سال جایزه: مقدمه ای بر نسخه 2026 فهرست 200 کلکسیونر برتر ARTnews

به نظر می‌رسد دو فصل اخیر حراج در نیویورک امید را در بازار هنری که به‌طور متغیری متزلزل یا در حال اصلاح توصیف شده است، تقویت کرده است. در بالای بازار، رقابت برای «کارهای جایزه» است، قطعاتی با نام‌های متعارف و دارای تراشه‌های آبی که معمولا منشأ عالی دارند - و اگر هیچ چیز دیگری، سرمایه‌گذاری هوشمندانه به حساب می‌آیند. به دانائید اثر کنستانتین برانکوشی (حدود

1913) و شماره 7A جکسون پولاک، 1948، که هر دو در ماه می گذشته بیش از 100 میلیون دلار فروخته شدند. قهوه‌ای و سیاه‌پوستان در قرمزها (1957)، مارک روتکو، به قیمت 85.8 میلیون دلار، همچنین در ماه می. یا پرتره الیزابت لدرر اثر گوستاو کلیمت (16-1914) که در نوامبر گذشته 236.4 میلیون دلار درآمد داشت. برانکوشی و پولاک از مجموعه S.I. Newhouse آمده اند. روتکو از دارایی های اگنس گوند؛ و کلیمت از Leonard A. Lauder. هر سه این کلکسیونرها از اوایل دهه 1990 تا زمان مرگ اخیرشان در لیست 200 نفر برتر قرار داشتند.

اگر این فروش ها مفهومی از وضعیت امروز بازار را نشان دهد، مطمئنا «سال جام» خواهد بود. اما آیا این داستان کامل است؟ پدرو باربوسا، ساکن سائوپائولو، که مجموعه‌اش بر هنر مفهومی و مواد آرشیوی تمرکز دارد، می‌گوید: «بازار پرتره‌های دانائید برانکوشی یا کلیمت، قله‌ای کوچک و بسیار قابل مشاهده از یک کوه یخ را نشان می‌دهد. "این یک طبقه دارایی است که عمدتا بر اساس نادر بودن، تاریخ اجماع، و حفظ ثروت عمل می کند. این یک طبقه دارایی است که بیش از آن که اکوسیستم زنده هنر را منعکس کند، بازارهای مالی را منعکس می کند."

در نظرسنجی سالانه امسال، ما چندین سؤال را برای 200 مجموعه‌دار برتر خود مطرح کردیم، که در میان آنها مهم است: چه چیزی یک اثر هنری را به یک جایزه تبدیل می‌کند؟ جنیفر و الک لیتوویتز به ARTnews گفتند: "جایزه اثری است که دنیای هنر بحث درباره آن را تمام کرده است." جنی یه، از سوی دیگر، خاطرنشان کرد که "تعریف یک جام ثابت نیست. هر نسلی قانون تاریخی هنر را تغییر می دهد، و آنچه امروز به عنوان یک غنائم در نظر گرفته می شود ممکن است چندین دهه دیگر نباشد." (قرن‌ها پیش، غنائم نهایی یک نقاشی تاریخی گسترده بود؛ ذائقه تغییر می‌کند.)

چندین مجموعه‌دار گفتند که یک اثر جایزه هرگز نمی‌تواند داستان کامل یک اثر، یک جنبش یا یک دوره را بیان کند. آریل مارسلو آیسیکس، که آثار هنری و همچنین آرشیو هنرمندان را جمع آوری می کند، گفت: "یک اثر هنری عالی می تواند الهام بخش نسل ها باشد. یک آرشیو عالی می تواند به نسل ها اجازه دهد تا تاریخ را بازنویسی کنند." آنیتا بلانچارد و مارتین نسبیت می‌گویند: «بازارها در اندازه‌گیری قیمت بسیار خوب هستند. آنها در اندازه گیری اهمیت فرهنگی، اهمیت فکری یا توانایی یک اثر هنری برای تغییر نحوه درک ما از خود و دنیای اطرافمان کمتر قابل اعتماد هستند.

اغلب، نکات ظریفی مانند این است که از عناوین جام حذف می شود. همانطور که سوزان دیل بوث می‌گوید، اگر فقط به آن قیمت‌های هشت و نه رقمی یا موفقیت‌های بی‌نظیر توجه کنید، «همه لحظات کوچک آزمایش و پیروزی را که باعث شد کار هنرمند در وهله اول به عنوان یک جایزه در نظر گرفته شود، از دست می‌دهید». دارلین پرز گفت، وقتی صحبت از کلکسیونر شدن به میان می‌آید، تیترها «روابط - سال‌هایی که [سپری شده] برای آشنایی با هنرمندان، گالری‌ها و متصدیان قبل از دستیابی به یک اثر را پوشش می‌دهند» را پوشش نمی‌دهد.

این مکالمات، بازدید از استودیو و دوستی ها چیزی است که جمع آوری را معنادار می کند."

رایان زورر می‌گوید: «هدف نباید با شکستن رکوردهای حراج جمع‌آوری شود. "نشان از یک چشم واقعا عالی برای مجموعه این است که ابتدا آینده را ببیند و اولین کسی باشد که تشخیص دهد یک اثر به مرور زمان به عنوان یک اثر هنری نمادین و معنادار می شود. سپس چالش واقعی ترکیب این شناخت با اعتقاد به اقدام و به دست آوردن یک اثر نمادین قبل از شکستن رکورد در فروش ثانویه است." Grażyna Kulczyk احساس مشابهی داشت: "تاریخ هنر ریتم خاص خود را دارد و به نظر من با سرعت بازار هنر حرکت نمی کند."