سازمان ملل می گوید 942 ایست بازرسی اسرائیل و موانع در کرانه باختری اشغالی، حرکت فلسطینیان را محدود می کند.

شبکه گسترده ای از ایست های بازرسی، دروازه ها و موانع نظامی اسرائیل در سراسر کرانه باختری اشغالی امتداد یافته است که حرکت فلسطینیان را بین شهرها، شهرک ها و روستاها محدود می کند و جوامع را از یکدیگر و زمین های کشاورزی آنها جدا می کند.

بر اساس داده های به روز شده کمیسیون استعمار و مقاومت دیوار فلسطین و دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (OCHA) این شبکه به 942 ایست بازرسی، نقاط بسته و سایر موانع رسیده است.

این سیستم شامل 824 ایست بازرسی ثابت و نقاط بسته، و همچنین 118 مانع خطی، از جمله تپه‌های خاکی، سنگرها و موانع جاده‌ای است که مجموعا 107.7 کیلومتر (70 مایل) را در بر می‌گیرد.

استان الخلیل با 221 ایست بازرسی ثابت و بسته است و پس از آن رام الله و البیره 160، نابلس 120، بیت لحم 78، اورشلیم 62، قلقیلیه 41 و سلفیت 40 قرار دارند.

جریکو و دره جردن 27 ایست بازرسی و بسته شدن دارند، در حالی که جنین و تولکرم هر کدام 26 و توباس 23 ایست دارند.

سیزده ایست بازرسی و دروازه ثابت جدید در دو ماه گذشته اضافه شد، از جمله 10 مورد در استان جنین، که تعداد نقاط بسته ثابت را از 16 به 26 افزایش داد.

مکان‌های جدید در جنین شامل دروازه‌ها و پست‌های بازرسی در الجلمه، ارانه، منطقه صنعتی، دیر ابوضیف، ورودی شهر جنین، قابطیه، ام الطوت، منطقه اطراف دانشگاه عرب آمریکایی و تقاطع زاباده و غیره است.

یک دروازه جدید نیز در جاده الجریوت در غرب رام الله به همراه دروازه‌هایی در جاده‌های روستایی در غرب و شمال غرب استان نصب شد که تردد ساکنان بین روستاها و مناطق اطراف را محدودتر کرد.

این سیستم محدود به پست‌های بازرسی و موانع ثابت نیست، بلکه شامل دروازه‌های آهنی است که ورودی شهرها و روستاها و جاده‌های کشاورزی را مسدود می‌کند، همچنین تپه‌های خاکی، سنگرها و موانع جاده‌ای است که مسیرهای اصلی و فرعی را قطع می‌کنند.

این شبکه به نیروهای اسرائیلی اجازه می دهد تا حرکت فلسطینیان را بین شهرها، شهرک ها، محل کار، زمین های کشاورزی و مراکز خدماتی کنترل کنند.

بسته شدن یک دروازه می تواند ساکنان را مجبور کند که مسیرهای جایگزین بسیار طولانی تری را انتخاب کنند یا روستاها و مناطق را برای ساعت ها یا روزها از اطراف خود منزوی کنند.

با گسترش شبکه موانع، جنبش فلسطینی ها در کرانه باختری به مسیرها و مناطقی شبیه به «کانتون» تقسیم شده است و رفت و آمد بین جوامع همسایه به باز و بسته شدن دروازه ها و ایست های بازرسی خاص بستگی دارد.

نیروهای اسرائیلی تنها کسانی نیستند که موانع ایجاد می کنند.

کمیسیون استعمار و مقاومت دیوار مواردی را مستند کرد که در آن اشغالگران اسرائیلی دروازه‌هایی را در جاده‌ها و زمین‌های فلسطین نصب کردند، از جمله یکی در وادی حمد در زمین‌های متعلق به کفر نیما و دیگری در شرق ام صفا در جاده‌ای که به خانه یک خانواده فلسطینی منتهی می‌شد و دسترسی خانواده را به منطقه محدود می‌کرد.

داده ها نشان می دهد که این سیستم نشان دهنده گسترش شبکه ای است که بیش از دو دهه پیش شروع به توسعه کرده است.

حدود 757 مانع در سراسر کرانه باختری در سال 2003 ثبت شد که شامل 464 تپه خاکی بود. این تعداد در سال 2008 به 630 و در سال 2018 به 705 رسید.

OCHA 793 مانع را در مارس 2024 ثبت کرد، قبل از اینکه این تعداد در دسامبر 2025 به 925 رسید و در آخرین ارقام به 942 رسید.

بر اساس داده های OCHA برای سال 2025، موانع در آن زمان شامل 89 ایست بازرسی شبانه روزی، 218 ایست بازرسی جزئی، 232 دروازه جاده، 114 بسته خطی، 167 تپه زمین و 105 سد راه بود.

این ارقام حاکی از تغییر تدریجی از موانع زمینی موقت به سمت دروازه‌ها و پست‌های بازرسی دائمی است که توانایی نیروهای اسرائیلی برای کنترل جنبش فلسطینی‌ها را افزایش می‌دهد.

محدودیت‌ها بر دسترسی فلسطینی‌ها به زمین‌های کشاورزی و معیشت، و همچنین توانایی دانش‌آموزان، بیماران و کارگران برای دسترسی به مدارس، بیمارستان‌ها و محل‌های کار، بسته به مکان، مدت و ماهیت تعطیلی تأثیر می‌گذارد.

با گسترش شبکه ایست بازرسی و دروازه، محدودیت های نظامی به طور فزاینده ای با شبکه جاده ای فلسطین تلاقی می کند و مسافت سفر بین جوامع نزدیک جغرافیایی را طولانی تر می کند و جدایی آنها را عمیق تر می کند.

داده ها نشان می دهد که موانع به طور مستقل عمل نمی کنند بلکه به عنوان بخشی از یک شبکه به هم پیوسته از ایست های بازرسی، دروازه ها و بسته ها هستند که قادر به جداسازی یک منطقه از منطقه دیگر یا تبدیل مسیر مستقیم بین دو شهر به یک سفر طولانی تر از طریق چندین نقطه کنترل هستند.