سالی رونی می داند که دارد چه کار می کند و حاضر است بهای آن را بپردازد

سالی رونی می‌توانست کارها را برای خودش آسان‌تر کند. سال گذشته، زمانی که دولت بریتانیا شبکه اقدام مستقیم فلسطین را به عنوان یک سازمان تروریستی ممنوع کرد - ارائه کمک مالی به این گروه یا ابراز عقیده یا اعتقاد در حمایت از آن را یک جرم مجرمانه دانست - او نمی توانست چیزی بگوید.

تا آن زمان مشخص بود که او در مورد مسئله کشتار اسراییل در غزه کجا ایستاده بود: که این یک نسل کشی بود. این اتفاق با حمایت کامل دولت های اروپایی و آمریکایی در حال وقوع است. و نیاز به نامگذاری و مخالفت و پایان یافتن داشت.

اما او چیزی نگفت. او مقاله ای برای این روزنامه در مورد ممنوعیت و پیامدهای آن نوشت. در آن، او از دولت ایرلند به دلیل سکوت در مورد شهروندان ایرلندی که در بریتانیا به دلیل ابراز حمایت خود از اقدام فلسطین دستگیر شده اند، انتقاد کرد. شهروندان ایرلندی که به دلیل قوانینی که به طور مسالمت آمیز علیه آن اعتراض می کردند، در معرض خطر زندانی شدن تا 14 سال قرار داشتند.

او همچنین از خود اقدام فلسطین و تاکتیک‌های اقدام مستقیم آن علیه سازندگان تسلیحاتی که سلاح‌هایشان به اسرائیل فروخته می‌شد و در تخریب غزه در پی حملات حماس در 7 اکتبر استفاده شد، دفاع کرد. در این حادثه که بلافاصله به ممنوعیت منع شد، فعالان به یک پایگاه هوایی RAF در آکسفوردشایر حمله کردند و در اعتراض به حمایت نظامی دولت بریتانیا از اسرائیل، روی دو هواپیما رنگ قرمز پاشیدند.

در این زمینه، او احساس وظیفه کرد که حمایت خود را از گروه اعلام کند. او نوشت: «اگر این باعث می‌شود که من تحت قوانین بریتانیا «حامی تروریسم» باشم، همینطور باشد. او خاطرنشان کرد که کتاب‌های او هنوز در کتاب‌فروشی‌های بریتانیا موجود بود، و او مرتبا از اقتباس‌های تلویزیونی بی‌بی‌سی از دو کتابش، پرداخت‌های باقی‌مانده دریافت می‌کرد. او نوشت: «من می‌خواهم واضح بگویم که قصد دارم از این درآمدهای حاصل از کارم و همچنین به طور کلی پلتفرم عمومی خود برای ادامه حمایت از اقدام فلسطین و اقدام مستقیم علیه نسل‌کشی به هر طریقی که می‌توانم استفاده کنم.

اگر دولت بریتانیا این "تروریسم" را در نظر می گیرد، پس شاید باید سازمان های مشکوکی که به تبلیغ کار من و تامین مالی فعالیت های من ادامه می دهند، مانند WH Smith و BBC، تحقیق کند.

او این ادعا را با آگاهی کامل مطرح کرد که احتمالا منجر به عواقب قانونی جدی خواهد شد. و این بی پروایی نبود. این یک تصمیم حساب شده بود هدف او استفاده از شهرت و برجستگی کتاب هایش برای نشان دادن پوچ بودن قانون بود. عواقب، به این ترتیب، تعجب آور نبود. ناشر بریتانیایی فابر مجبور شد پرداخت حق‌الامتیاز خود را متوقف کند، زیرا این خطر قانونی وجود داشت که مسئول تامین مالی غیرمستقیم تروریسم است.

(همان وضعیت در بریتانیا به وجود آمد، با هزینه‌های باقی‌مانده از اقتباس‌های تلویزیونی از کتاب‌های او مردم عادی و گفتگو با دوستان.

در اینجا باید بگویم که برای من هم تعجب آور نبوده است. رونی دوست بسیار صمیمی است. من او را از مدت‌ها قبل از این‌ها می‌شناختم، از مدت‌ها قبل از اینکه یک رمان‌نویس مشهور یا اصلا رمان‌نویس باشد. نگاه من به کل این تجارت نمی تواند تحت تأثیر دوستی من با او باشد. اما تحسین من از نحوه رفتار او به عنوان یک شخصیت عمومی - به خاطر هزینه‌های خردمندانه و اخلاقی او برای پول بی‌فایده سلبریتی - اگر هرگز او را ملاقات نمی‌کردم، احساس می‌کنم که کمتر عالی نخواهد بود.

تصمیم برای توقف عرضه کتاب هایش برای فروش در بریتانیا تصمیمی بود که او با مشورت نزدیک با فابر به آن دست یافت. آنها بدون رضایت او این کار را نمی کردند. آنها از فروش کتاب‌های او منع نشدند، بلکه فقط از پرداخت حق امتیاز برای این فروش‌ها جلوگیری کردند. اما همان‌طور که خود فابر در بیانیه‌ای که روز چهارشنبه منتشر شد، بیان کرد: «فروش آثار یک نویسنده و ناتوانی در انتقال درآمد برای یک ناشر یک وضعیت نامعقول است». بنابراین، این به معنای محدود، یک اصل است، که هم نویسنده و هم ناشر در آن اتفاق نظر دارند.

این یک موضوع اصولی به معنای وسیع‌تر نیز هست: هدف او این است که این وضعیت حقوقی را به هر قیمتی که ممکن است برای خود داشته باشد، به مرزهای پوچ خود برساند. حکم در مورد اقدام فلسطین ریشه در قانون تروریسم بریتانیا در سال 2000 دارد. این اقدام تعریف بسیار گسترده ای از تروریسم ارائه می دهد و می گوید: "اشاره به اقدامات انجام شده برای اهداف تروریسم شامل اشاره به اقدامات انجام شده به نفع یک سازمان ممنوع است." و از آنجایی که فلسطین اکشن یک سازمان ممنوع است، هر اقدامی که به نفع آن انجام شود می تواند به عنوان اقدامی که برای هدف انجام می شود تفسیر شود.

جنبه های تروریسم (در اوایل سال جاری، دادگاه عالی بریتانیا این ممنوعیت را لغو کرد و آن را غیرقانونی تشخیص داد، اما دولت کیر استارمر درخواست تجدید نظر کرد و دادگاه استیناف حکم را لغو کرد. پرونده قرار است ماه آینده به دادگاه عالی برود.) تا قبل از منع اقدام فلسطین، دولت‌های بریتانیا تمایل داشتند از قدرت بالقوه کمتری برای منع سازمان استفاده کنند. به اقتدارگرایی همیشه در درون آن حضور داشت.

نقد نازا: یک رکورد اساسی از کابوس‌هایی که اسرائیل در غزه طراحی کرده است

ماه گذشته، مارگارت اوون OBE، یک وکیل حقوق بشر یهودی 94 ساله - و دوست مادر فقید وزیر خارجه اد میلیبند - در لیورپول دستگیر شد، زیرا پلاکاردی روی آن نوشته بود "من با نسل کشی مخالفم، من از اقدام فلسطین حمایت می کنم". اوون می دانست چه کار می کند و چرا این کار را انجام می دهد. او می خواست پوچ بودن این قانون بی رحمانه و احمقانه را افشا کند و موفق شد. رونی هم به روش خودش همین کار را می کند. کناره گیری از فروش رمان های او نتیجه مستقیم این قانون عمیقا غیر لیبرال و کاربرد پوچ آن در مورد اقدام فلسطین است.

این قانون به وجهه بریتانیا به عنوان کشوری که برای آزادی فردی و آزادی بیان ارزش قائل است، آسیب جدی وارد می‌کند. این رفتار یک فرهنگ دموکراتیک در سلامت قوی نیست.

امتناع رافائل گلوکسمن از به کار بردن واژه «نسل کشی»، چپ فرانسه را از هم جدا می کند.

تعداد بسیار کمی از نویسندگان به معروفیت رونی وجود دارند و تقریبا هیچ یک به اندازه دلیرانه از این شهرت برای یک هدف اخلاقی استفاده نمی کنند. البته افرادی هستند که به خاطر این کار از او رنجیده و تحقیر می‌کنند، همان‌طور که همیشه بوده‌اند کسانی که از هنرمندان و دیگر شخصیت‌های عمومی - به‌ویژه زنان - به خاطر تعهدات اخلاقی و سیاسی قوی‌شان کینه و تحقیر کرده‌اند. اما او می‌داند که برای تبدیل شهرتش به اهداف اخلاقی ارزش پرداختن دارد.

و این هدف، به شکل مستقیم و سیاسی‌تر خود، مطابق با نقش یک هنرمند در جامعه است: نشان دادن جهان به همان شکلی که هست برای کسانی که مایل به دیدن آن هستند.

دانشجوی غزه با بورسیه UCD امیدوار است "قبل از از بین رفتن فرصت" مهلت بگیرد