سرمایه گذاران آمریکایی به دلیل دسترسی، نه ارزش ذاتی، آسیا را از دست داده اند | نظر

سرمایه گذاران آمریکایی به طور سنتی پرتفوی خود را بر روی سهام داخلی متمرکز می کنند، در حالی که سرمایه گذاران آسیایی به طور فزاینده ای ارزش مشارکت در بازارهای ایالات متحده را تشخیص داده اند. با این حال، عکس آن بسیار کمتر رایج است.

چرا بسیاری از سرمایه‌گذاران آمریکایی از شرکت‌های فهرست‌شده آسیایی چشم‌پوشی می‌کنند، به‌ویژه زمانی که برخی از مهم‌ترین صنایع جهان حول کسب‌وکارهای فعال در منطقه ساخته شده‌اند؟

من معتقدم که پاسخ کمتر به اشتهای سرمایه گذاری و بیشتر به دسترسی مربوط می شود. سرمایه‌گذاران می‌توانند ارزش‌گذاری‌های جذاب را شناسایی کنند، در مورد کسب‌وکارهای بین‌المللی تحقیق کنند و پایان‌نامه‌های سرمایه‌گذاری قانع‌کننده را توسعه دهند، اما اگر زیرساخت کارگزاری آنها مانع از معامله در بازارهای مربوطه شود، این تلاش‌ها اهمیت کمی دارد.

من بارها و بارها با این مشکل مواجه شده ام. یک سرمایه گذار می تواند هفته ها را صرف تجزیه و تحلیل عملکرد مالی یک شرکت، درک موقعیت آن در زنجیره تامین فناوری جهانی و ارزیابی چشم انداز رشد آن کند، و تنها متوجه می شود که دسترسی به سهام عملا غیرممکن است.

مانع لزوما فقدان اعتقاد نیست. این عدم وجود یک مسیر مستقیم برای اجرا است.

این یک نقطه کور قابل توجه در پرتفوی سرمایه گذاری آمریکا ایجاد می کند. بر اساس گزارش SIFMA، بازارهای سهام ایالات متحده 43.7 درصد از ارزش بازار جهانی سهام را در سال 2025 تشکیل می دادند.

بنابراین بیش از نیمی از ارزش سهام فهرست شده جهان در خارج از ایالات متحده وجود دارد. من معتقدم سرمایه گذاران آمریکایی باید به این فرصت توجه بیشتری داشته باشند.

آسیا به دلیل موقعیتی که در تولید فناوری جهانی دارد از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این منطقه خانه مشاغل تولید نیمه هادی ها، اجزای حافظه، بردهای مدار، سیستم های خنک کننده و فوتونیک است.

این صنایع برای هوش مصنوعی، محاسبات پیشرفته و زیرساخت دیجیتال مدرن ضروری هستند. سرمایه‌گذاران آمریکایی ممکن است قبلا در معرض شرکت‌هایی باشند که به تأمین‌کنندگان آسیایی وابسته هستند، اما اغلب فرصت‌های محدودی برای سرمایه‌گذاری مستقیم در آن مشاغل دارند.

نادیده گرفتن تناقض دشوار است: سرمایه‌گذاران می‌توانند اهمیت تولیدکنندگان آسیایی را برای شرکت‌های فناوری جهانی درک کنند و در عین حال قادر به دسترسی به خود تولیدکنندگان نباشند.

موانع قابل توجه هستند. برای برخی از سرمایه گذاران نهادی، ایجاد دسترسی مستقیم به بازارهای خاص آسیایی می تواند شامل فرآیندهای طولانی مدت پذیرش و نیازهای سرمایه قابل توجهی باشد.

در تجربه من، برخی از ترتیبات نه ماه یا بیشتر طول کشیده است. آستانه سرمایه می تواند به صدها میلیون دلار برسد و بسیاری از مدیران سرمایه گذاری کوچکتر را از مشارکت مستقیم محروم کند.

من معتقدم که این یک عدم تعادل غیرضروری ایجاد می کند. صندوق‌های کوچک‌تر می‌توانند قابلیت‌های تحقیقاتی پیچیده و درک قوی از کسب‌وکارهای بین‌المللی داشته باشند، اما به دلیل محدودیت‌های زیرساختی قادر به اجرای استراتژی‌های خود نیستند. سرمایه گذاران فردی با محدودیت های مشابهی روبرو هستند.

ارزش گذاری دلیل دیگری برای تجدید نظر در این عدم تعادل فراهم می کند. بسیاری از کسب‌وکارهای آسیایی با ارزش‌های پایین‌تری نسبت به شرکت‌های مشابه آمریکایی معامله می‌کنند.

هر تخفیفی نشان دهنده یک فرصت نیست. قرار گرفتن در معرض ژئوپلیتیک، حاکمیت شرکتی، نقدینگی و مبانی تجاری همه مهم هستند.

با این حال، من معتقدم دسترسی محدود و توجه سرمایه گذاران نسبتا کمتر نیز می تواند به تفاوت های ارزش گذاری کمک کند. سرمایه گذاران باید این فرصت را داشته باشند که این مشاغل را به طور مستقل ارزیابی کنند نه اینکه قبل از تصمیم گیری حذف شوند.

دسترسی گسترده تر به بازار نیز برای تنوع پرتفوی مهم است. صنایع جهانی به هم مرتبط هستند و به عنوان مثال، تحولات در تولید نیمه هادی می تواند بر تجارت در چندین کشور تأثیر بگذارد.

سرمایه‌گذارانی که محدود به بازارهای داخلی هستند، ممکن است انعطاف‌پذیری لازم برای پاسخگویی به این تغییرات یا تنوع بخشیدن به تأثیر خود را نداشته باشند.

من دیده ام که چگونه می توان با کاهش موانع مشارکت، علاقه سرمایه گذاران را توسعه داد. تقاضا برای فرصت های بین المللی لزوما از بین نمی رود. در بسیاری از موارد، زیرساختی که سرمایه‌گذاران را با آن فرصت‌ها مرتبط می‌کند، بسیار محدودکننده است.

کارگزاران و ارائه دهندگان زیرساخت های مالی باید بدانند که دسترسی فرامرزی باید به بخش قابل دسترس تری از سرمایه گذاری مدرن تبدیل شود.

ساده‌سازی ورود، بهبود اتصال به بازار و گسترش قابلیت‌های تجارت بین‌المللی به سرمایه‌گذاران بیشتری اجازه می‌دهد بدون مواجهه با موانع در سطح سازمانی مشارکت کنند.

موضع من صریح است: سرمایه گذاران باید بتوانند بر اساس کیفیت کسب و کار، چشم انداز رشد و ریسک، به جای محدودیت های ترتیبات کارگزاری خود، محل تخصیص سرمایه خود را انتخاب کنند.

آینده سرمایه گذاری به طور فزاینده ای به توانایی مشارکت فرامرزی بستگی دارد. سرمایه گذاران آمریکایی نباید آسیا را نادیده بگیرند زیرا دستیابی به بازارهای آن بی جهت دشوار است.

فرصت ها وجود دارد. آنچه به تعویق افتاده است، زیرساخت هایی است که آنها را در دسترس قرار می دهد.

مینگ ژائو یکی از بنیانگذاران و مدیر عامل شرکت Atomic Vaults است، یک شرکت زیرساخت مالی که دسترسی به بازارهای جهانی سهام و مشتقات را گسترش می دهد. تمام نظرات بیان شده متعلق به خود اوست.