سرویس دوستیابی دولتی سنگاپور چگونه کار می کند

سه سال پس از انقراض شبکه توسعه اجتماعی، به نظر می رسد که یک خواستگار جدید که توسط دولت اداره می شود، برای سنگاپور دوباره روی کارت است.

در اوایل این ماه، یک برنامه آزمایشی توسط GovTech به نام FirstDate اعلام شد که قرار است کارمندان دولتی اولین دسته از تاریخ‌ها باشند. اگر آشنا به نظر می رسد، به این دلیل است که من اولین کسی بودم که در ماه آوریل برای The Straits Times در مورد آزمایش GovTech آب با این ایده گزارش دادم.

خواستگاری چگونه کار خواهد کرد؟ حتی در پرسشنامه همسریابی چه سوالاتی وجود دارد؟ (برای مشاهده لیست کامل به ادامه مطلب مراجعه کنید)

در وب‌سایت FirstDate، یک خط مشخص است: «FirstDate از چارچوب برنده جایزه نوبل به نام الگوریتم ازدواج پایدار گیل-شپلی استفاده می‌کند». این یک جزئیات جالب است زیرا، علیرغم نام، الگوریتم تقریبا هیچ ربطی به ازدواج ندارد، اما بعدا در مورد آن بیشتر توضیح خواهیم داد.

سرویس دوستیابی از Singpass برای تأیید هویت کاربران، مطابقت دادن افراد در چرخه ها (شما فقط یک مسابقه در هر چرخه دریافت می کنید) استفاده می کند، و جزئیات تماس را تنها زمانی به اشتراک می گذارد که هر دو کاربر با مطابقت آنها موافقت کنند.

برای درک نحوه عملکرد همسریابی، در اینجا پرسشنامه ای وجود دارد که کارکنان دولتی که ثبت نام می کنند باید آن را پر کنند. این سؤالات ترکیبی از سؤالات بسته و باز است، در 8 دسته، موضوعاتی مانند علایق و علایق، سبک زندگی و عادات روزانه، و سبک ارتباط و روابط را در بر می گیرد.

این روزها به چه کاری مشغول هستید؟ (از میان چک لیست مواردی مانند بازی، فیلم و سینما، کار داوطلبانه، کافه‌بازی و غیره، حداکثر 5 مورد را انتخاب کنید)

در حال حاضر، ریختن! در واقع چه چیزی را در مورد سرگرمی های خود دوست دارید؟ (باز، اختیاری)

چه غذاهایی را تکرار می‌کنید و هرگز از آن‌ها خسته نمی‌شوید؟ (از یک چک لیست حداکثر 3 مورد را انتخاب کنید)

به کدام رستوران بازمی‌گردید و چرا؟ (باز، اختیاری)

هر چند وقت یکبار بهانه ای برای ترک کشور پیدا می کنید؟ (بسته، با گزینه هایی مانند هر فرصتی که دارم (4+ سفر در سال) تا ترجیح می دهم در سنگاپور بمانم (هرگز))

راستی شما چه نوع مسافری هستید؟ (بسته، با گزینه هایی مانند معتاد ماجراجویی، جستجوگر فرهنگ، و من زیاد سفر نمی کنم)

کشوری که همه کشورهای دیگر را برای شما خراب کرده است چیست؟ (باز، اختیاری)

تیم طلوع آفتاب، یا تیم "ساعت 2 بامداد است و من هنوز بیدار هستم"؟ (پایان بسته)

موش باشگاه، دویدن گاه به گاه، یا ورزش برای شما افسانه است؟ (پایان بسته)

آیا قوانین غذایی وجود دارد که باید در مورد آن بدانیم؟ (بسته، با گزینه هایی مانند گیاهخواری، پسکتاری، حلال)

صادق باش! اتاق شما در حال حاضر چه شکلی است؟ (بسته، با گزینه‌هایی مانند هرج و مرج بی‌نظیر، سازمان‌یافته، و مرتب کردن فقط در صورت نیاز)

حالت Hustle، یا محافظت از زمان شخصی خود؟ (بسته، با گزینه هایی مانند شغل در حال حاضر اول و زندگی شخصی در اولویت است)

صحبت واقعی چه مقدار از روز شما در گوشی شما ناپدید می شود؟ (پایان بسته)

انرژی اجتماعی خود را توصیف کنید. آیا شما زندگی مهمانی هستید یا همانی که یک ساعت پیش رفت؟ (پایان بسته)

چقدر برای شما مهم است که یک مسابقه همان انرژی را به ارمغان بیاورد یا مخالفان برای شما جذب می شوند؟ (پایان بسته)

بعد از یک هفته کاری وحشیانه، دکمه تنظیم مجدد شما چیست؟ (بسته، با گزینه هایی مانند تنهایی در خانه و بیرون رفتن و معاشرت)

شهر جدید، سرگرمی جدید، هر چیزی جدید. در مورد ناشناخته ها چه احساسی دارید؟ (بسته، با گزینه هایی مانند آن را دوست دارم و ترجیح می دهم به آنچه می دانم پایبند باشم)

وقتی احساس زیادی دارید، در واقع در مورد آن چه می کنید؟ (بسته، با گزینه هایی مانند بیان آشکار و از طریق اعمال به جای کلمات)

دوست داری چگونه دوست داشته باشی؟ (بسته، انتخاب کنید تا سه، با پنج زبان عشق به عنوان گزینه)

چگونه عشق را ابراز می کنید؟ (بسته، انتخاب تا سه، همچنین با پنج زبان عشق به عنوان گزینه)

پیامک بی وقفه یا سکوت راحت. کجا فرود می آیی؟ (پایان بسته)

اختلاف میانی، غریزه شما چیست؟ (پایان بسته)

برای ما عکس بکش اولین قرار رویایی شما چگونه است؟ (باز، اختیاری)

پرچم های سبز غیر قابل مذاکره شما در یک شریک چیست؟ (از بین گزینه هایی مانند مهربانی، شوخ طبعی و صداقت، 3 مورد را که برای شما مهم است انتخاب کنید)

آیا همیشه روی خودتان کار می کنید یا "به اندازه کافی خوب" به اندازه کافی خوب است؟ (پایان بسته)

آیا خودتان را بچه دار می بینید؟ (بسته، با گزینه هایی مانند بله، برای آن باز است، و قطعا خیر)

پس انداز، خرج کننده، یا «در نهایت متوجه می شوم»؟ (پایان بسته)

آیا برای شما سخت است؟ صادق باشید، ما قضاوت نمی کنیم. (بسته، اختیاری، با گزینه هایی مانند سیگار کشیدن، نیازهای غذایی متفاوت، و فردی با مذهب متفاوت)

جوان ترین سنی که می خواهید قرار ملاقات بگذارید چه سنی است؟ (پایان باز)

بزرگ‌ترین سنی که می‌خواهید در نظر بگیرید چه سنی است؟ (پایان باز)

یک یادداشت کوتاه برای مسابقه آینده خود بنویسید! در چند جمله از خودتان بگویید. (پایان باز)

پس از سؤال در مورد نامی که ترجیح می دهید با آن بروید و شماره تلفن همراه شما، پرسشنامه همچنین اطلاعاتی را در مورد تعداد اولین قرارهایی که در سال گذشته داشته اید، قبلا از برنامه دوستیابی یا سرویس خواستگاری استفاده کرده اید و آخرین بار چه زمانی به اولین قرار ملاقات رفته اید، جمع آوری می کند.

نمونه اولیه سرویس دوستیابی GovTech وعده‌های غذایی رایگان را برای اولین قرارها پیشنهاد می‌کرد، که فکر می‌کنم تمام سوالات مربوط به غذا برای آن است.

اما بقیه داده های جمع آوری شده از طریق این سوالات چگونه مورد استفاده قرار خواهند گرفت؟ تاریخچه شگفت انگیز الگوریتم ازدواج پایدار گیل-شپلی (همچنین به عنوان الگوریتم پذیرش معوق نیز شناخته می شود) سرنخ هایی را به ما می دهد.

قبل از اینکه این الگوریتم نام خود را به دست آورد، سیستم مشابهی برای تطبیق دستیاران دانشکده پزشکی با برنامه های رزیدنتی در بیمارستان های ایالات متحده از دهه 1950 مورد استفاده قرار گرفت. پس از یک فرآیند مصاحبه، پزشکان و بیمارستان ها لیستی از اولویت های خود را ارائه می دهند که الگوریتم آن را به یک تطابق پایدار تبدیل می کند.

چیزی که تطابق را پایدار می کند این است که پس از تمام شدن تطابق، هیچ جفتی ترجیح نمی دهد با یکدیگر نسبت به شریک فعلی خود جفت شوند.

گیج شده؟ این ویدیوی یوتیوب آن را بهتر از آنچه من می توانم توضیح می دهد:

چیزی که این الگوریتم را بسیار بدیع کرد این بود که ثابت کرد چنین تطابق پایداری همیشه زمانی وجود دارد که شرکت کنندگان مساوی از هر نوع وجود داشته باشند (و راه حلی برای دستیابی به آن وجود دارد). جایزه نوبل اقتصاد در سال 2012 به یکی از ریاضیدانانی که الگوریتم را توسعه داد (شپلی) و یک اقتصاددان که به مثال ساکن پزشکی اشاره کرد و از آن برای توسعه سایر برنامه های کاربردی در دنیای واقعی استفاده کرد، تعلق گرفت.

این الگوریتم ازدواج نامیده می شود زیرا این نظریه از پیشنهاد ازدواج به عنوان مثالی به یاد ماندنی اما نظری استفاده می کند. کاربردهای دنیای واقعی الگوریتم (مانند سیستم های انتخاب مدرسه) به دلایلی که در زیر توضیح خواهم داد، ربطی به دوستیابی ندارند.

این برای کسانی که در FirstDate ثبت نام می کنند چه معنایی دارد؟ خوب، الگوریتم به این دلیل است که تطابق FirstDate در چیزی که توسعه دهندگان آن را «چرخه» یا «دور برنامه‌ای» می‌نامند انجام می‌شود.

احتمالا، این الگوریتم از پاسخ های پرسشنامه هر کاربر برای رتبه بندی همه شرکت کنندگان از جنس مخالف بر اساس سازگاری استفاده می کند. سپس الگوریتم همه را مطابقت می دهد تا زمانی که همه زوج ها در تطابقات پایدار باشند (به بالا مراجعه کنید).

بعد از اینکه تصمیم گرفتید به مسابقه خود بله یا نه بگویید، این برای چرخه است. باید منتظر مسابقه بعدی باشید تا یک مسابقه پایدار جدید با گروه جدیدی از شرکت‌کنندگان به دست آورید.

از دیدگاه من، سه مسئله آشکار هنگام به کارگیری این نوع تئوری بازی در دوستیابی ظاهر می شود:

مشکل 1: این الگوریتم به عنوان راه حلی برای یک مشکل تطبیق در نظر گرفته شده است که در آن دو گروه از افراد باید با دیگری جفت شوند، به طوری که هیچ دو نفری هر دو یکدیگر را بر شرکای تعیین شده ترجیح ندهند.

این تضمینی نیست که مسابقه رضایت بخش یا شادی باشد. این تنها تضمینی است که آنها شخص دیگری را که آنها را در استخر ترجیح می دهد ترجیح ندهند. (نکته جانبی: در حالی که ماهیت الگوریتم ممکن است دلالت بر این داشته باشد که جفت‌های همجنس ممکن نیست، سایر پیاده‌سازی‌های مربوط به قراریابی از الگوریتم امکان جفت‌های همجنس را فراهم کرده‌اند. با وجود این، امکان وقوع این اتفاق در اینجا مشکوک است، زیرا، خوب، سنگاپور.)

به همین دلیل است که این الگوریتم در زمینه هایی مانند تطبیق دستیاران دانشکده پزشکی با بیمارستان ها، سیستم های انتخاب مدرسه یا تطبیق نیروهای استخدام شده ارتش ایالات متحده با واحدهای آنها بسیار مفید بوده است. اینها مسابقاتی هستند که شرکت کنندگان به آنها متعهد شده اند، حتی اگر نتیجه انتخاب ایده آل یا برتر آنها نباشد.

همه اینها زمانی که گزینه های بیرونی وجود دارد پیچیده تر می شود. مثلا، سایر خدمات دوستیابی آنلاین یا دوستداران محل کار شما که در این فرآیند شرکت نمی کنند. از آنجایی که هیچ تعهدی نسبت به این فرآیند وجود ندارد (زیرا خدا را شکر این وایف تعیین شده توسط شما نیست)، ریاضیاتی که زیربنای الگوریتم هستند واقعا منطقی نیستند.

ما فقط باید به بزرگترین نمونه برنامه دوستیابی با استفاده از الگوریتم گیل-شپلی نگاه کنیم: لولا. این شرکت ادعا می کند که از این الگوریتم استفاده می کند و از رفتار گذشته شما برای ارائه "سازگارترین" مواردی که گهگاه می بینید در بالای فید شما ظاهر می شود، استفاده می کند. آیا آنها بیشترین سازگاری را در داخل برنامه دارند؟ احتمالا! آیا شما اهمیت می دهید؟ احتمالا نه!

به طور خلاصه، مسابقات پایدار زمانی که هیچ کس متعهد نباشد هیچ معنایی ندارد و بهترین گزینه ممکن است خارج از استخر خواستگاری وجود داشته باشد.

در سال 2024، من با یکی از افرادی که پشت پروژه آفرودیت بودند، مصاحبه کردم، یک سیستم تطبیق مبتنی بر دانشگاه که هر سال فقط یک مسابقه ایده آل را با استفاده از نسخه اصلاح شده الگوریتم گیل-شپلی ارائه می کند. کاربران آن‌ها قطعا خستگی کشیدن را تجربه نمی‌کنند، اما، به‌ویژه، حتی با وجود یک تطابق الگوریتمی تعیین‌شده در هر چرخه، مردم همچنان شبح دیده می‌شوند.

مشکل 2: الگوریتم برای مطابقت با افراد از نظر اولویت های رتبه بندی شده طراحی شده است.

وقتی پرسشنامه شامل زمینه‌های باز و سؤالات مبهم بدون نشانه عینی روشنی از چگونگی ترجمه آن به اولویت باشد، به این صورت که اغلب شما را با آنچه می‌خواهید ترکیب می‌کند، مشکل ساز می‌شود. به عنوان مثال، اگر برای شوخ طبعی شریک زندگی خود ارزش قائل هستید، آیا این بدان معناست که برای کسی که برای شوخ طبعی شریک زندگی خود نیز ارزش قائل است مناسب هستید؟

اگر شما یک موش باشگاه هستید، آیا این بدان معناست که می‌خواهید با سایر موش‌های باشگاه هم هماهنگ شوید؟

نشانه دیگری که نشان می‌دهد پرسشنامه بهترین راه برای درک اولویت‌ها نیست این است که نمونه اولیه الگوریتم در عمل، دستیاران پزشکی و بیمارستان‌ها ترجیحات خود را پس از انجام مصاحبه با یکدیگر ارسال می‌کردند.

اساسا، فرآیند جمع‌آوری اطلاعات برای تعیین ترجیحات فرد اهمیت دارد و روشن نیست که پرسشنامه راه ایده‌آلی برای مخاطبین باشد تا ترجیحات خود را به یکدیگر (یا در این مورد، یک الگوریتم) نشان دهند، علیرغم آنچه که سازندگان پرسشنامه‌های OKCupid و سازگاری در مجلات سبک زندگی ممکن است استدلال کنند.

مشکل 3: در نهایت، و از همه مهمتر، اصلا منطقی نیست که قرار ملاقات موفقیت آمیز به معنای یافتن شخصی است که بیشتر با ترجیحات اعلام شده شما مطابقت دارد. از این نظر، FirstDate واقعا بی شباهت به برنامه های دوستیابی آنلاین نیست که به دنبال نوآوری در آن است.

این نکته به قدری مهم است که تکرار می شود: مشکل دوستیابی مدرن صرفا مشکل عدم تطابق ترجیحات نیست!

طبق وب‌سایت FirstDate، «با یک سؤال در میان گروهی از افسران GovTech شروع شد: آیا داشتن تطابق بالقوه بیشتر لزوما یافتن یک تطابق مناسب را آسان‌تر می‌کند؟»

این یک تشخیص مشابه با آن چیزی است که افراد پشت پروژه آفرودیت به آن دست یافتند، اما من احساس می کنم که بخشی ناقص از کل تصویر را به تصویر می کشد.

ظهور دوستیابی آنلاین به موازات ظهور شیوه خاصی از تفکر در مورد عشق است که بیشتر به بررسی چک لیست می پردازد تا کل نگر، که در آن دوستداران به طور فزاینده ای گزینه های خود را در مقابل لیست از پیش تعیین شده پرچم های سبز و قرمز بررسی می کنند.

به نظر من، این چک لیست از چیزها، یکی از بزرگ‌ترین مسائل مربوط به دوستیابی آنلاین است، زیرا تمایل دارد تعصبات شخصی ما را تقویت و تشدید کند تا اینکه ما را دعوت کند که از آنها خارج شویم. وجه مشترک بدشانس بودن دائمی در عشق چیست؟ چرا شما خواننده عزیز هستید.

چگونه یک سیستم برای خواستگاری افراد این واقعیت را توضیح می دهد که افرادی که به خواستگاری نیاز دارند نیز در درک آنچه واقعا از یک رابطه می خواهند بدترین هستند؟

اجازه دهید تصویری از تجربه‌ای که به نظر می‌رسد در سنگاپور رایج است برایتان ترسیم کنم: شما در اولین قرار ملاقات با شخصی در یک رستوران زنجیره‌ای در یک مرکز خرید در مرکز سنگاپور هستید. مکالمه تقریبا به طور کامل حول اطلاعات زیستی و اطلاعاتی است که منابع انسانی و استخدام‌کنندگان از شما جمع‌آوری می‌کنند.

شما کجا زندگی می کنید؟ کجا تحصیل کردی؟ چه شغلی داری؟

داشتن ترجیحات مربوط به این چیزها ذاتا ایرادی ندارد، اما قرار ملاقاتی که تماما در مورد این ترجیحات است، به دیدگاهی عمیقا معامله گرانه و ابزارگرایانه از عشق خیانت می کند که دیگران را نه به عنوان شرکای بالقوه زندگی، بلکه مسیرهایی به سمت سبک زندگی بالقوه می بیند. نه عاشقان، بلکه صاحبان یک سرمایه گذاری مالی. نه مردم، بلکه پرورش دهندگان بچه های جستجو شده.

این یک طرز فکر است که با منطق بازار محور برنامه های دوستیابی فعال شده است، جایی که ما خودمان را کالایی می کنیم تا ضربه های انگشتی را به ثمر برسانیم. همچنین این طرز فکری است که به شدت انرژی تک فرزندی غیرجذاب می دهد.

در سنگاپور، این دیدگاه مبادلاتی تنها با سیاست‌هایی مانند سیستم BTO برای مسکن عمومی تشدید و تقویت می‌شود، جایی که حرکت منطقی برای زوج‌های باهوش مالی این است که قبل از ازدواج، اغلب در زمانی که هنوز در حال تحصیل هستند، درخواست دهند تا بتوانند بهترین یارانه‌ها را دریافت کنند.

برای این زوج‌ها، این بدان معناست که آنها احتمالا هیچ زمانی را صرف زندگی با شریک آینده‌شان نکرده‌اند و به پرسش‌های کثیف در مورد اینکه واقعا در حالت‌های کسالت و استرس هستید، نمی‌پردازند. در عوض، آن‌ها تمام وقت خود را صرف برنامه‌ریزی برای آینده مالی خود می‌کنند و شریک زندگی خود را از نظر قابلیت زندگی برای یک مسیر زندگی سخت بررسی می‌کنند.

الگوریتم این طرز فکر مصاحبه گر منابع انسانی را اصلاح یا به چالش نمی کشد. در واقع به آن نیاز دارد و آن را به لنز اصلی برای مشاهده عشق تبدیل می کند.

این چیزی می گوید که FirstDate به طور خاص افراد 36 ساله و بالاتر را که برای دوست داشتن خیلی مسن هستند، حذف می کند. یا همان طور که برخی از مفسران اشاره می کنند، برای تولید مثل و افزایش نرخ باروری بسیار پیر است.

همچنین گویای این است که قبل از راه‌اندازی FirstDate، توسعه‌دهندگان آن نظرسنجی را برای کاربران احتمالی در CrowdTask (پلتفرم نظرسنجی دولت) ارسال کردند و از آنها پرسیدند که چرا می‌خواهند در یک رابطه باشند.

گزینه ها شامل «غلبه بر تنهایی»، «ایجاد یک خانواده»، «مشارکت مالی» و «انتظارات اجتماعی» بود، اما نه، می دانید، عشق. مانند عشقی که خودخواهانه نیست و کاملا حول محور کاری است که شریک زندگی شما می تواند برای شما انجام دهد.

شاید این مورد تحت عنوان «دیگر» یا «لذت بردن از صمیمیت عاشقانه» ثبت شده باشد؟

من نمی گویم ارزش های مشترک مهم نیستند. مطالعات نشان می‌دهد که زوج‌هایی که در نهایت با هم هستند، ارزش‌های مشابهی دارند. اما این مشابه غربالگری شرکای خود بر اساس پایبندی به ایده های شما در مورد سرگرمی ها، زبان عشق یا ترجیحات غذایی آنها نیست.

چیزی که من می گویم این است که شاید، ما نباید با انتخاب شرکای خود با همان طرز فکری که به مدارس و مشاغل برخورد می کنیم، از دریچه رقابت در تعقیب انتخاب های بهینه برخورد کنیم. یا از طریق الگوریتمی که برای تطبیق افراد با مدارس و محل کارشان استفاده می شود.

برای روشن بودن، من فکر می کنم که این برنامه آزمایشی GovTech یک ابتکار قابل تحسین است. آزمایش بیشتر در بخش عمومی همیشه مثبت است، و امیدوارم این به عنوان دلقک من در تلاشی با حسن نیت برای رفع مشکل دوستیابی آنلاین خوانده نشود.

مزایای واضحی برای مدل دوستیابی آنلاین وجود دارد که کمتر توسط انگیزه های سود و ارزش سهامداران هدایت می شود و بیشتر توسط نیازهای کاربر هدایت می شود.

البته قابل توجه است که این اولین تلاش برای یک خواستگار دولتی نیست. برای من خنده دار است که تلاش قبلی، واحد توسعه اجتماعی (SDU)، یک صفحه ویکی پدیا با بخشی به نحوه شوخی مردم که مخفف «مجرد، ناامید و زشت» است اختصاص داده شده است.

شباهت‌های بین FirstDate و SDU (و بعدا شبکه توسعه اجتماعی) فراتر از دخالت دولت است. همانطور که این مقاله در سال 1992 از مجله آزادیخواه آمریکایی Reason اشاره می کند، SDU نیز پاسخ های استخر همسریابی خود را به پرسشنامه ها برای محاسبه لیستی از تاریخ های سازگار تجزیه و تحلیل کرد. اصرار سنگاپوری ها برای تعیین کمیت و کامپیوتری کردن یک خواسته طولانی مدت است.

با این حال، اگر هدف FirstDate ساخت محصولی بهتر از برنامه‌های دوستیابی باشد، قبلا موفق بوده‌اند (برای افراد هترو سینکی 21 تا 35 ساله). اما، توجه داشته باشید، نوار در جهنم است.

صنعت اپلیکیشن دوستیابی مدت‌هاست که بهره‌برداری از کمبود مصنوعی را که در دوستیابی آنلاین ایجاد می‌کند منبع اصلی درآمد خود قرار داده است. این با درک فراوانی دائمی همراه است، این ایده که همیشه کسی بهتر در آنجا وجود دارد، بنابراین می‌تواند به آویزان کردن کبریت‌های بیشتر و ویژگی‌های پولی برای جذب آنها ادامه دهد. همه اینها تا Tinder بتواند تا حد امکان سود بیشتری از شما بگیرد. دوستیابی آنلاین نمونه کهن الگویی از enshittification است.

من متقاعد نشده‌ام که الگوریتم بهتر راه‌حل است (البته خوشحال می‌شوم که ثابت شود اشتباه می‌کنم). در واقع، غوغا برای آن نشانه ای از زمان های قرمز و ناپایدار ما است.

حقیقت این است که ما واقعا نمی دانیم که عشق دقیقا چه چیزی را انجام می دهد، به طوری که بتوانیم آن را در مقیاس اجتماعی بیان و اجرا کنیم. بیش از حد درهم و برهم، بیش از حد پیچیده، بیش از حد خاص، و بیش از حد انسانی است. هرکسی که ادعای خلاف این را دارد احتمالا دوره‌ای دارد که می‌تواند به شما در زمینه هنر نگینگ و پیکاپ بفروشد.

این ایده تکنو حل گرایانه که یک الگوریتم عشق را حل می کند، ناشی از همان ذهنیتی است که ناامنی از آن سرچشمه می گیرد. این روایتی است که امروزه در بسیاری از گفتمان‌های آنلاین پیرامون قرار ملاقات نفوذ می‌کند: من وعده‌های غذایی را خریدم، زمان زیادی را صرف کردم تا شانه‌ام را به آنها تقدیم کنم، بخش زیادی از خودم را به آنها دادم، و آنها هنوز شخص دیگری را انتخاب کردند. این حق به قربانی شدن خود کمک می کند: همه آنها فقط جویندگان طلا هستند، مردم فقط برای ظاهر ارزش قائل هستند، مردان خوب آخرالزمان می شوند.

مردم احساس می‌کنند که از افرادی که می‌خواهند محبت می‌کنند و دیگران را هدف خود نمی‌دانند، بلکه وسیله‌ای برای رسیدن به خوشبختی طولانی مدت هستند. این جهان بینی دقیقا به دلیل منطق ذاتا مبتنی بر بازار دوستیابی آنلاین بسیار پایدار است. در فرهنگ اجتماعی امروزی، این منطق اجتناب‌ناپذیر شده است، که در چگونگی ورود عبارات حاشیه‌ای سابق مانند looksmaxxing و looksmatching به فرهنگ واژگان اصلی آشکار شده است.

تصادفی نیست که ماهیت سلسله مراتبی و خود کالایی برنامه های دوستیابی (و خواستگاری الگوریتمی) به طرز وحشتناکی شبیه جهان بینی سلسله مراتبی و جبرگرایانه اینسل ها و پیک آپ آرتیست ها است. (می‌خواهم فریاد بزنم: عشق یک لیست مرتب‌شده نیست!!) پس از مصاحبه با اینسل‌ها و اینسل‌های سابق، با این حس کنار آمدم که بله، راه‌حل این است که به بیرون بروم و از طریق صفحه قرار ملاقات را کنار بگذارم.

FirstDate به جای ایجاد یک رمپ خارج از یک سیستم بیگانه سازی خود کالایی، پلتفرم دیگری را برای بازی افراد ایجاد می کند.

دلیل خوبی وجود دارد که چرا سنگاپوری‌ها همچنان - حداقل طبق نظرسنجی‌های بخش ملی جمعیت و استعدادهای درخشان - بیشتر از کانال‌های آنلاین عشق را از طریق روش‌های آفلاین (مدرسه، محل کار، دوستان خانوادگی خود) پیدا می‌کنند.

این نه تنها به این دلیل است که اینها موقعیت‌هایی هستند که ترجیحات بیان شده یک نفر از بین می‌رود تا شخصیت واقعی او آشکار شود، بلکه به این دلیل است که بی‌حوصلگی، سختی‌ها و هرج و مرج چیزهایی هستند که نشان می‌دهند آیا شخصیت‌های شما واقعا با هم کار می‌کنند یا خیر. این در غیر این صورت به عنوان شیمی شناخته می شود.

آنچه نگران‌کننده است این است که همه این روش‌های آفلاین (به استثنای فعالیت‌های اجتماعی و مکان‌های تفریحی) به‌عنوان کانال‌هایی برای ملاقات با شرکای احتمالی در حال کاهش هستند. این که مردم به طور فزاینده ای با شرکای خود از طریق فعالیت های اجتماعی ملاقات می کنند، نشانه امیدوارکننده ای است.

به نظر من، مشکل دوستیابی در سنگاپور کمتر به ابزارهای فنی در دسترس ما مربوط می شود، و بیشتر به کاهش فضاهای سوم کشور، صحنه زندگی شبانه، و مکان هایی برای افراد (چه جوانان و چه افراد بالای 36 سال) مربوط می شود. راه حل بهتر سرمایه گذاری در این فضاها خواهد بود.