سرنخ هایی از دریای مرده می تواند خشک شدن باستانی مدیترانه را توضیح دهد

ساحل در حال عقب نشینی دریای مرده در نزدیکی عین گدی، اسرائیل

حدود 5.5 میلیون سال پیش، دریای مدیترانه تقریبا به طور کامل خشک شد و ذخایر نمکی به ضخامت 3 کیلومتر که به نام غول‌های نمکی شناخته می‌شوند، باقی ماند. اینکه چه چیزی باعث این رویداد شده است مورد بحث است، اما مطالعه در مورد دریای مرده فوق شور سرنخ های جدیدی ارائه می دهد.

دانشمندان توافق دارند که بحران شوری مسینی به دلیل کاهش جریان آب از اقیانوس اطلس به مدیترانه ایجاد شده است، که به این معنی است که آب تبخیر شده جایگزین نمی شود. اما دانشمندان در مورد جنبه های مهم بحث می کنند، مانند اینکه آیا جریان به طور کامل قطع شده است.

امانوئل گیلرم در مرکز علوم زمین GFZ هلمهولتز در پوتسدام، آلمان می‌گوید تا کنون، این استدلال‌ها بینش‌های فیزیکی مهم در مورد رفتار آب شور را نادیده گرفته‌اند. به‌ویژه، او می‌گوید، مدل‌های موجود از این رویداد نشان نمی‌دهند که شوری چگونه از تبخیر آب جلوگیری می‌کند. وقتی دریا شورتر می‌شود، باید به‌کلی از کوچک‌شدن آن دست بردارد، مگر اینکه هوای بالای آن به‌طور غیرعادی خشک یا به‌طور قابل‌توجهی خنک‌تر از آب باشد.

گیلرم و همکارانش برای رسیدن به این موضوع به یک آنالوگ مدرن نگاه کردند. دریای مرده برای مدت طولانی در وضعیت پایداری قرار داشت. آب متراکم و شور توسط لایه ای که چگالی کمتری داشت پوشانده شده بود، زیرا هجوم مداوم آب شیرین از رودخانه اردن آن را در شوری کمتری نگه می داشت و آبی که از آن تبخیر می شد را جبران می کرد.

این امر با استفاده بیشتر شهرها و کشاورزی از رودخانه تغییر کرد و جریان ورودی به دریاچه را کاهش داد. از سال 1979، اختلاف چگالی بین این دو لایه هر زمستان کاهش می‌یابد، زیرا لایه بالایی شورتر سرد شده و حتی متراکم‌تر می‌شود. این تغییرات بزرگ دیگری را آغاز کرد: از آن زمان، سطح دریای مرده 40 متر پایین آمده، 3 درجه سانتی گراد گرم شده و حدود 3 تا 4 میلیارد تن نمک در کف آن رسوب کرده است.

گرم شدن به این دلیل اتفاق می‌افتد که در تابستان، کنتراست کاهش یافته بین دو لایه باعث می‌شود گرما به سمت پایین آب راحت‌تر جریان یابد. وقتی آن آب در زمستان به سطح زمین می رسد، گرمتر از هوای بالای آن است. این بیشتر به تبخیر کمک می کند تا اینکه شوری مانع آن شود و باعث می شود از دست دادن آب ادامه یابد.

گیلرم با به کار بردن همین ایده برای آبزی به اندازه دریای مدیترانه، محاسبه کرد که قطع کردن آن از اقیانوس منجر به گرم شدن 20 درجه سانتی گراد و کاهش در مقیاس کیلومتری تنها در چند هزار سال می شود.

Wout Krijgsman از دانشگاه اوترخت در هلند، که در این مطالعه شرکت نداشت، می‌گوید: «این یک ایده جالب است و احتمالا برای درک سطح آب دریای مرده بسیار مرتبط است. با این حال، برای مدیترانه، او فکر می‌کند مدل‌های موجود از بحران شوری مسین خوب هستند، زیرا در حال حاضر کاهش شدید سطح دریاها را در آب‌وهوای مشابه امروز نشان می‌دهند.

اما، گیلرم می‌گوید، اگر آن مدل‌ها تأثیر مخرب شوری بر تبخیر را در نظر می‌گرفتند، برای از دست دادن آب زیادی دست و پنجه نرم می‌کردند. تنها زمانی که واژگونی سالانه نیز لحاظ شود، خشک شدن گسترده دریای مدیترانه را نشان خواهند داد.

گیلرم فکر می‌کند که کارش می‌تواند این سوال را که آیا ارتباط با اقیانوس اطلس به طور کامل قطع شده است را روشن کند. تنها در این صورت بود که مانند دریای مرده رفتار می کرد، آب خود را از دست می داد و مهمتر از همه، گرم می شد. او می گوید: «بنابراین گام بعدی بازسازی تکامل دمای آب در دریای مدیترانه در طول بحران شوری مسین است.