سازمان های دولتی بخش حیاتی جامعه هستند، اما ما باید استقلال خود را حفظ کنیم

آقا، - بیایید بحث های مربوط به ویدئوی کوتاه اخیر یک سازمان ارزشمند در مورد یک موضوع اجتماعی را تکرار نکنیم. اکنون به چیزی بسیار بزرگتر تبدیل شده است: استقلال جامعه مدنی برای عمل و اینکه آیا سازمان های دولتی باید صدای خود را داشته باشند.

چیزی گویا و به طرز عجیبی غیرایرلندی در مورد زبانی که در حملات اخیر به جامعه مدنی استفاده می شود وجود دارد.

استفاده مکرر از اصطلاح "NGO" به جای "جامعه و سازمان های داوطلبانه" یا "موسسات خیریه" آشناتر، آشکار کننده است. این برچسبی است که به طور فزاینده ای با جنگ های فرهنگی که در جاهای دیگر برپا می شود مرتبط است و خطر وارد کردن این تقسیمات را به زندگی عمومی ایرلند می کند.

خط اصلی حمله در مورد استفاده از "پول عمومی" یا "پول مالیات دهندگان" است. برای ما در این بخش، تمام بودجه ما «پول عمومی» است، چه توسط دولت، چه از طریق کمک‌های مالی و جمع‌آوری کمک‌های مالی، یا ایجاد شده (مثلا فروشگاه‌های خیریه). ما در خدمت منافع عمومی هستیم.

ما به خوبی از مسئولیت خود برای اطمینان از ارزش پول و تأثیر و نظارت عمومی بر مخارج آگاه هستیم. اکثریت قریب به اتفاق سازمان‌ها برای پیروی از الزامات مالی و حاکمیتی طاقت‌فرسا (که ما برای آن مبارزات انتخاباتی انجام دادیم) خم می‌شوند.

اما اشتباه نکنید: ما فقط باید استقلال خود را به عنوان یک بخش حفظ کنیم. انجمن ها و سازمان های داوطلبانه صدایی به افرادی می دهند که به حاشیه رانده شده اند و به ندرت شنیده می شوند، پیوندهایی را که جوامع ما را در کنار هم نگه می دارد تقویت می کنند و رهبری و حمایت لازم را برای پیشبرد پیشرفت اجتماعی فراهم می کنند.

همه ما می دانیم که چه اتفاقی می افتد وقتی روایت های پوپولیستی پابرجاست و دموکراسی ها افول می کنند: آنها پس از خارجی ها، دانشگاهیان، رسانه ها و بخش ما می آیند. اونجا نرویم - مال شما و غیره

DÓNALL GEOGHEGAN،

مدیر سیاست و حمایت،

چرخ،

دوبلین 2.