سرنوشت قانون گونه های در خطر انقراض بر دو کلمه ساده استوار است

قانون گونه های در خطر انقراض از سال 1973 به عنوان یک ستون حفاظتی در ایالات متحده ایستاده است و حیواناتی مانند عقاب های طاس، گاو دریایی و نهنگ های گوژپشت را از آستانه انقراض باز می گرداند.

اما اکنون، دولت ترامپ جسورانه ترین گام خود را در تلاش برای لغو حمایت های قانونی از گونه های در معرض خطر برداشته است. از این هفته، سرویس ماهی و حیات وحش ایالات متحده می‌گوید که اکنون کشتن یک حیوان تحت حمایت فدرال را قانونی می‌داند، البته تا زمانی که عمدی نبوده باشد.

این دستورالعمل پس از آن صادر شد که یک تجدید نظر اخیر در مورد این حمایت های قانونی در این هفته اجرایی شد و گفت که آسیب رساندن به زیستگاه حیوانات دیگر «آسیب زدن» به آن محسوب نمی شود. این دو تغییر در ترکیب، دندان‌ها را از قانون گونه‌های در خطر انقراض خارج می‌کند و راه را برای صنایع هموار می‌کند تا بدون توجه به آنچه در آنجا زندگی می‌کنند، وارد مناطقی شوند، معدن‌کاری کنند، آلودگی ایجاد کنند یا در مناطقی سفر کنند.

سرنوشت کمیاب ترین موجودات این کشور می تواند به معنای دو کلمه به ظاهر ساده باشد: "ضرر" و "گرفتن". در این مورد، «گرفتن» به کشتن حیوان اشاره دارد.

در این یادداشت که توسط برایان نسویک، مدیر خدمات ماهی و حیات وحش امضا شده، آمده است: «کشتی که ناخواسته به نهنگ برخورد کند، آن را نگرفته است، زیرا مسیر کشتی در برابر نهنگ تنظیم نشده است. «قطع درخت، برداشت خفاش‌هایی نیست که در آن خفاش کرده‌اند، مگر اینکه درخت به منظور کشتن یا گرفتن آن‌ها قطع شده باشد».

کارشناسان حقوقی می گویند که این یک دیدگاه محدود بی سابقه از معنای این کلمات در قانون گونه های در خطر انقراض است و مطمئنا این اقدامات در دادگاه به چالش کشیده می شود. تقریبا دوجین ایالت اخیرا از دولت ترامپ به دلیل تغییرات در قانون شکایت کردند و انتظار می‌رود که شکایت‌های بیشتری از سوی گروه‌های زیست‌محیطی مطرح شود. و اگر تاریخ نشانه ای باشد، آژانس می تواند به زودی خود را در طرف بازنده یک بحث قدیمی بیابد - بحثی که قبلا در دادگاه ها شنیده شده است.

رایان شانون، وکیل مدافعان حیات وحش، یک سازمان غیرانتفاعی حفاظت از محیط زیست که مدت‌ها تلاش‌های بازیابی گونه‌های در خطر انقراض را رهبری می‌کرد، می‌گوید: «آنها تلاش می‌کنند 50 سال از این قانون را نادیده بگیرند، و این که چگونه آژانس - و همه - همیشه این کلمه را تفسیر کرده‌اند. "این یک بند نیست - آنها واقعا با این به سمت حصارها می چرخند."

این به این دلیل است که کلمات "آسیب" و "گرفتن" هسته اصلی آن چیزی است که قانون گونه های در معرض خطر را بسیار موثر می کند.

تلاش برای محافظت از جغد خالدار شمالی یکی از این نمونه هاست. دهه‌ها قطع درختان در شمال غرب اقیانوس آرام بخش زیادی از زیستگاه جنگلی آن را از بین برده بود. اما پس از ثبت این گونه تحت قانون در سال 1990، قطع آن درختان به عنوان آسیب رساندن به جغد و در نتیجه «گرفتن» غیرقانونی آن در نظر گرفته شد.

قانون برای چندین دهه خاری در چشم صنایع بوده است. محیط بانان اغلب از شرکت هایی شکایت کرده اند که می خواهند وارد زمین شوند، معدنکاری کنند یا در یک منطقه خاص بسازند و از قانون گونه های در خطر انقراض استفاده کنند.

اندرو وتزلر، یکی از مدیران شورای دفاع از منابع طبیعی، در بیانیه‌ای گفت: اکنون دولت به همه صنایع در آمریکا می‌گوید که کشتن حیات‌وحش در خطر انقراض تا زمانی که هدف اصلی آنها نباشد خوب است. اما آسیب ناخواسته دقیقا همان چیزی است که بسیاری از گونه ها را به سمت انقراض سوق می دهد.

بعدی را بخوانید

نهنگ های خاکستری با گرم شدن قطب شمال گرسنگی می کشند. آیا ایالات متحده از آنها محافظت خواهد کرد؟

ساچی کیتاجیما مولکی

دیوان عالی کشور قبلا به این کلمات و معانی آنها توجه داشته است. در پرونده ای در سال 1995، Babbitt v. Sweet Home، حکم داد که اصلاح زیستگاه یک موجود - مانند قطع درختان جنگلی که جغدهای خالدار در آن زندگی می کنند - به عنوان آسیب به آن محسوب می شود. در یک عقیده مخالف، قاضی فقید آنتونین اسکالیا استدلال کرد که «گرفتن» به معنای کشتن یا آسیب رساندن مستقیم به حیات وحش است. یادداشت جدید دولت ترامپ از تفسیر اسکالیا استفاده می کند - حتی اگر اکثریت دادگاه در آن زمان با اسکالیا مخالف بودند.

در اوایل تابستان امسال، دولت ترامپ در تجدیدنظری که اعمالی را که به‌عنوان «آسیب رساندن» به حیوانات می‌داند، تغییر داد، استدلال کرد که «معنای سنتی» کلمه «گرفتن» به معنای «کشتن یا گرفتن یک حیوان وحشی» وجود دارد. اما تعریف فعل «گرفتن» به قدری دشوار است که بیش از یک قرن است که سردبیران فرهنگ لغت را عذاب می دهد. در سال 2001، کوری استمپر فرهنگ‌نویس هفته‌ها تلاش کرد تا تمام حواس کلمه را به تصویر بکشد، و او به این نتیجه رسید که این مصیبت، عقل او را از بین برده و منجر به وحشت و ناامیدی می‌شود.

در سال 2024، دادگاه عالی حکم داد که دادگاه ها - نه سازمان ها - قدرت تفسیر قانون را دارند. این تصمیم عموما ضربه‌ای به تلاش‌های زیست‌محیطی تلقی می‌شد، اما در این مورد، ممکن است به این معنا باشد که دولت ترامپ در مورد نحوه تفسیر قانون گونه‌های در خطر انقراض نظر نهایی را ندارد.

به گفته برت هارتل، مدیر امور دولتی در مرکز تنوع زیستی، که یک سازمان غیرانتفاعی زیست محیطی است، همه این عوامل، یادداشت سرویس ماهی و حیات وحش را از نظر قانونی، اگر نگوییم غیرقانونی، ضعیف می کند.

هارتل گفت، این یادداشت «در اصل یک ظلم نمایشی به خاطر آن است» و «به سختی ارزش کاغذی را که روی آن چاپ می شود، دارد». آنها سعی می کنند آن را به یک قانون ضد شکار غیرقانونی تبدیل کنند، اما در واقع قرار است قوی ترین قانون حفاظت از محیط زیست در جهان باشد.

شانون گفت که به اندازه کافی طعنه آمیز، بازنویسی دولت ممکن است شرکت ها را در شرایط سخت تری نسبت به قبل قرار دهد، زیرا قوانین ثابتی را که آنها برای چندین دهه دنبال می کردند، منفجر می کند. وکلای شرکت‌ها اکنون باید بین اینکه به مشتریان بگویند از رویکرد جدید آژانس استفاده کنند، یا در صورتی که دادگاه یا دولت جدید حمایت‌های قبلی را دوباره سر جای خود قرار دهد، خودداری کنند.

برای شرکت‌هایی که واقعا خواهان اطمینان طولانی‌مدت مقرراتی هستند، مانند شرکت‌های چوبی و توسعه‌دهندگان املاک، شانون گفت که این نوسان مقررات‌زدایی ممکن است «بیشتر از چیزی باشد که واقعا خواسته‌اند».

اگر دادگاه‌ها در نهایت از دولت ترامپ حمایت کنند، برخی از گونه‌ها بیش از سایرین آسیب خواهند دید. آنهایی که در دهه‌های اخیر به‌عنوان در معرض خطر انقراض فهرست شده‌اند، «حفاظت‌های حیاتی زیستگاه» داده شده‌اند، که لایه‌ای اضافی از نظارت را برای فعالیت‌هایی که می‌تواند به حیوانات آسیب برساند ارائه می‌کند و برای همه حیوانات تازه فهرست‌شده اجباری می‌شود.

اما بسیاری از گونه‌هایی که در سال‌های اولیه قانون گونه‌های در خطر انقراض فهرست شدند - از جمله پلنگ فلوریدا و سمور دریایی کالیفرنیا - هرگز از این حمایت‌ها برخوردار نشدند. در عوض، آنها به زبان گسترده تری در قانون، مانند «ضرر» و «گرفتن» وابسته هستند. این بدان معناست که حیواناتی که زمانی آمریکا می‌خواست بیش از همه از آن‌ها محافظت کند، اکنون می‌توانند بیشترین در معرض خطر را داشته باشند.

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوان سرنوشت قانون گونه های در خطر انقراض بر دو کلمه ساده در 18 سپتامبر 2026 منتشر شد.