ستاره شناسان سرانجام سیگنال های رادیویی را از سیاره ای فراتر از منظومه شمسی ما دریافت می کنند

بر اساس مطالعه ای که در سرور پیش چاپ arXiv وجود دارد، برای اولین بار، ستاره شناسان سیگنال های رادیویی را از سیاره ای فراتر از منظومه شمسی ما شناسایی کردند. این رصد نقطه عطفی راه جدیدی را برای مطالعه جهان های دور و درک نحوه تعامل آنها با ستاره های میزبان خود و محیطی که آنها را احاطه کرده است ارائه می دهد.

سیگنال‌های رادیویی می‌توانند سرنخ‌هایی در مورد میدان مغناطیسی یک سیاره و تعامل آن با ستاره‌ای که به دور آن می‌چرخد را به همراه داشته باشند - اطلاعاتی که به‌طور شگفت‌انگیزی می‌تواند از مقدار ناچیز نوری که به زمین می‌رسد، به سختی قابل درک باشد. با شناسایی و مطالعه این سیگنال‌ها از سیارات فراخورشیدی، دانشمندان می‌توانند تصویر واضح‌تری از تنوع فوق‌العاده منظومه‌های سیاره‌ای در سراسر کهکشان ایجاد کنند.

تشخیص‌های رادیویی قبلی از منظومه‌های ستاره‌ای دیگر را نمی‌توان به طور قطعی به خود سیارات مرتبط کرد، و ستاره‌شناسان را مطمئن نبود که آیا سیگنال‌ها از سیارات یا ستاره‌های میزبان آنها سرچشمه می‌گیرد یا خیر.

برای مطالعه اخیر، یک تیم بین المللی از ستاره شناسان، تلسکوپ رادیویی MeerKAT آفریقای جنوبی را به سمت Beta Pictoris b چرخاندند. این سیاره فراخورشیدی که در فاصله 63 سال نوری از ما قرار دارد، یک غول گازی است که جرم آن تقریبا 10 تا 12 برابر مشتری است.

محققان امواج ضعیف و تکرار شونده سیگنال های رادیویی را که از منظومه ستارگان منشأ می گرفتند، دریافت کردند. آنها در ابتدا مطمئن نبودند که امواج رادیویی از سیاره یا ستاره میزبان آن می آیند. برای تعیین دقیق منبع، محققان تصاویر رادیویی سیاره و ستاره را با موقعیت اختروش های پس زمینه دور مقایسه کردند.

اختروش ها به عنوان نشانگرهای ثابت عمل می کنند و به محققان اجازه می دهند موقعیت دقیق سیاره و ستاره را نقشه برداری کنند. با لایه‌بندی تصاویر رادیویی روی نقشه، سیگنال‌های رادیویی با موقعیت Beta Pictoris b به جای ستاره میزبان آن قرار گرفتند.

در جستجوی قابلیت سکونت در فراسوی زمین، اخترشناسان هزاران سیاره فراخورشیدی از ابرزمین‌ها تا غول‌های گازی را یافته‌اند. اما به سادگی تشخیص یک سیاره به طور شگفت آور کمی در مورد اینکه واقعا چگونه است به ما می گوید.

مشاهدات رادیویی می‌تواند به پر کردن برخی از این فضاهای خالی کمک کند و ابزار دیگری را در اختیار اخترشناسان قرار دهد تا بفهمند سیارات چگونه در محیط‌های شدید منظومه‌های ستاره‌ای دیگر رفتار می‌کنند.

سیگنال های شناسایی شده از Beta Pictoris b احتمالا نتیجه انتشار رادیویی شفق بوده است. در زمین، شفق‌های قطبی زمانی اتفاق می‌افتند که ذرات خورشید به سمت قطب‌های مغناطیسی زمین هدایت می‌شوند و با گازهای موجود در جو ما برخورد می‌کنند و باعث درخشش آن گازها می‌شوند.

از آنجایی که سیگنال‌های رادیویی با میدان مغناطیسی سیاره مرتبط هستند، محققانی که در این مطالعه حضور داشتند توانستند قدرت آن را تقریبا 1250 گاوس محاسبه کنند. این هزاران بار قوی‌تر از میدان مغناطیسی زمین است که تنها 0.5 گاوس است، در حالی که قدرت مغناطیسی مشتری 4.3 گاوس است.

میدان مغناطیسی سیاره به قابلیت سکونت آن کمک می کند و به عنوان سپری در برابر تشعشعات و ذرات باردار ستاره میزبانش عمل می کند. بنابراین، توانایی تخمین قدرت میدان مغناطیسی یک سیاره، سرنخ های جدیدی در مورد قابلیت سکونت پذیری بالقوه آن ارائه می دهد.

بنابراین، در حالی که کشف اخیر یک "سلام" مستقیم از حیات بیگانه نیست، به دانشمندانی که در مسیر یادگیری بیشتر در مورد سیارات فراتر از منظومه شمسی هستند، کمک می کند.