینیسم یا ملانیسم است.

اگرچه رنگ‌آمیزی غیرمعمول آن ممکن است آن را شبیه یک ماهی گرمسیری کند که به نوعی راه خود را در بندر نیویورک پیدا کرده است، اما این بوربات در واقع در خانه خود در دریاچه‌های بزرگ است. گونه سردآبی تنها عضوی از خانواده ماهی ماهی است که تمام عمر خود را در آب شیرین می گذراند.

جمعیت بوربوت‌ها در دریاچه‌های بزرگ کاهش چشمگیری را در قرن گذشته تجربه کرده‌اند، به طوری که لمپرهای دریایی مهاجم گونه‌های بومی را شکار می‌کنند. کشف اخیر یک بوربوت زرد بسیار هیجان‌انگیز است و نه فقط به دلیل رنگ غیرمعمول آن.

به عنوان بخشی از برنامه شناسایی و نظارت زودهنگام گونه‌های مهاجم آبزی، زیست‌شناسان از یک استراتژی نظارت بر ماهی چند چرخه برای شناسایی گونه‌های فهرست مراقبت در دریاچه‌های بزرگ استفاده می‌کنند. تشخیص زودهنگام اغلب امکان پیشگیری و اقدامات حذف بهتر را فراهم می کند.

اما از آنجایی که گونه‌های مهاجم معمولا هنگام ورود به آب‌های جدید نادر هستند، این برنامه از روش‌هایی مانند ماهیگیری الکتریکی، توری فیک، توری آبششی و تجزیه و تحلیل DNA محیطی (eDNA) برای افزایش احتمال تشخیص استفاده می‌کند.

بنابراین، کشف اخیر یک گونه بومی نادر نشان می دهد که این برنامه می تواند ماهی هایی را که احتمال کمتری در آن آب ها یافت می شود، از جمله گونه های تازه مهاجم با تعداد بسیار کم شناسایی کند.

"بنابراین، صید یک گونه بومی یک در میلیون چه چیزی را پیشنهاد می کند؟ یک استراتژی بررسی موثر، همراه با کمی شانس!" USFWS در بیانیه ای نوشت.