سربازان اریتره در اتیوپی ترس از یک جنگ منطقه ای را افزایش می دهند

منابع مختلف حضور نیروهای مسلح اریتره در اتیوپی را تایید کرده اند. یک گزارش خبرگزاری فرانسه به نقل از یک منبع امنیتی خارجی که خواست نامش فاش نشود، تخمین زد که 5000 تا 8000 سرباز اریتره ای در Tigray حضور دارند.

در همین حال، اتیوپی و اریتره گفتگوهای جنگ خود را افزایش می دهند.

به گزارش رویترز، دولت اتیوپی در نامه ای به شورای امنیت سازمان ملل خواستار خروج فوری نیروهای اریتره از خاک این کشور شده است.

در نامه مورخ اکتبر این خبرگزاری گزارش داد، وزیر امور خارجه اتیوپی، گیدیون تیموتئوس، گفت که حضور نیروهای اریتره، اتیوپی را «هیچ گزینه ای جز دفاع از خود در برابر اریتره» باقی نگذاشته است.

یمن مسکل، وزیر اطلاعات اریتره، در پستی در روز 7 اکتبر، اتیوپی را به "کوبیدن بی وقفه بر طبل جنگ" متهم کرده بود.

یمانی در 9 اکتبر به زبان ملی تیگرینیا نوشت: "دولت مستقل اریتره به خون و قانون محدود شده است."

گفتگوهای جنگ اتیوپی و اریتره در بحبوحه درگیری صورت می گیرد که به نظر می رسد در هفته های اخیر به سرعت در حال وخامت است.

برخی از کارشناسان معتقدند که اتیوپی ممکن است عمدا باعث تشدید تنش شده باشد. همین هفته گذشته، دیپلمات‌های اریتره و مصر را اخراج کرد که باعث شد اریتره به طور کلی روابط دیپلماتیک خود را قطع کند.

روز دوشنبه، زمانی که نخست وزیر ابی احمد برای پنج سال دیگر سوگند یاد کرد، اظهار داشت که دسترسی به دریا در اولویت است. این بیانیه به گمانه زنی های جدیدی مبنی بر اینکه او قصد دارد بندر استراتژیک عساب اریتره را به زور تصرف کند، دامن زد و واکنش های شدیدی را از طرف اریتره در پی داشت.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

در حالی که نیروهای دفاع ملی اتیوپی (ENDF)، با کمک شبه نظامیان نیروی صلح تیگری، پیشرفت های چشمگیری داشته اند و به ویژه پایتخت ایالت فدرال تیگری، مکله را بازپس گرفته اند، مخالفت با اتیوپی فرمت های جدیدی برای همکاری پیدا کرده است.

یکی از آنها جنبش تسیمدو نامیده می شود، یک اصطلاح تیگرینیایی که به راحتی به عنوان "نامزدی" ترجمه می شود.

دکتر جلاله گتاچو بیرو، تحلیلگر ارشد آفریقای شرقی با نظارت بر مناقشه مستقر در ایالات متحده ACLED به دویچه وله گفت: «مفهوم Tsimdo در ابتدا از طریق طرح‌های صلح فرامرزی شامل فعالان، شخصیت‌های مذهبی و جوامع محلی در روستاهای مرزی تیگری و اریتره در سال 2025 ظاهر شد.

از آن زمان تاکنون چندین تغییر پیکربندی شده است و اکنون گروه‌های مختلفی را در اتیوپی در بر می‌گیرد که عمدتا در امتداد خطوط قومی و با نارضایتی‌های طولانی مدت علیه دولت فدرال تعریف شده‌اند.

اتحاد نیروهای مردمی اتیوپی برای بقا، یا به سادگی اتحاد برای بقا، که در سپتامبر اعلام شد، از این جنبش سرچشمه می گیرد. به گفته جلالی، هدف این ائتلاف برکناری دولت فعلی و آغاز گفت و گوی قانون اساسی است.

عبدالرحمن سید، تحلیلگر مرکز ادغام منطقه ای شاخ آفریقا، گفت که اتحاد جدید درباره تاریخ طولانی درگیری حل نشده در اتیوپی چیزهای زیادی می گوید.

سید به دویچه وله گفت: «جنگ در داخل اتیوپی هرگز متوقف نشده است.

با ارتش آزادیبخش اورومو، این برای دهه ها ادامه داشته است، با آمهارا، حداقل در سه سال گذشته ادامه داشته است. با تیگریان ها، توافق پرتوریا در حدود سه سال پیش فقط یک توقف خصومت بود که می توانست با پرداختن به علل اصلی درگیری به نوعی صلح پایدار منجر شود - اما آنها اکنون نتوانستند وضعیت را به عقب برگردانند.

با این حال، از هفت گروه در اتحاد، داده‌های ACLED نشان می‌دهد که تنها سه گروه در جنگ‌های اخیر شرکت داشتند: نیروهای دفاعی تیگرایان (TDF)، جنبش ملی آمهارا فانو (AFNM)، و یک گروه قومی آفری به نام اوگوگومو که به تازگی تشکیل شده است.

به گفته ACLED، موفقیت اتحاد برای بقا تا حد زیادی به حمایت آنها از طریق بازیگران خارجی بستگی دارد. اینها می توانند کشورهای همسایه سودان، مصر، اریتره و سومالی باشند.

سید گفت: «همه این چهار کشور از دولت نخست وزیر ابی احمد شکایت دارند.

"مصری ها با رودخانه نیل و نحوه اداره آن مشکلاتی دارند، از جمله سدهایی که در حال حاضر وجود دارد و سدهایی که قرار است در اطراف رودخانه نیل ساخته شوند. سودانی ها همچنین نگرانی های خود را دارند که اتیوپی ها از شبه نظامیان [نیروهای پشتیبانی سریع] حمایت می کنند که با ارتش سودان می جنگند."

در مورد سومالی، موضوع دسترسی به دریا باعث ایجاد تنش شده است. اتیوپی محصور در خشکی برای دسترسی به بندر بربرا در سومالی لند مذاکره کرده است. در سال 2024، یادداشت تفاهمی با منطقه جدا شده امضا کرد که باعث سر و صدا در سومالی شد و این توافق را نقض حاکمیت ملی خود می‌دانست. میانجیگری ترکیه برای آرام کردن اوضاع لازم بود.

بنابراین همه کشورهای همسایه نگرانی‌های خود را دارند و احساس می‌کنند این تهدیدی که از اتیوپی می‌آید باید به طور جمعی با آن مقابله شود.»

در 4 اکتبر، رهبران چهار کشور بیانیه مشترکی صادر کردند که در آن به اتیوپی اشاره ای نشده بود، اما به نظر می رسید سیگنالی قوی ارسال می کرد. رهبران بر اهمیت حقوق بین الملل، "به ویژه احترام به حاکمیت، استقلال و تمامیت ارضی کشورهای منطقه" تاکید کردند.

و مدعی شد که "حکومت دریای سرخ مسئولیت انحصاری کشورهای ساحلی است."

اگرچه رهبران سودان، مصر، اریتره و سومالی متعهد شدند که "راه حل های مسالمت آمیز برای درگیری ها" را ترویج کنند، اما واقعیت روی زمین ممکن است خلاف این را ثابت کند.