ستاره 13 ساله شنای چین سوالاتی را در مورد کودکان ورزشکار مطرح می کند

سومین مدال طلای بازی‌های آسیایی به اندازه دو مدال اول قانع‌کننده به نظر می‌رسید، حتی اگر یو زیدی اصرار داشت: "به هیچ وجه آسان نبود. بسیار چالش برانگیز بود."

روز چهارشنبه، شناگر 13 ساله چینی برای سومین بار رکورد بازی ها را شکست و عنوان قهرمانی 400 متر مختلط انفرادی زنان را به طلاهای خود در 200 متر مختلط و 200 متر پروانه اضافه کرد. این سه مدال به برنزی که او سال گذشته در مسابقات جهانی کسب کرد اضافه کرد.

حتی دو سال مانده به المپیک لس آنجلس، صحبت‌ها به رقابت احتمالی با سامر مک‌اینتاش 20 ساله کانادایی تبدیل می‌شود که خود در المپیک 2020 در 14 سالگی چهارم شد و در 15 سالگی عنوان جهانی را به دست آورد. جوانان این زوج در کنار استعداد فوق‌العاده‌شان، سؤالاتی را ایجاد کرده است.

لئونی بک، قهرمان سه دوره شنای جهان در آب های آزاد، از آلمان، به دویچه وله گفت: «اولین واکنشی که با دیدن چنین چیزی دارید این است که فکر می کنید، وای، یک حرفه بزرگ در راه است.

"اما من فکر می کنم شاید مشکل همین باشد. اطرافیان [ورزشکار] یا شاید رسانه ها می توانند این فشار را روی یک استعداد جوان ایجاد کنند. اما فقط به این دلیل که شما در این سن واقعا خوب و سریع هستید، به این معنی نیست که کل حرفه شما به همین منوال ادامه خواهد داشت."

بک قبلا در 29 سالگی از مسابقات نخبگان بازنشسته شده است و شنا ورزشی است که در آن ورزشکاران اغلب زود به اوج می رسند. کتی لدکی از ایالات متحده و کیوکو ایوازاکی از ژاپن هر دو در 15 سالگی طلای المپیک را به دست آوردند و یومکی کوجیما از ژاپن 17 ساله با کسب یک مدال طلا و نقره در بازی های آسیایی یکی از بازیکنان محبوب خانگی در بازی های آسیایی بوده است.

در حالی که وسوسه این است که یو را به عنوان یک اعجوبه در نظر بگیریم، بک گفت که برای رسیدن به سطحی که او دارد به فداکاری و فداکاری فوق العاده ای نیز نیاز است.

"اولین مسابقه بین المللی من در سال 2011 [در سن 14 سالگی] بود. در آن مرحله قبلا، هشت بار در هفته تمرین می کردم. شما ساعت 5 صبح از خواب بیدار می شوید، تا ساعت 6 در استخر هستید، ساعت 7:30 بیرون می روید، بنابراین ساعت 8:00 در مدرسه هستید، تا ساعت 1 مدرسه، به خانه می روید، غذا می خورید، شاید یک ساعت در زمین تمرین می کنید، سپس یک ساعت تمرین در آب انجام می دهید. [تمرین]، سپس دوباره در آب و ساعت 7 بعد از ظهر به خانه برگشتم، من هم در جوانی دچار این مشکل شدم.

یو، که به طور تصادفی توسط یک مربی شنا در یک پارک آبی در سن 6 سالگی کشف شد، در مصاحبه ای با رسانه دولتی شین هوا در رویدادی در چین در ژانویه اعتراف کرد که حجم کار عوارض خود را دارد.

او می‌گوید: «تمام روز سر کلاس بودن و همچنان باید تمرین کنم، واقعا خسته‌کننده بود. "بعضی وقت ها آنقدر خسته بودم که حتی در حین غذا خوردن هم می توانستم بخوابم."

در حالی که برای بک، موفقیت ورزشی چنین مبارزاتی را ارزشمند کرد، همه ورزشکارانی که دوران کودکی خود را وقف ورزش خود می کنند به اوج نمی رسند. این شناگر آلمانی اضافه کرد که قرار دادن ساختارهای حمایتی آموزشی، جسمی و روانی برای ورزش هایی که به افراد زیر 18 سال اجازه رقابت می دهد، حیاتی است.

او گفت: «روانشناسی ورزشی باید از سنین پایین شروع شود زیرا باید طبیعی باشد، مانند فیزیوتراپیست ها. به خصوص در سنین پایین که ورزش باید سرگرم کننده باشد.»

قوانین جهانی ورزش های آبی بیان می کند که حداقل سن برای مسابقات قهرمانی بین المللی 14 سال است، اما برای کسانی که به اندازه کافی سریع هستند، مانند یو، می توان استثنا قائل شد. در حالی که شناگران زودتر از ورزشکاران سایر رشته‌ها به اوج می‌رسند، نوجوانان در سطح بالا چندان غیرعادی نیستند.

در فوتبال، لمینه یامال در 16 سالگی با اسپانیا قهرمان یورو شد، وایبهاو سوریاوانشی از هند اولین بازی خود را در لیگ برتر کریکت هند در 13 سالگی انجام داد و نادیا کومانچی از رومانی اولین ژیمناستیک شد که در المپیک 1976 مونترال در 14 سالگی امتیاز 10 را دریافت کرد.

ورزشکاران جوان نیز پدیده ای مدرن نیستند. دیمیتریوس لوندراس همچنان جوانترین مدال آور المپیکی است که با تیم ژیمناستیک یونان در سال 1896 برنز را کسب کرد.

به گفته رزماری پرسل، که در بررسی کمیته بین المللی المپیک (IOC) در زمینه توسعه جوانان قبل از المپیک پاریس در سال 2024 نقش داشت، در حالی که ساختارهای حمایتی در ورزش در حال بهبود است، چالش ها باقی می مانند.

پرسل در جریان آن بازی ها به دویچه وله گفت: «تفاوت های کاملا فاحشی بین آنچه در جامعه می بینیم و در این ورزشکاران جوان نخبه وجود دارد.

برخی از ورزش‌ها نرخ بالاتری از اختلالات خوردن و اختلال تصویر بدن را در ورزشکاران جوان دارند، اما برعکس، ممکن است نرخ افسردگی و اضطراب کمتری نسبت به آنچه در جامعه مشاهده می‌کنیم، داشته باشند.

به طور کلی، نهادهای ورزشی تمایل دارند این رویکرد را اتخاذ کنند که اگر یک ورزشکار به اندازه کافی خوب باشد، به اندازه کافی مسن است. بک گفت، با حمایت درست، این رویکرد درست است.

"هر ورزشکاری پیشرفت کاملا متفاوتی دارد. چرا باید موفقیت یک ورزشکار جوان را فقط به این دلیل که در آن سن جوان و موفق است، از بین ببرید؟ به نظر من، باید به او امکان موفقیت در آن سن را بدهید زیرا ممکن است، کسی می داند، در مراحل بعدی حرفه اش آنقدرها هم موفق نباشد. این فقط یک راه حل نیست که بگوییم: "ببین، تو در آن سنی هستی، تو توانایی رقابت را نداری."

اما او همچنین هشدار داد که چون موفقیت همیشه پایدار نخواهد بود، باید به ورزشکاران جوان نخبه کمک کرد تا برنامه‌ای دور از زمین، استخر یا تشک پیدا کنند، چیزی که او پس از پاریس 2024 تا حدودی با مشکل مواجه شد.

"تو این تصور را داری که، خوب، من می‌خواهم به بازی‌های المپیک برسم، این مدال را ببرم. بنابراین ساختاری دارید که کجا باید بروم، چه کاری باید انجام دهید. و در یک نقطه از بین می‌رود و می‌گویید، "باشه، اما اکنون با زندگی‌ام چه کار می‌کنم؟ به چه چیزی می‌خواهم برسم؟ اهدافم چیست؟"

این واقعا بسیار مهم است که مردم شروع به فکر کردن کنند که "هی، ما هم انسان هستیم و شما باید کاری کنید که بعد از ورزش زندگی کنید زیرا این ورزش بی پایان نیست."