سالی که دنیا مراکز داده را روشن کرد

تا چند سال پیش، ممکن بود شما را ببخشند که هرگز چیز زیادی در مورد مراکز داده نشنیده اید. هنگامی که ما به بسیاری از خدمات دیجیتالی که به آنها وابسته بودیم متصل شدیم و مدیران اجرایی به صحنه آمدند تا آخرین پیشرفت‌های محصولات خود را به نمایش بگذارند، صحبت زیادی از زیرساخت‌های فیزیکی که همه این کارها را ممکن می‌کرد، وجود نداشت. اما در پشت سواری‌های اوبر، خریدهای آمازون، و جستجوهای بی‌شمار در گوگل، ساختمان‌های غیرقابل توجه در پارک‌های صنعتی، مملو از هارد دیسک‌ها و سرورها، همه چیز را فعال نگه می‌داشتند.

دیدن اینکه مراکز داده با چه سرعتی مرکز گفتمان ملی شده اند تقریبا حیرت آور است. با افزایش تعداد و اندازه مراکز داده در چند سال گذشته، یک زیرساخت به ظاهر نامرئی به سرعت خود را در مرکز بحث های سیاسی و فناوری قرار داد. بزرگترین امکانات، که به عنوان مراکز داده «هیپر مقیاس» شناخته می شوند، می توانند صدها هزار سرور در زیر یک سقف داشته باشند و صدها مگاوات برق از شبکه طلب می کنند - شبیه به یک شهر با اندازه متوسط.

این مقیاس چالش‌هایی از جمله فشار بر شبکه‌های برق، تقاضای زیاد در سیستم آب، و آلودگی صوتی و نوری برای افرادی که در مجاورت آنها زندگی می‌کنند، به همراه دارد.

اگر فقط چند مرکز داده کار می کردند، ممکن بود به یک موضوع سیاسی مهم تبدیل نمی شدند. اما موضوع این است: از زمان انتشار ChatGPT در پایان سال 2022، صنعت فناوری در حال ساختن ولگردی و ولگردی بوده است. به نوبه خود، مردم با حضور مراکز داده از خواب بیدار شده اند - و مردم از آنها خوشحال نیستند. یک نظرسنجی در ماه اوت نشان داد که 75 درصد از آمریکایی ها با توسعه چنین پروژه هایی در نزدیکی محل زندگی خود مخالف بودند. در یک بازه زمانی کوتاه، این امکانات که زمانی نادیده گرفته شده بودند، به هسته اصلی یک میدان نبرد سیاسی کاملا جدید تبدیل شده اند.

مراکز داده قرار است یک موضوع کلیدی در میان دوره ای آینده و همچنین انتخابات ریاست جمهوری 2028 باشند.

در دسامبر سال گذشته، سناتور برنی سندرز خواستار توقف ملی ساخت مراکز داده شد. او در ویدئویی که طرح خود را ارائه می‌کند، گفت: «این روند بسیار بسیار سریع در حال حرکت است و ما باید سرعت آن را کاهش دهیم.» سندرز استدلال کرد که مراکز داده بخشی از مجموعه گسترده‌تری از چالش‌هایی هستند که هوش مصنوعی برای معیشت کارگران و روابط شخصی افراد ارائه می‌کند.

به نظر او، هوش مصنوعی توسط میلیاردرهایی مانند جف بزوس، ایلان ماسک و مارک زاکربرگ هدایت می‌شد که در حال تقویت قدرت خود بودند و در عین حال آشکارا برای فناوری‌هایی که می‌توانستند مشاغل مردم را اشغال کنند و ارتباط انسانی را از بین ببرند، تلاش می‌کردند، و به نظر نمی‌رسید که مسیر سالمی به جلو باشد. سندرز گفت: «این مهلت قانونی به دموکراسی فرصتی می‌دهد تا با تغییرات دگرگون‌کننده‌ای که شاهد آن هستیم، پیش بیاید.»

این فقط یک موضوع پیشرونده نبود. ممکن است دونالد ترامپ به طور مرتب صنعت هوش مصنوعی و مراکز داده ای را که به آن قدرت می دهند تحسین کند، اما این امر مانع از مخالفت جمهوری خواهان با آنها نشده است. همان ماهی که سندرز پیشنهاد تعلیق را داد، ران دیسانتیس، فرماندار فلوریدا، طرح گسترده خود را علیه صنعت هوش مصنوعی راه اندازی کرد. او می‌خواست به دولت‌های محلی اجازه دهد تا ساخت مرکز داده در ایالت را رد کنند و مجموعه‌ای از استانداردها را برای محدود کردن خطرات ناشی از هوش مصنوعی ارائه کنند.

او به رای دهندگان اطمینان داد که کمپین او هیچ ربطی به ایدئولوژی «بیدار» ندارد، بلکه در مورد محافظت از کارگران در برابر از دست دادن شغل، جوامع در برابر تجاوز به مراکز داده، و جامعه از «فریب بی فکر» و محتوای جعلی تولید شده با هوش مصنوعی است که می‌تواند «بحران وجودی احتمالی برای خودگردانی» ایجاد کند.

در زمان شروع سال 2026، افزایش قیمت برق به یک نگرانی ملی تبدیل شده بود زیرا شرکت های فناوری هزینه های انرژی را برای دستیابی به هوش مصنوعی مولد افزایش دادند. صدها مهلت قانونی در سراسر کشور تصویب شد. در ماه ژوئیه، نیویورک اولین توقف سراسری در پروژه های مرکز داده در مقیاس فوق العاده را اتخاذ کرد. با افزایش خشم عمومی، جوامع متوجه می شدند که متحدان برجسته ای دارند. چنین احساساتی به مرزهای ایالات متحده ختم نشد.

از اواخر دهه 2010، محدودیت‌های توسعه مرکز داده بخشی از گفتگو در بخش‌های خاصی از جهان بوده است. سنگاپور و شهرداری‌های هلندی آمستردام و هارلمرمر هر دو پروژه‌های جدید را در سال 2019 تعلیق کردند و تا سال 2021، ایرلند ممنوعیت‌هایی را در مناطق خاصی اعمال کرد زیرا تقاضای انرژی بیشتر از عرضه بود. برخی از این مهلت‌ها بعدا پس از وضع قوانین سخت‌گیرانه‌تر و به دلیل ترس از دست دادن سرمایه‌گذاری بر روی هوش مصنوعی برداشته شد.

حتی هنوز، این تلاش‌ها تنها از زمان رونق مرکز داده‌ای که با تلاش برای برنده شدن در مسابقه هوش مصنوعی مولد تحریک شد، رشد کرده است.

در هفته‌های اخیر، دانمارک مراکز داده را به کمترین اولویت برای اتصالات شبکه تنزل داد و تایلند ساخت و ساز بیشتر مرکز داده را متوقف کرد و 49 پروژه را که بیل‌ها قبلا شکسته بودند، به حالت تعلیق درآورد. این اقدامات تنشی را که بسیاری از دولت ها با آن مواجه هستند نشان می دهد: تلاش برای ایجاد تعادل بین تمایل به پذیرش هوش مصنوعی مولد با این واقعیت که عموم مردم با مراکز داده عظیم مورد نیاز برای تامین انرژی آنها همراه نیستند.

در اروپا نیز بحث فزاینده ای در مورد کاهش وابستگی به شرکت های فناوری ایالات متحده وجود دارد. در هفته‌های پس از اینکه سام آلتمن از برنامه‌های Stargate خود در کاخ سفید رونمایی کرد، دولت‌های اروپایی با میلیاردها یورو سرمایه‌گذاری برنامه‌ریزی‌شده در مرکز داده‌های خودشان، پاسخ دادند. هزینه های اجتماعی و زیست محیطی قابل بحث نبود. سیاستمداران فقط می خواستند ادامه دهند. اما اکنون بسیاری مجبور شده اند هزینه های این زیرساخت را محاسبه کنند.

این دعواها در خانه شرکت های بزرگ فناوری نیز در حال انجام است. با وجود تمام حمایت هایی که ترامپ از صنعت مرکز داده ارائه می کند - او گفته است که جوامع مخالف چنین پروژه هایی می خواهند "عقب مانده و فقیر" باشند - واقعیت این است که سیاستمداران در ایالت هایی که بیشترین مراکز داده در آنها خوشه بندی شده است، مجبور می شوند موضع خود را تغییر دهند زیرا احساس می کنند بادهای سیاسی در حال تغییر هستند. صورت‌حساب‌های برق بالاتر و داستان‌هایی در مورد اینکه زندگی در کنار یکی از این مراکز داده در مقیاس فوق‌العاده چگونه است، رأی‌دهندگان را خشمگین کرده است.

در همین حال، صنعت میلیون‌ها دلار را به رقابت‌های انتخاباتی سرازیر می‌کند تا از قوانین سخت‌گیرانه‌تر جلوگیری کند. نتیجه انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر بیش از آنچه که دو سال آینده برای ترامپ رقم خواهد خورد، تعیین خواهد کرد. آنها همچنین می توانند سرنوشت رونق مرکز داده در سراسر ایالات متحده را تعیین کنند. این مقاله از کتاب جدید پاریس مارکس، فرامقیاس: جاه طلبی و مازاد بر امپراتوری داده های فناوری بزرگ اقتباس شده است.