سال‌ها، ماهیانه ۱۵۰ دلار به شخصی پرداخت می‌کردم تا برای خانواده پرمشغله‌ام ۴ نفره غذا بپزد.

برون سپاری برخی از آشپزی به این معنی بود که من و شوهرم می توانستیم زمان بیشتری را با بچه هایمان بگذرانیم و در شلوغ ترین روزهایمان غذای خوشمزه آماده کنیم. الیزابت ونگ بعد از دومین فرزندمان، من و شوهرم در تلاش بودیم تا بین شغل و مدیریت خانه خود تعادل برقرار کنیم.

برای برون سپاری بخشی از آشپزی، یک سرآشپز محلی پیدا کردم تا یک بار در ماه برای ما غذا بپزد.

داشتن یک فریزر مملو از غذاهای خانگی باعث صرفه جویی در وقت ما شد و من از سرآشپز چیزهای زیادی یاد گرفتم. وقتی بعد از مرخصی دوم زایمانم به سر کار برگشتم، خانواده چهار نفره ما وقت آزاد بسیار کمی داشتیم.

در آن زمان، من و شوهرم در لندن شغلی در امور مالی داشتیم. ساعت‌های طولانی کار می‌کردیم، با تماس‌های ویدیویی از هفت صبح تا نه شب.

در روزهای هفته، مانند اکثر خانواده‌هایی که بچه‌های کوچک دارند، احساس می‌کردیم در یک چرخه بی‌پایان عجله به همه جا هستیم. بشقاب‌های ما پر بود از مهدکودک‌ها و پیکاپ‌ها، تماس‌های تیم‌ها، درست کردن شام، تمیز کردن و آماده کردن بچه‌ها برای رختخواب و حمام کردن، با کارهای خانه و سرپرست شخصی که باید در زمان آزادمان تکمیل شود.

اگرچه ما مراقبت تمام وقت از کودک داشتیم، اما از آنجایی که خانواده های ما محلی نبودند، چیز دیگری در راه حمایت روزانه نداشتیم.

در حلقه اجتماعی خود، می‌دانستیم که والدین دو شغله با فرزندان خردسال اغلب وعده‌های غذایی آماده برای سوپرمارکت می‌خرند یا سفارش غذای بیرون می‌آورند. با این حال، این گزینه ها اغلب نمک و شکر زیادی دارند و در انتخاب آنها محدود است.

اینگونه بود که متوجه شدم در یک گروه فیس بوک برای مادران مالزیایی در بریتانیا پست می گذاشتم و به شدت در تلاش بودم کسی را پیدا کنم که برای ما غذا درست کند.

من سرآشپز شخصی را تصور نمی کردم که خرید کند و روزی سه وعده غذا درست کند - بودجه ما آنقدر زیاد نبود - بلکه امیدوار بودم یک آشپز خانگی مناسب پیدا کنم و چند ساعت وقت داشتم تا غذاهای بزرگ و دسته ای درست کنم که بتوانیم آنها را فریز کنیم و در روزهای شلوغ هفته دوباره گرم کنیم.

اینگونه بود که ما اولین را پیدا کردیم.

به ازای هر بازدید 150 دلار، به کسی پول دادیم تا برای خانواده ما غذا بپزد غذاها باید به خوبی منجمد می شدند و به راحتی دوباره گرم می شدند. الیزابت ونگ اولین یک شیرینی‌پز باتجربه در مرخصی بود، مانند بسیاری از افراد در صنعت خدمات غذایی در آن زمان - ما در سال 2020 و در بحبوحه همه‌گیری کووید-19 به هم متصل شدیم.

او در یک محله همسایه در لندن زندگی می کرد، که ترتیب ما را راحت کرد. به همان اندازه مهم، او در پختن غذاهای چینی-مالزیایی خوب بود.

او ماهی یک بار، حدودا چهار تا شش ساعت، ملاقات می کرد. ترتیب ما در آن زمان حدود 150 دلار برای هر بازدید هزینه داشت. قبل از ورود او، ما در مورد منو از طریق واتس اپ بحث می کردیم. مهمتر از همه، ظروف باید به راحتی منجمد شوند و به راحتی دوباره گرم شوند.

سپس مواد مورد نیاز او را خریداری می کردم، که به معنای ترکیبی از خرید آنلاین مواد غذایی و سفر به محله چینی ها برای اقلام کمتر رایج بود.

در بازدیدش، او بخش‌های بزرگی از سه غذا را می‌پزید، که بیشتر آن‌ها را به سه قسمت دیگر به اندازه خانواده تقسیم کرد. در مجموع، ما حدود 9 قسمت داشتیم، که سپس در ظروف بسته بندی شده و منجمد شدند - مانند یک غذای آماده برای سوپرمارکت، اما خوشمزه تر و احتمالا سالم تر.

غذاهایی که او طبخ می کرد، غذاهای مالزیایی نیونیا یا چینی-مالزیایی بود: آیام تمپرا (غذای مرغ)، چای بوی (خورش ترش و تند خوشمزه با گوشت کباب مانده)، بابی پونگته (غذای گوشت خوک آب پز) و مرغ با زنجبیل و پیازچه.

قرارداد 4 ساله مزایای مورد انتظار و غیرمنتظره داشت من توانستم بیشتر در مورد فرهنگ خود بیاموزم و در مورد مواد جدید بیاموزم. الیزابت ونگ در نتیجه بازدیدهای Evelyn، ما ساعات گرانبهایی را صرف پخت و پز دسته جمعی در تعطیلات آخر هفته نکردیم. می توانستیم اوقات فراغت محدود خود را با فرزندانمان بگذرانیم.

اگرچه وعده‌های غذایی او به طور کامل جایگزین نیاز ما به آشپزی نشد، سختی‌های مداوم روزانه در تهیه غذا تا حدی کاهش یافت. در روزهای هفته، بعد از یک روز کاری طولانی، ظرفی را از یخچال بیرون می آوردم و آن را با برنج سفید ساده جفت می کردم.

و بزرگترین فایده غیرمنتظره این بود که او فرهنگ من را بیشتر به ما آموخت. اگرچه من چینی-مالزیایی هستم، اما در بزرگ‌تر شدن هرگز به من یاد ندادند چگونه آشپزی کنم. زمانی که زندگی مستقل را شروع کردم، کارنامه آشپزی من فراتر از پاستا، مرغ کاری و هر آنچه که از ویدیوهای یوتیوب می‌توانم یاد بگیرم فراتر نمی‌رفت.

هیچ چیز قابل مقایسه با این نیست که یک فرد با تجربه تر نشان دهد که چه چیزی بپزد و چگونه این کار را انجام دهد. این برای من یک تجربه یادگیری بود که موادی را که ایولین در خواربارفروشی محلی چین خواسته بود شکار کنم. در یکی از سفرهایم، سبزی‌ای گرفته بودم که فکر می‌کردم کای چوی (سبز خردلی چینی) است، اما اولین به او گفت که چوی سام (کلم گلدار چینی) است.

با تماشای او، من همچنین در مورد انواع مختلف توفو و اینکه کدام یک برای غذاهای مختلف بهتر عمل می کنند، به علاوه نحوه پخت خوب گوشت (حرارت بسیار بالا و تمایل به تحمل پاشیدن روغن) یاد گرفتم.

ایولین هر ماه یا بیشتر به خانه ما می آمد تا اینکه حدود چهار سال بعد لندن را ترک کردیم. چون بچه‌ها بزرگ‌تر بودند و شغل‌هایمان انعطاف‌پذیرتر بود، ترتیبی مانند این را در مکان جدیدمان دوباره شروع نکردیم.

من اعتقاد راسخ دارم که شما باید در این دنیای مدرن دهکده خود را بسازید، به خصوص برای کسانی از ما که مشاغلی دور از خانواده اصلی خود پیدا کرده اند. بنابراین من برای همیشه از اولین به خاطر کمک او در سال های سخت با نوزادان و بچه های خردسال سپاسگزارم.

ما به دنبال «سرویس پخت دسته‌ای» بودیم، اما در عوض یک «خاله» گرفتیم.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید