سبزهای بریتانیا اشتباه می کنند - صهیونیسم نژادپرستی نیست

عضو ارشد مشاور در برنامه MENA، Chatham House.

هیچ مفهومی به اندازه صهیونیسم از سوی حامیان و مخالفانش مورد سوء استفاده و تحریف بدبینانه قرار نگرفته است. درست زمانی که فکر می کنید آنقدر در سیاست دیده اید که واقعا غافلگیر نشوید، چه رسد به اینکه شوکه شوید، حزب سبز انگلیس و ولز دقیقا موفق به انجام این کار شده است. تصمیم در کنفرانس سالانه حزب خود در روز یکشنبه برای رای دادن، هرچند با اکثریت اندک، به نفع طرحی از اعضا که صهیونیسم را - که در گسترده‌ترین حالت، بر حق ملت یهود برای تعیین سرنوشت ملی در سرزمین تاریخی خود تاکید می‌کند - را نژادپرستانه می‌داند، و در عین حال از "حکومت واحد دموکراتیک" حمایت می‌کند.

دولت لستینی در تمام فلسطین تاریخی، نه تنها غیرمنتظره بود، بلکه عمیقا آسیب زا بود: برای آرمان فلسطین، چشم انداز صلح، و صادقانه بگویم، به ادعای حزب سبز مبنی بر اینکه به عنوان یک نیروی نوظهور در سیاست بریتانیا جدی گرفته می شود.

حتی قبل از پرداختن به خود تصمیم، باید پرسید که چرا برای حزبی که دلیل وجودی آن همیشه سیاره زمین را از خطر فاجعه بار تغییرات آب و هوایی نجات داده است، سرفصل های پایان کنفرانس سالانه آن درباره اسرائیل و فلسطین بود. آنها باید به این می‌پرداختند که چگونه بریتانیا می‌تواند گرمایش جهانی را مهار و معکوس کند، به صفر خالص برسد، و به بسیاری از مسائل دیگری که می‌تواند حزب را متحد کند به جای تقسیم تلخ آن، رسیدگی می‌کرد. چنین تمرکزی حداقل ممکن است به نمایندگان پارلمان این کشور قبل از بازگشت به وست مینستر در هفته آینده، کمی بهار را در گام خود قرار دهد.

خود تصمیم برای برخورد با صهیونیسم به عنوان «هر شکل دیگری از نژادپرستی»، به نظر من، بازتاب غم انگیزی از ناآگاهی محض کسانی است که از اصول بنیادین صهیونیسم حمایت کردند، که ناشی از خصومت با دولت اسرائیل و در برخی موارد با یهودستیزی آمیخته شده است.

جنبش صهیونیسم در اروپا به عنوان واکنشی به یهودستیزی افسارگسیخته ظهور کرد که در برخی جاها خود را از طریق قتل عام، آوارگی، آزار و اذیت و تبعیض سیستماتیک نشان داد. همچنین یک جنبش رفرمیستی بود که علیه ارتدکس یهودی شورش کرد و به دنبال تغییر مسیر تاریخ یهود از درون و قادر ساختن یهودیان برای تبدیل شدن به ملتی مانند سایر ملل بود، نه اینکه به عنوان یک اقلیت منزوی و منزوی ساکن در دیاسپورا باقی بمانند.

صهیونیست های اولیه این وضعیت را غیرطبیعی و در نهایت فاجعه بار می دانستند و معتقد بودند که می توان آن را نه تنها از طریق رهایی بلکه از طریق خود رهایی - به عبارت دیگر، با ایجاد یک کشور مستقل یهودی حل کرد.

هیچ چیز ذاتا نژادپرستانه در تمایل گروهی از مردم که دارای هویت، تاریخ، مذهب، سنت ها و زبان مشترک هستند برای دستیابی به کشور وجود ندارد. یهودیت فقط یک دین نیست. همچنین یک هویت فرهنگی و احساس تعلق ملی و تاریخی است. همانطور که بندیکت اندرسون، دانشمند علوم سیاسی و مورخ مشهور، استدلال می‌کند، همه ملت‌ها سازه‌های اجتماعی یا «جمعیت‌های خیالی» هستند.

اشتیاق قوم یهود برای تعیین سرنوشت با تاریخچه انجیلی استقلال، تبعید و آزار و شکنجه و همچنین ایدئولوژی اروپایی جهانی متشکل از دولت-ملت ها شکل گرفت که در قرن نوزدهم شکل گرفت.

پس از گفتگوهای بسیار و تلخ در درون جنبش صهیونیستی، آشکار شد که سرزمینی که بیش از همه مورد توجه کسانی بود که این ایده را پذیرفتند، اسرائیل باستانی ارتس بود. این به معنای تبرئه جنبش صهیونیستی از درونی کردن این مفهوم عمیقا مشکل‌ساز، با لحن قوی استعماری نیست، مبنی بر اینکه سرزمین اسرائیل به نوعی سرزمینی بکر بوده است. شعار «سرزمین بدون مردم برای مردم بدون سرزمین» این تصور عمیقا اشتباه را در بر می گیرد.

درد و رنج عظیم فلسطینیان در نتیجه تلاش جنبش صهیونیستی برای ایجاد یک کشور یهودی در سرزمین اجدادشان غیرقابل انکار است: از نکبت 1948 تا اشغال کرانه باختری و غزه که در سال 1967 آغاز شد، تا شهرک سازی در حال گسترش در شرق بیت المقدس و کرانه باختری اسرائیل در پاسخ به اسرائیلی ها در ریاض. به کشتار حماس در 7 اکتبر 2023.

با این حال اساسی‌ترین سندی که صهیونیسم تهیه کرد - اعلامیه استقلال اسرائیل در 14 مه 1948 - دولتی را در نظر گرفت که هم یهودی و هم دموکراتیک بود، بدون اینکه یک اصل بر دیگری اولویت داشته باشد، در زمانی که رهبری صهیونیستی تقسیم فلسطین اجباری به کشورهای یهودی و عربی را پذیرفت. آیا نژادپرستی در اسرائیل وجود دارد؟ بله. این در جامعه اسرائیل وجود دارد و به ویژه در دولت کنونی برجسته شده است. آیا شهروندان فلسطینی اسرائیل از برابری کامل در برابر قانون و آزادی از تبعیض برخوردارند؟ خیر

جامعه اسرائیل در این زمینه کوتاهی می‌کند و امتناع بسیاری از احزاب که نماینده رای‌دهندگان عمدتا یهودی هستند از حضور در دولت با احزاب عرب، صرف‌نظر از مواضع سیاسی‌شان، در یک دموکراسی تبعیض‌آمیز و غیرقابل قبول است.

با این حال، هیچ یک از اینها، دولت اسرائیل یا کل پروژه صهیونیستی را ذاتا نژادپرستانه نمی کند. جنبش صهیونیسم همیشه متنوع بوده و متأسفانه عناصر نژادپرست را در خود جای داده است، اما آنها هرگز نماینده کلیت و حتی لزوما سنت مسلط صهیونیسم نبوده اند.

از نظر عملی، درخواست حزب سبز برای ایجاد یک کشور واحد به نام فلسطین به جای اسرائیل، درخواست تکان دهنده ای برای حذف یک کشور عضو موجود در سازمان ملل است. قطعنامه 181 مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال 1947 خواستار تقسیم فلسطین اجباری به کشورهای یهودی و عربی شد. اسرائیل در سال بعد تأسیس شد و در سال 1949 در سازمان ملل متحد پذیرفته شد. آنچه از آن طرح تقسیم محقق نشده باقی می ماند، ایجاد یک کشور فلسطینی است که مستلزم پایان دادن به اشغالگری و ایجاد شرایط برای خودمختاری واقعی فلسطینی ها است.

تلاش های بین المللی باید در اینجا متمرکز شود.

علاوه بر این، این مداخله حزب سبز به سختی می‌توانست در زمان بدتری رخ دهد: در بحبوحه مبارزات انتخاباتی عمومی اسرائیل. این امر مستقیما به نفع بنیامین نتانیاهو و شرکای راست افراطی او است که بر اساس روایت دروغ «ما علیه جهان» رشد می‌کنند. در این مورد، حزب سبز دقیقا مهمات مورد نیاز را به آنها تحویل داده است.

حزب سبز مانند هر حزب سیاسی دیگر حق دارد نظر خود را در مورد مناقشه اسرائیل و فلسطین داشته باشد. انتقادهای زیادی درباره دولت کنونی اسرائیل، اشغال نزدیک به شش دهه و گسترش شهرک‌ها وجود دارد که همگی مانع از راه‌حل دو کشوری می‌شوند.

اما تلاش برای لکه دار کردن کل جنبش صهیونیستی به عنوان نژادپرست، انکار حق مردم یهود برای تعیین سرنوشت، و دعوت به راه حل تک دولتی که از حمایت اکثر فلسطینی ها برخوردار نیست، در نهایت بیش از آنکه بر صهیونیسم منعکس کند، ناپختگی سیاسی، جهل و ورشکستگی اخلاقی حزب سبز را منعکس کند.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.