سطح دریاهای باستانی نشان می دهد که چه زمانی قطب های زمین سرگردان شدند

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط رابرت ایگان

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

قطب های زمین همیشه در یک مکان نمی مانند. به عنوان مثال، منطقه ای که زمانی نزدیک به قطب شمال است، می تواند در نهایت نزدیک استوا باشد، و منطقه ای نزدیک به استوا می تواند به سمت قطب حرکت کند. این به عنوان سرگردان قطبی واقعی (TPW) شناخته می شود، و زمانی است که پوسته و گوشته زمین نسبت به محور چرخشی آن با هم جابجا می شوند.

برخی از دانشمندان بر این باورند که سرعت آن ناچیز است یا به طور مداوم کند است. اما یک مطالعه جدید نشان می دهد که سرگردانی سریع قطبی چندین بار در طول 320 میلیون سال گذشته، به ویژه بین 150 تا 140 میلیون سال پیش و بین 100 تا 90 میلیون سال پیش، اتفاق افتاده است.

وقتی تیم‌های تحقیقاتی در مورد سرگردانی واقعی قطبی پاسخ می‌خواهند، معمولا به میدان‌های مغناطیسی باستانی که درون سنگ‌ها قفل شده‌اند نگاه می‌کنند. اما یک تیم کوچک به رهبری ماتیو دومایر در دانشگاه اسلو در نروژ رویکرد متفاوتی را در پیش گرفتند. آنها سطح دریاهای باستانی را تجزیه و تحلیل کردند، همانطور که در مقاله ای که در Science منتشر شده است.

دلیل آن این است که وقتی زمین در طول یک رویداد سرگردان قطبی جابجا می شود، اقیانوس ها بلافاصله واکنش نشان می دهند. آب در برخی مناطق بالا می‌آید و در برخی دیگر کاهش می‌یابد، که نشانه‌های قابل ردیابی در سوابق باستانی سیل در سراسر قاره‌ها باقی می‌ماند.

دانشمندان از نقشه های بازسازی دیجیتالی سیلاب های قاره ای استفاده کردند. این اسناد که در آن زمین در 320 میلیون سال گذشته در معرض سیل و سیل قرار گرفته است، به تصاویر فوری 10 میلیون ساله تقسیم شده است.

آنها نقشه های متوالی را برای ردیابی جایی که دریاها در هر قاره پیشروی و عقب نشینی کردند، مقایسه کردند. در مرحله بعد، محققان از مدل های کامپیوتری برای جستجوی یک الگوی خاص استفاده کردند.

هنگامی که لایه‌های جامد بیرونی زمین نسبت به محور چرخش آن جابه‌جا می‌شوند، اقیانوس‌ها سریع‌تر از آن‌چه که زمین جامد می‌تواند شکلش را تغییر دهد، واکنش نشان می‌دهد. این باعث می شود که سطح نسبی دریا در دو منطقه مخالف افزایش یابد و در دو منطقه دیگر کاهش یابد. یافتن آن الگوی متمایز بالا و پایین در نقشه های باستانی به تأیید این موضوع کمک می کند که سرگردانی سریع قطبی واقعا اتفاق افتاده است.

و این دقیقا همان چیزی است که داده ها نشان می دهد. تیم تحقیقاتی شواهدی از چهار قسمت احتمالی سرگردانی سریع قطبی پیدا کردند، اگرچه شواهد برای دو مورد از آنها بسیار قوی تر بود.

آنها بین 200 تا 190 میلیون سال پیش (ژوراسیک اولیه)، 150 تا 140 میلیون سال پیش (ژوراسیک پسین تا کرتاسه اولیه)، 100 تا 90 میلیون سال پیش (اواسط کرتاسه) و 30 و 20 میلیون سال پیش (الیگوسن تا میوسن) رخ داده اند. نویسندگان مطالعه نوشتند: «وارون‌های ما وقوع رویدادهای سریع TPW در اواسط کرتاسه و نزدیک به مرز ژوراسیک پسین-کرتاسه اولیه را تأیید می‌کند.

دانشمندان همچنین می گویند که نتایج آنها نشان می دهد که اینها تنها نمونه های سرگردان سریع قطبی واقعی در تاریخ سیاره ما نبوده اند. آنها همچنین نشان می‌دهند که قسمت‌های مشابه TPW سریع احتمالا فواصل قبلی تاریخ زمین را نشانه‌گذاری کرده‌اند.

توسط نویسنده ما پل آرنولد برای شما نوشته شده است، توسط گابی کلارک ویرایش شده است و توسط رابرت ایگان بررسی و بررسی شده است — این مقاله نتیجه کار دقیق انسانی است. ما برای زنده نگه داشتن روزنامه نگاری علمی مستقل به خوانندگانی مانند شما متکی هستیم. اگر این گزارش برای شما مهم است، لطفا یک کمک مالی (به ویژه ماهانه) در نظر بگیرید. به عنوان تشکر، یک حساب کاربری بدون آگهی دریافت خواهید کرد.

متیو دومایر و همکاران، نوسانات سطح دریا چهار قطبی، قسمت‌هایی از سرگردانی سریع قطبی، Science (2026) را نشان می‌دهند. DOI: 10.1126/science.aec8423

کارشناسی زیست شناسی از دانشگاه لندن. تهیه کننده مستند بی بی سی با تجربه سفر در جهان. مشاغل آزاد از جنوب اسپانیا. نمایه کامل →

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →