سانتیاگو گاولند

اتحادیه غیرانتفاعی Rainforest Alliance به سرپرستی سانتیاگو گاولند، یکی از بزرگترین برنامه‌های صدور گواهینامه پایداری در جهان را اجرا می‌کند - با کشاورزان و برندهای سراسر جهان همکاری می‌کند تا از شیوه‌های رشد مقاوم در برابر آب و هوا تحت مهر قورباغه سبز نمادین خود حمایت کند. در سال 2025، تلاش‌های این سازمان منجر به جلوگیری از انتشار یا جداسازی حدود 5.5 میلیون تن متریک شد.

این گروه اخیرا یک استاندارد کشاورزی احیاکننده جدید را با هدف تغییر روش رشد، تأیید و تجارت کالاهای گرمسیری اعلام کرد. این استاندارد از کشاورزانی که به دنبال درک بهتر و به کارگیری شیوه های کشاورزی احیاکننده هستند - با تمرکز بر مناطقی مانند سلامت خاک و حاصلخیزی، تنوع زیستی و انعطاف پذیری محصولات، حمایت می کند. اولین محصولی که چارچوب بر روی آن تمرکز دارد، قهوه است، اما این سازمان قصد دارد این گواهی را به کاکائو، مرکبات و چای گسترش دهد. - سیمون شاه

مهمترین اقدامی که فکر می کنید مردم یا یک شرکت یا دولت خاص (غیر از خودتان) باید در سال آینده برای پیشبرد برنامه آب و هوا انجام دهند چیست؟ تنها مهم‌ترین اقدامی که می‌توانیم برای پیشبرد برنامه جهانی آب و هوا انجام دهیم، تسریع انتقال به کشاورزی احیاکننده با تبدیل آن به انتخاب اقتصادی هوشمند برای تولیدکنندگان، زنجیره‌های تأمین، دولت‌ها، سرمایه‌گذاران تأثیرگذار، بشردوستانه و مصرف‌کنندگان است.

کشاورزی، جنگل‌داری و سایر کاربری‌های زمین حدود 22 درصد از انتشار گازهای گلخانه‌ای جهانی را تشکیل می‌دهند. در عین حال، راه‌حل‌های مبتنی بر طبیعت، که از اکوسیستم‌ها محافظت، احیا و بهبود می‌بخشند، می‌توانند تقریبا یک سوم کاهش آب و هوای مورد نیاز را تا سال 2030 انجام دهند. کشاورزی احیاکننده این دو واقعیت را با قرار دادن راه‌حل‌های مبتنی بر طبیعت در مزارع به هم مرتبط می‌کند. از طریق اقداماتی مانند زراعت، کشت پوششی و حفظ آب، تولید مواد غذایی را از فرآیندی که خاک، آب و تنوع زیستی را تحلیل می‌برد به فرآیندی که آنها را احیا می‌کند تغییر می‌دهد.

هیچ بازیگری به تنهایی نمی تواند این انتقال را در مقیاس انجام دهد. اتحادی لازم است که اقدامات فردی آن یکدیگر را تقویت می کند. شرکت‌های مواد غذایی توافق‌نامه‌های خرید قابل اعتمادی را ارائه می‌کنند که به تولید احیاکننده پاداش می‌دهد و هزینه‌های انتقال را به اشتراک می‌گذارد و سرمایه‌گذاری در مزرعه را تسهیل می‌کند. دولت‌ها سیاست‌های کشاورزی و مشوق‌ها را همسو می‌کنند، در حالی که بشردوستی به جذب ریسک‌هایی کمک می‌کند که سرمایه‌های مقرون به صرفه را باز می‌کنند.

این سرمایه‌گذاری، همراه با حمایت عملی در مزرعه، تولیدکنندگان را قادر می‌سازد تا نتایج تایید شده را ارائه دهند. برندها و خرده فروشان این پیشرفت را از طریق محصولات احیا کننده معتبر و در دسترس قابل مشاهده می کنند. خریدهای مصرف کننده برای شرکت ها درآمد ایجاد می کند و به آنها دلیل تجاری برای گسترش منابع و سرمایه گذاری احیا کننده می دهد. این بازار رو به رشد تولیدکنندگان بیشتری را جذب می‌کند و به کشاورزان شرکت‌کننده درآمد و اعتماد به سرمایه‌گذاری مجدد را می‌دهد. نتایج تأیید شده و تقاضای نشان‌داده شده، زمینه را برای تأمین مالی بیشتر، تأمین مالی دور بعدی بازسازی تقویت می‌کند.

اینگونه است که اقتصادهای احیاکننده مزایای آب و هوایی پایدار را به ارمغان می‌آورند: این چرخه به تولیدکنندگان و جوامع ابزار و انگیزه‌ای برای حفظ و احیای اکوسیستم‌ها می‌دهد. با شروع در مناظر جنگل‌های استوایی، که در آن خطرات حاد و فورا بیشتر است، می‌توانیم کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای، ذخیره کربن و حفاظت از جنگل‌ها را حفظ کنیم و در عین حال از تنوع زیستی، معیشت و امنیت غذایی محافظت کنیم.

راه حل اقلیمی (غیر از راه حل شما) چیست که توجه یا بودجه لازم را به خود جلب نمی کند؟ ما باید بر اقتصاد زیستی محلی تأکید بیشتری داشته باشیم تا اطمینان حاصل کنیم که جنگل ها ارزش ایستادن بیشتری نسبت به پاکسازی دارند. جنگل‌های استوایی ذخایر عظیم کربن زنده را در خود جای داده و تخمین زده می‌شود که تقریبا نیمی از گونه‌های جهان را تنها در ۷ درصد از [کل زمین] در خود جای دهند. شرکت‌های جنگلی بومی و تحت رهبری جامعه، آینده اقتصادی مردم را به سلامت مستمر جنگل‌هایشان پیوند می‌دهند.

به عنوان مثال Carmelita، جامعه ای در ذخیره گاه زیست کره مایا در گواتمالا را در نظر بگیرید. در اینجا، نجاران محلی، الوارهای برداشت شده را به مبلمان تبدیل می کنند. راهنماها و آشپزها با بردن بازدیدکنندگان به جنگل درآمد کسب می کنند. تعاونی اجتماعی در پیشگیری از آتش سوزی، نظارت بر جنگل ها و احیای جنگل ها سرمایه گذاری می کند. جنگل اقتصاد را حفظ می کند و این اقتصاد به حفاظت از جنگل کمک می کند. در سراسر امتیازات موفق جنگلداری جامعه ذخیره گاه، جنگل زدایی برای بیش از 20 سال نزدیک به صفر باقی مانده است.

این دستاورد متکی بر جوامعی است که از حقوق، نهادها و فرصت‌های اقتصادی برای مدیریت جنگل‌های خود در بلندمدت برخوردارند. حفظ این موفقیت مستلزم سرمایه گذاری است که هم حفاظت از جنگل و هم معیشت محلی را تقویت می کند.

من این را سرمایه گذاری مستقیم در کاهش و سازگاری آب و هوا می دانم. جنگل های ایستاده کربن را حفظ می کنند، از حوزه های آبخیز محافظت می کنند و به تنظیم دمای محلی و چرخه آب کمک می کنند. این عملکردها به کشاورزان کمک می کند تا با گرما و استرس آب کنار بیایند و در شرایط آب و هوایی در حال تغییر به تولید غذا ادامه دهند.

سرمایه گذاران آب و هوا باید از مؤسسات و مشاغلی حمایت کنند که حفاظت از جنگل ها را از نظر اقتصادی بادوام می کنند و به جوامع بیشتری کمک می کنند تا الگوی کارملیتا را بسازند. تامین مالی پردازش محلی به جوامع اجازه می دهد تا ارزش بیشتری را از آنچه تولید می کنند حفظ کنند، در حالی که سرمایه در گردش و خریداران قابل اعتماد به شرکت ها ثبات رشد می دهد. حقوق امن جامعه، همراه با معیشت مطمئن از جنگل های سالم، به مردم اعتماد و انگیزه می دهد تا از جنگلی که فرزندانشان به ارث می برند محافظت و سرمایه گذاری کنند.

چه چیزی شما را در مورد آینده سیاره / جنبش آب و هوا امیدوار می کند؟ این که شرکت ها شروع به درک این موضوع کرده اند که آینده آنها به سرمایه گذاری روی مردم و طبیعت بستگی دارد.

بیشتر اقتصاد کالایی در اصل بر اساس اصول استخراجی بنا شده بود: نیروی کار ارزان، بازده کم برای کشاورزان، و طبیعت به عنوان یک منبع رایگان تلقی می شود. کشت های تک صنعتی، مناظر متنوع را با مزارع وسیع با یک محصول جایگزین کرد، در حالی که هزینه های خاک های فرسوده، تنوع زیستی از دست رفته و معیشت ناامن را برون زد. تغییرات اقلیمی شکنندگی آن مدل را آشکار کرده است.

مزارع و زنجیره‌های تامین شرکت‌ها ظرفیت کمتری برای مقاومت در برابر شوک‌ها دارند، زمانی که سیستم‌های پشتیبانی کننده آنها ضعیف شده‌اند. کشاورزی احیا کننده راهی برای تغییر وضعیت موجود ارائه می دهد. خاک های سالم، اکوسیستم های فعال و جوامع کشاورزی پر رونق از طریق تولید انعطاف پذیرتر و امنیت بیشتر عرضه، ارزش ایجاد می کنند. شرکت‌ها اکنون دلیل تجاری برای سرمایه‌گذاری روی مردم و مناظری دارند که این مزایا را ارائه می‌کنند.

اقدام اقلیمی زمانی قدرت ماندگاری پیدا می‌کند که مردم در موفقیت آن سهم مستقیم داشته باشند. معیشت بهتر به کشاورزان دلایلی می دهد تا به سرمایه گذاری در زمین خود ادامه دهند. تولید انعطاف پذیرتر به کسب و کارها دلایلی برای حمایت از آنها می دهد. تبدیل آن علایق مشترک به تعهدات پایدار، چگونگی تسریع بازسازی است. دیدن شکل گرفتن این اثر واقعا به من اطمینان می دهد که می توانیم در بحران آب و هوا به گوشه ای بپیوندیم.

آیا فکر می کنید هوش مصنوعی به بحران آب و هوا کمک می کند یا بدتر می کند؟ چگونه؟ من معتقدم هوش مصنوعی می‌تواند اقدامات اقلیمی را تسریع بخشد، مشروط بر اینکه مصرف انرژی و انتشار گازهای گلخانه‌ای خود را مدیریت کنیم.

در Rainforest Alliance، ما در حال حاضر از سنجش از راه دور مبتنی بر هوش مصنوعی و نقشه برداری خطر جنگل زدایی برای شناسایی خطرات در زنجیره تامین قهوه و کاکائو استفاده می کنیم. این کار به اطلاعات کشاورزان و آگاهی از شرایط روی زمین بستگی دارد. تخصص انسانی برای مفید ساختن فناوری ضروری است.

ارتباط دانش کشاورزان با داده‌های مزرعه، آب‌وهوا و داده‌های ماهواره‌ای می‌تواند توصیه‌ها را بهبود بخشد، خطرات آب و هوایی را شناسایی کند و تأیید را در دسترس‌تر کند. شواهد بهتر پس از آن باید به حمایت عملی و تامین مالی برای کشاورزانی تبدیل شود که خاک‌ها را بازسازی می‌کنند، درختان را یکپارچه می‌کنند و انعطاف‌پذیری را در برابر شوک‌های آب و هوایی تقویت می‌کنند.

چه کسی آن اطلاعات را کنترل می کند. کشاورزان و جوامع بومی باید نحوه استفاده از دانش و داده های آنها را تعیین کنند و در ارزشی که ایجاد می کنند سهیم باشند. مردم باید در قبال تصمیمات بعدی مسئول باقی بمانند و کشاورزان باید بتوانند آنها را به چالش بکشند.

سهم هوش مصنوعی در آب و هوا باید با نتایج قابل اندازه گیری مورد قضاوت قرار گیرد: از دست دادن جنگل کمتر، انتشار کمتر و کشاورزان بیشتر مجهز به بازسازی زمین خود و مقاومت در برابر آب و هوای متغیر. این مزایا باید هزینه زیست محیطی فناوری را توجیه کند.