سخت مطالعه کنید، شغلی را بدست آورید و پیشرفت کنید؟ آن چیزی نیست که قبلا بود.

جنبش‌های اعتراضی مدت‌هاست که به دانشجویان به‌عنوان برخی از سرسخت‌ترین سربازان پیاده متکی بوده است. جوانان در خط مقدم اعتراضات علیه جنگ، تغییرات آب و هوا و نابرابری نژادی بوده اند. اما در اعتراضات بزرگی که در پاییز امسال هند و فرانسه را تکان داد، دانش‌آموزان علیه وعده‌های نافرجام خود آموزش قیام کردند.

در هند، پس از اینکه دولت به‌طور ناگهانی نتایج آزمون پذیرش در مدارس پزشکی را لغو کرد، دانش‌آموزان به خیابان‌ها آمدند، زیرا سؤالات آزمون به صورت آنلاین درز کرده بود. پزشکان مشتاق مجبور شدند دوباره این آزمایش را انجام دهند، پس از سال‌ها مطالعه تا 12 ساعت در روز به امید برنده شدن در یکی از نقاط آرزو - و شانس تحرک رو به بالا. جوانان در سراسر کشور این رسوایی را نمادی از یک سیستم آموزشی شکسته دیدند و خشمگین شدند.

در فرانسه، دانش‌آموزان در حومه‌های فقیرنشین خارج از پاریس اعتراض خود را به وضعیت بد فیزیکی مدارس، سیستم غیرشفاف پذیرش دانشگاه و معلمان غایب آغاز کردند. آموزش و پرورش فرانسه مدت‌ها وعده داده بود که به عنوان یک «آسانسور اجتماعی» که جوانان را قادر می‌سازد در جامعه پیشرفت کنند، عمل کند، اما رو به زوال بود. به زودی تظاهرات در سراسر کشور گسترش یافت و در برخی شهرها به شورش تبدیل شد.

در هر دو کشور، خشم دانش‌آموزان هیچ نشانه‌ای از کاهش نشان نمی‌دهد. و در حالی که از بسیاری جهات فرانسه و هند به سختی می‌توانستند متفاوت‌تر از این باشند، ناآرامی‌های آن‌ها با منبع مشابهی از خشم برانگیخت: شکست یک قرارداد اجتماعی بنیادی که می‌توان آن را معامله شایسته‌سالارانه نامید.

این وعده ای است که در هسته قراردادهای سیاسی بسیاری از کشورها قرار دارد. اگرچه ویژگی‌ها می‌توانند متفاوت باشند، گزاره اصلی معمولا چیزی شبیه به این است: یک جامعه عادلانه به شایستگی پاداش می‌دهد. دستاوردهای آموزشی معیار خوبی برای سنجش شایستگی است، زیرا آموزش برای همه باز است و منجر به مهارت‌های ارزشمند می‌شود. بنابراین آموزش باید راهی برای پیشرفت اجتماعی و اقتصادی باشد.

ارزش این سیستم فقط این نیست که برای کسانی که توانایی بالایی دارند انتخاب می کند، بلکه در این است که توجیهی برای سلسله مراتب اجتماعی-اقتصادی ناشی از آن ارائه می دهد - از جمله اینکه چه کسی در پایین ترین نقطه قرار می گیرد. نیکلاس کویپرز، استاد دانشگاه پرینستون که در مورد سیاست شایسته سالاری مطالعه می کند، می گوید: «همه مکانیسم های انتخاب بازنده ایجاد می کنند. سوال این است که چه کسی می خواهید بازنده باشید و چه کسی می خواهید برنده شوید؟

در بسیاری از نقاط جهان، این سیستم به طور قابل توجهی مؤثر بوده است، تا حد زیادی به این دلیل که آموزش به طور نسبتا ساده به تحرک اقتصادی ترجمه شده است.

اما به‌طور فزاینده‌ای، بسیاری از کسانی که در آموزش عالی سخت کار می‌کنند، اغلب بدهکار می‌شوند و سال‌ها پتانسیل درآمد را قربانی می‌کنند، در می‌یابند که پاداش‌ها در پایان وجود ندارد. به جای پیروزی های مورد انتظار، بسیاری از جوانان با یک زندگی مبارزه اقتصادی استقبال می کنند.

این نارضایتی در جاهای دیگر نیز بر سیاست تأثیر می گذارد. در ایالات متحده، داده های نیویورک تایمز نشان داد که 70 درصد از رای دهندگان زیر 30 سال در انتخابات میان دوره ای اخیر رای خود را به دموکرات ها دادند، دموکرات هایی که از ناامیدی گسترده جوانان تحصیل کرده به دلیل غرق شدن در بدهی و گیر افتادن در مشاغل کم درآمد و بن بست استفاده کردند.

در صربستان، اعتراضات دانشجویی به یک جنبش سیاسی تبدیل شد که در انتخابات ماه گذشته، الکساندر ووچیچ، مرد ملی‌گرای قدیمی این کشور را برکنار کرد. و جوانان در سراسر اروپا قرار است در 20 نوامبر در یک اعتصاب عمومی که می تواند مدارس و مشاغل در سراسر قاره را مختل کند، ترک کنند.

تهدیدی حتی بزرگتر در افق ظاهر می شود، تهدیدی که می تواند معامله را در همه جا خراب کند: A.I. نوید بازسازی چشمگیر یا شاید قطع کامل رابطه بین آموزش و کار با درآمد خوب را می دهد.

این پتانسیل را دارد که نه تنها توزیع جوایز اقتصادی، بلکه معامله سیاسی را که جوامع مدرن بر اساس آن بنا شده اند، به چالش بکشد.

از نظر تاریخی، چنین لحظاتی انفجاری بوده است - حتی انقلابی.

نسخه ای از معامله شایسته سالارانه که امروز می بینیم، با تحصیلات دانشگاهی به عنوان فیلتر اصلی مشاغل طبقه متوسط، ساختاری نسبتا جدید است و نباید بدیهی انگاشته شود.

بریتانیا تا سال 1944 آموزش متوسطه رایگان و همگانی را معرفی نکرد. در ایالات متحده، کالج تا زمان G.I عمدتا استان چند نفر ممتاز بود. بیل پس از جنگ جهانی دوم دسترسی به کهنه سربازان را باز کرد. تقریبا در همان زمان، SAT اولین معیار استاندارد ملی را برای پذیرش ایجاد کرد.

در کشورهایی که اقتصادشان دیرتر توسعه یافت، شکل گیری این معامله حتی بیشتر طول کشید. در هند، آزمون سراسری ورودی کالج تا دهه 1960 معرفی نشد. در چین، سابقه طولانی استفاده از آزمون های شایسته سالار برای انتخاب کارمندان دولت و دیگر نخبگان وجود دارد، اما این سیستم با اصلاحات قرن بیستم و انقلاب فرهنگی مختل شد. سیستم مدرن توسط دنگ شیائوپینگ راه اندازی شد. در سال 1977 او مجددا سیستم آزمون سراسری «گائوکائو» را به عنوان بخشی از فرآیند بازسازی پس از انقلاب فرهنگی تأسیس کرد. در اواخر دهه 1990، اصلاحات بیشتر دسترسی به دانشگاه را به شدت گسترش داد.

برای افراد، این دسترسی به آموزش وعده پول بیشتر، موقعیت بیشتر یا هر دو را می داد. اما برای دولت‌ها، ثبات سیاسی را نیز ارائه می‌کرد - راهی برای متقاعد کردن مردم برای خرید در جامعه به شکلی که در حال حاضر ساختار یافته است، با وعده‌ی پتانسیل پیشرفت به محرومان بدون بیرون راندن کسانی که از قبل ثروت و قدرت داشتند.

تحقیقات نشان داده است که چشم انداز تحرک رو به بالا - که گاهی اوقات به اختصار POUM نامیده می شود - می تواند باعث شود که فقرا کمتر تقاضای توزیع مجدد کنند. هانژانگ لیو، دانشمند علوم سیاسی در دانشگاه ایالتی فلوریدا، دریافت که در چین، انتخاب بر اساس شایستگی برای مشاغل خدمات مدنی باعث می‌شود مردم تمایل بیشتری به تحمل نابرابری داشته باشند.

او گفت، وقتی مردم معتقد بودند که این سیستم شایسته سالارانه است، به احتمال زیاد شکست های خود را به توانایی های ضعیف خود یا کیفیت بالای رقابت نسبت می دهند. اما زمانی که آنها چنین اعتقادی نداشتند، کسانی که شغل خود را از دست داده بودند، به احتمال زیاد سیستم را تقلبی می دانستند.

با این حال، شایسته سالاری مبتنی بر آموزش، بار قابل توجهی را بر دوش جوانانی که برای پیشرفت کار می‌کنند و خانواده‌هایشان می‌آورد. در هند، دانش‌آموزان اغلب بدهکار می‌شوند و سال‌ها مطالعه طاقت‌فرسا را ​​صرف تلاش برای کسب رتبه در معتبرترین برنامه‌های مهندسی و پزشکی می‌کنند.

در کره جنوبی، آزمون‌های ملی یک صنعت کامل از مدارس شلوغ به نام hagwons را ایجاد کرده است که دانش‌آموزان هر روز ساعت‌ها در کنار تکالیف معمولی خود زحمت می‌کشند. در ایالات متحده، شبکه‌های مدارس منشور مانند KIPP این ایده را رایج کردند که برای بچه‌های فقیر و جاه‌طلب، «کالج از مهدکودک شروع می‌شود». و هنگامی که کالج واقعی شروع می شود، دانشجویان آمریکایی می توانند به راحتی بدهی های شش رقمی را برای مدرک تحصیلی خود بپذیرند.

همانطور که معامله شایسته سالار می تواند منبع انسجام اجتماعی باشد، فروپاشی می تواند محرکی برای انفجار اجتماعی باشد.

در سال 1905، چین آزمون ملی خدمات کشوری را که برای 1300 سال راه اصلی برای جذب نخبگان، از جمله بوروکرات های دولتی بود، لغو کرد. این حرکت برای افرادی که سال‌ها در آموزش سرمایه‌گذاری کرده بودند، شوک‌کننده بود و امیدوار بودند موقعیت ممتازی در جامعه کسب کنند.

به گفته اقتصاددانان Ying Bai از دانشگاه هنگ کنگ و Ruixue Jia در دانشگاه کالیفرنیا در سن دیگو، این انتظارات از بین رفته به قیام های انقلابی کمک کرد که در نهایت سلسله امپراتوری را در سال 1911 سرنگون کرد.

در یک مقاله تأثیرگذار در سال 2016، آنها دریافتند که افراد عادی ناامید که امیدوار بودند از طریق امتحان نخبه شوند، به ویژه به انقلاب ملحق می شوند. علمای سرخورده در جستجوی راه‌های جایگزین برای پیشرفت به سوی سازمان‌های انقلابی هجوم آوردند و به نیروی اصلی پشت سر این شورش تبدیل شدند.

این بدان معنا نیست که ناآرامی های فرانسه نشانه بازگشت قریب الوقوع گیوتین است. اما اعتراضات اخیر در آنجا، و در دیگر کشورهای اروپایی مانند ایتالیا و اسپانیا، تا حدی به دلیل این حس که نظم قدیمی خود را به قیمت فراهم کردن فرصت‌هایی برای جوانان غنی‌تر می‌کرد، تقویت شد.

تقریبا همین را می توان در مورد جنبش اعتراضی دانشجویی که منجر به شکست انتخاباتی آقای ووچیچ در صربستان شد، گفت، جایی که جوانان خشمگین احساس کردند که فرصت شایسته سالارانه توسط فساد از بین رفته است.

اعتراض می تواند ابزاری بی سر و صدا باشد. اما داده ها نشان می دهد که تظاهرکنندگان نکته ای دارند. در اروپا، نرخ بالای بیکاری برای جوانان، همراه با هزینه های سرسام آور زندگی، نقاط عطف سنتی بزرگسالی مستقل را برای بسیاری از دسترس خارج کرده است.

حتی در کشورهایی با اقتصاد سالم‌تر، نشانه‌هایی وجود دارد که نشان می‌دهد شکست معامله شایسته‌سالارانه عواقب سیاسی دارد. در هند، رشد اقتصادی قوی‌تر بوده است، اما شغل کافی برای همگام شدن با گسترش آموزش عالی ایجاد نکرده است.

در ایالات متحده، تأکید بر آموزش عالی به عنوان یک مکانیسم مرتب‌سازی منجر به آن شده است که مردم ده‌ها هزار دلار را به مدارج تحصیلی بریزند که دیگر لزوما باعث پیشرفت اقتصادی نمی‌شوند، اما همچنان به گونه‌ای هزینه می‌کنند که انگار دارند. نوام شایبر، گزارشگر کارگری تایمز، در کتاب جدید خود با عنوان "شورش: ظهور و شورش طبقه کارگر تحصیل کرده در دانشگاه" می نویسد، نارضایتی به ظهور جنبش های سیاسی مانند سوسیالیست های دموکرات آمریکا و تلاش ها برای اتحاد نیروهای کاری شرکت هایی مانند استارباکس و آمازون دامن زده است.

اما بزرگترین ضربه به معامله شایسته سالار ممکن است هنوز در راه باشد، زیرا بسیاری می ترسند که A.I. می تواند برای کار دانش کاری انجام دهد که یک بار برخورد شهاب سنگ برای دایناسورها انجام داد.

ورود A.I قبلا برخی از مشاغل فنی سطح ابتدایی را از بین برده است. در ایالات متحده، برنامه نویسان جوان به جای شروع مشاغل فنی پردرآمدی که انتظار داشتند، خود را در Chipotle کار می کنند.

حتی اگر A.I. متخصصانی مانند وکلا، دانشمندان و پزشکان را حذف نمی‌کند، ممکن است این رشته‌ها را به‌طور بنیادی تغییر شکل دهد - و شاید حقوق‌های ناشی از آنها را کاهش دهد.

برخی از حرفه ها ممکن است با استفاده بیشتر از A.I سازگار شوند. ابزارها، حتی زمانی که سایر مشاغل می بینند که دستمزد و اعداد آنها سقوط می کند. با گذشت زمان، ساختارهای آموزشی جدید نیز ممکن است برای تطبیق مهارت ها و انتخاب شایسته با نیازهای یک اقتصاد جدید توسعه یابد.

اما چنین تغییرات عمیق اقتصادی طبیعتا مخل است. در این میان، احتمالا سردرگمی بیشتری در مورد اینکه چگونه جوانان می‌توانند خود را برای موفقیت آماده کنند، یا از لغزیدن خود از نردبان اقتصادی به پایین جلوگیری می‌کند.