سعی کردم دیگر نگران پول نباشم. کاملا نتیجه معکوس داد.

گتی ایماژ; آلیسا پاول/BI ژنرال Z می ترسد.

هوش مصنوعی وظیفه آنها را بر عهده خواهد گرفت. آنها هرگز خانه ای نمی خرند. آنها با مراقبت از والدین خود ورشکست خواهند شد. آنها توسط همسالان خود جا مانده اند. آنها هرگز بازنشسته نمی شوند.

جنرال Z نیز در وضعیت بسیار خوبی قرار دارد.

آنها زودتر از نسل های قبلی سرمایه گذاری می کنند، به طور متوسط ​​از 19 سالگی و شش سال زودتر از نسل های هزاره. یک مطالعه اخیر Vanguard نشان داد که بر اساس تجزیه و تحلیل Vanguard از داده های دولتی، 47٪ از کارگران Gen Z در موقعیت بازنشستگی موفقی قرار می گیرند، در مقایسه با 40٪ از بچه های پرفروش. فدرال رزرو سنت لوئیس تخمین می زند که خانوارهای نسل هزاره و مسن تر ژن Z، به طور متوسط ​​35 درصد ثروت بیشتری نسبت به افراد رونق در آن سن داشتند، با توجه به تورم، و زومرهای جوان تر ممکن است با این روند مطابقت داشته باشند.

با وجود موقعیت مناسب، Gen Z - در حال حاضر 14 تا 29 ساله است - نمی تواند این احساس را که چیزی خراب است، از بین ببرد. اسم آن را یک هیجان مالی شخصی بگذارید. و بسیار گسترده است: در چند ماه گذشته، من با ده ها جوان آمریکایی صحبت کرده ام که ترس های عمیق مالی خود را بیان کرده اند. من خودم نیز با این مشکل تجربه دارم: به عنوان یک خبرنگار 25 ساله و نویسنده مطالب جزئی پاره وقت، علیرغم تعهد وخیم خود به پس انداز، از نگرانی های مالی فلج شده ام.

در طول دانشگاه، من در یک زمان سه شغل کار کردم. من هر رسید را در طول دوره کارآموزی سال آخر ذخیره کردم. من 14 دلار را برای خرید مواد غذایی خرج می‌کردم، به‌علاوه وعده‌های غذایی رایگان اداری، یک هفته یا بیشتر برایم دوام می‌آورد. از اینکه فرصتی برای پس انداز داشتم، سپاسگزار بودم، زیرا والدینم در پرداخت هزینه شهریه من با تخفیف شدید کمک کردند. تا سال 2023، من از 100000 دلار پس‌انداز خود فراتر رفتم، رقمی که سال‌ها هدف آن بودم و شغلی تمام وقت به دست آوردم - اما نمی‌توانستم به خودم اجازه دهم از آن لذت ببرم. 100000 دلار بعدی مهمتر به نظر می رسید. بدون آن، من احساس امنیت نمی کنم.

در طول سال گذشته، من قول داده ام که در لذت بردن از کار سختم بهتر شوم. با این حال، صدای درونی که به من می گوید عقب افتاده ام را تکان نداده ام. من همچنان هر زمان که خرید غیر ضروری انجام می دهم احساس گناه می کنم.

دلایل خوبی برای نگرانی نسل من وجود دارد. در پنج سال پس از 2020، داده های Zillow نشان می دهد که قیمت مسکن به طور متوسط ​​در سراسر کشور بیش از 45 درصد افزایش یافته است. هزینه های تعدیل شده با تورم آموزش و مراقبت از کودکان افزایش یافته است. بازار کار امروزی برای مشاغل سطح اولیه رقابتی تر است و در بسیاری از صنایع به طور فزاینده ای به مهارت های تخصصی وابسته است. همچنین دلایلی برای خوش بینی وجود دارد، از جمله پس انداز و سرمایه گذاری زودهنگام، فرصت هایی برای شلوغی های جانبی و افزایش دستمزدها.

پس چرا به نظر می رسد اکثر افراد هم سن و سال من فکر می کنند که هرگز بازنشسته نخواهند شد؟ چرا دوستان پردرآمد من احساس می کنند هرگز موفق نخواهند شد؟ چرا احساس می کنم نمی توانم "زندگی کنم"؟

در گفتگوهای من با دوجین کارگر Gen Z، آمریکایی‌های مسن‌تر، و کارشناسان مالی برای این مقاله، اتفاق نظر این بود که انتظاراتی که از افراد جوان‌تر می‌شود توسط رسانه‌های اجتماعی افزایش یافته است و باعث می‌شود جوانان با موفقیت بالا احساس کنند که گویی هرگز کافی نخواهند بود. اما داستان چیزهای بیشتری دارد. توقعات ما از خودمان اغلب خیلی زیاد است و همه ما باید به دنبال لحظاتی باشیم، حتی اگر زودگذر، از خودمان جشن بگیریم. در حالی که اضطراب پول یک بیماری منحصر به فرد در بین جوانان نیست، به اصطلاح "نسل مضطرب" از بسیاری جهات این نام را به خود اختصاص داده است.

داده‌های نظرسنجی اخیر ادوارد جونز نشان می‌دهد که تنها 5 درصد از پاسخ‌دهندگان ژنرال Z احساس می‌کردند که از نظر مالی کاملا برآورده شده‌اند، به عنوان نقطه‌ای که در آن منابع مالی با ارزش‌ها و اهداف آنها همسو می‌شوند. علاوه بر پول، انجمن روان‌شناسی آمریکا همچنین نشان داده است که جوانان آمریکایی سطوح استرس بالاتری را نسبت به همتایان مسن‌تر خود گزارش می‌کنند و برخی از کارشناسان به عوامل استرس‌زا مانند تورم، اثرات پس از کووید و چالش‌های مراقبت‌های بهداشتی اشاره می‌کنند. تقریبا هرکسی که در نسل خودم با آنها صحبت می‌کنم، احساس می‌کنند که این شانس‌ها تا حدی در برابر آنها قرار دارد.

اضطراب پول اغلب در میان افراد با درآمد بالاتر حاد است، بسیاری از آنها در حال مبارزه با سبک زندگی هستند، در مناطق گران قیمت زندگی می کنند و بدهی های دانشجویی را از مدارج عالی پرداخت می کنند. افراد با درآمد بالاتر نیز اغلب انتظارات بزرگی از معنای موفقیت دارند. در حالی که برخی به من می گویند موفقیت از کار کردن در شغلی که دوست دارند و داشتن امکانات مالی برای لذت بردن از زندگی حاصل می شود، برخی دیگر می گویند موفقیت به معنای راه اندازی یک شرکت، کسب انحرافات استاندارد بالاتر از حد متوسط ​​یا ورود به C-suite قبل از 30 سالگی است.

اما ایروین، 27 ساله، در عرض سه سال از کالج فارغ التحصیل شد، سپس در شهرهایی با هزینه کمتر زندگی کرد و حرفه خود را در بازاریابی برند ایجاد کرد. او اکنون در مینیاپولیس تقریبا شش رقمی درآمد دارد اما احساس می کند که از حقوق و دستمزد به دستمزد زندگی می کند. او می‌افزاید که افزایش هزینه‌های مواد غذایی، جابه‌جایی‌های مکرر و سرگرمی‌ها، علیرغم احساس رضایت عاطفی، باعث شده او احساس ناراحتی کند. با وجود مشارکت در 401(k) و Roth IRA، او نگران است که هرگز به راحتی بازنشسته نشود.

ایروین می‌گوید: «من رویای داشتن یک پناهگاه مزرعه‌ای در دره هادسون را دارم، مانند هر هزاره، اما هزینه آن نیز یک میلیارد دلار است، بنابراین احتمالا بعید است».

سونیا لوتر، مدیر سلامت مالی و تندرستی در تگزاس فناوری، می‌گوید برای افرادی که درآمد بالاتری دارند، فشار شدیدی برای پس‌انداز را تجربه می‌کنند. برخی از افراد با درآمد بالاتری که با آنها صحبت کردم، می‌گویند استرس آنها سال‌ها پیش از بقای اولیه به حفظ سبک زندگی و حفظ دارایی تغییر کرده است و نیاز به نگه داشتن هر دلاری را که دارند تقویت می‌کند. تعداد کمی اعتراف می کنند که به نوعی از بدشکلی پولی مبتلا هستند، که در آن افراد با درآمد بالاتر در مقایسه با دیگران که درآمد بسیار بیشتری دارند، احساس ضعف می کنند. لوتر می‌گوید که اغلب برای عقب‌نشینی و ایجاد «ارزش‌هایی که مردم در زندگی‌شان دوست دارند»، یک زنگ بیدارباش لازم است.

لوتر می‌گوید: «این واقعیتی است که هدف‌ها و انتظارات فعلی و آینده را تنظیم می‌کنیم تا با شخصیتی که هستم مطابقت کنم.

سپس میلیون ها ژنرال زر هستند که از نظر مالی عقب افتاده اند. نرخ بیکاری برای فارغ التحصیلان اخیر از دانشگاه حدود 5.6 درصد است، در مقایسه با 4.2 درصد برای همه کارگران، و نرخ بیکاری (کسانی که در مشاغلی کار می کنند که نیاز به مدرک لیسانس چهار ساله ندارند) 42 درصد است در حالی که برای همه فارغ التحصیلان دانشگاه 33.7 درصد است. یک مطالعه اخیر بانک آمریکا نشان داد که 43 درصد از ژنرال Z گزارش دادند که در مسیر شروع پس انداز فعال برای بازنشستگی در پنج سال آینده نیستند، در حالی که 55 درصد گفتند که فاقد سه ماه پس انداز اضطراری هستند.

بر اساس نظرسنجی Northwestern Mutual، نگرانی‌های مالی تقریبا سه چهارم بزرگسالان Gen Z را به تاخیر انداخته است.

ماریا آلدریچ، 26 ساله، که در شهر کوچکی در شمال نیویورک زندگی می کند، نتوانست شغل ثابتی برای استفاده از رشته خود پیدا کند، بنابراین با پرداخت بیش از 100000 دلار وام دانشجویی، نویسنده تمام وقت شد. او ذهنیت مالی خود را «بقا» توصیف می کند و تا همین اواخر بین 1000 تا 4000 دلار در ماه درآمد داشت. او می‌دانست که باید وام‌هایش را بازپرداخت کند، اما گمان می‌کند که نسل‌های قدیمی‌تر ممکن است «محیط فلج‌کننده» چهره ژنرال زرز را درک نکنند.

آلدریچ می گوید: «من با داشتن پس انداز و مزایای بازنشستگی به دنبال احساس عادی هستم. "در حال حاضر احساس می کنم گرفتار این رقص واقعا عجیب زمان هستم." پوشش مالی شخصی برای شغلم و هنوز هم با اضطراب پول دست و پنجه نرم می کنم ... باعث اضطراب من می شود. من بیشتر از بسیاری از همتایانم در مورد مدیریت پول می دانم، با این حال گاهی اوقات استفاده از آن درس ها غیرممکن است.

در واقع، بیشتر اضطراب من توسط کارم تقویت شده است. سال گذشته، من با 200 نفر که از 80 سال گذشته بودند مصاحبه کردم، که بسیاری از آنها در خانه سازی کار می کردند، به عنوان پرستار در شیفت شب کار می کردند، یا سلامت خود را فدای پرداخت قبوض کردند. بیشتر آنها برای چندین دهه بدون وقفه کار می کردند، با صرفه جویی زندگی می کردند و برای مراقبت طولانی مدت خود سرمایه گذاری می کردند. در این سال، من به مصاحبه با تعداد زیادی از آمریکایی‌های مسن‌تر که در موقعیت‌های مالی دشوار پیمایش می‌کردند، ادامه دادم، از جمله پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها که نوه‌هایشان را بزرگ می‌کنند و افرادی که شش رقم در مورد مراقبت طولانی‌مدت ارائه می‌کنند. بعد از شنیدن داستان به داستان، بیشتر عصبانی شدم.

ژنرال زرهای جاه طلب به من می گویند که دائما با محتوای مالی شخصی در رسانه های اجتماعی بمباران می شوند. همیشه یک استراتژی جدید برای پس انداز 10 دلار اضافی، یک هک کارت اعتباری جدید برای جمع آوری امتیازات بیشتر، یا یک TikToker جدید وجود دارد که باعث می شود آنها احساس گناه کنند که به دلیل اینکه بیشتر از این کار آگاه نیستند. برخی موافق بودند که گردباد توصیه های اغلب متناقض، «تنظیم و فراموش کردن آن» را غیرممکن کرده است. همچنین تصمیمات روزمره را فلج می کند: وقتی می دانید که اگر به درستی سرمایه گذاری شود، پول می تواند به 5000 دلار برسد، سخت تر است که روی یک بلیت کنسرت 200 دلاری روی «خرید» کلیک کنید.

این 50 دلار اضافی که با خرید لباس های دست دوم به جای لباس های نو پس انداز می کنم، می تواند در طول سال ها به یک تعطیلات رویایی بازنشستگی تبدیل شود.

و همانطور که عادت‌های اینترنتی ما می‌توانند بر احساس فشار بیفزایند، همچنین می‌توانند یک قربانی نسلی برای جوانان فراهم کنند: بومرها. به راحتی می توان به این نکته اشاره کرد که نسل های قدیمی تر از افزایش ارزش املاک یا حقوق بازنشستگی با مزایای تعریف شده سود برده اند. ژنرال Zers استدلال می کند که بومیان پس از انباشتن ثروت هنگفت "نردبان پشت سر خود را بالا کشیدند". این تفکر می تواند نتیجه معکوس داشته باشد. انتقاد از رئیس 60 ساله خود برای بازنشستگی، یا تعمیم همه افراد 70 ساله به عنوان ثروتمند، باعث افزایش مانده حساب پس انداز شما نمی شود.

جید وارشاو، یکی از مجریان پادکست سرمایه‌گذاری رمزی شو، می‌گوید حقیقت این است که شما نمی‌توانید نسل‌ها را با هم مقایسه کنید «زیرا هر یک از آنها چیزهایی را در پیش‌زمینه اقتصادی خود تجربه کرده‌اند که باعث رفتارهای آنها و الگوهای فکری آن‌ها با پول می‌شود». مادرم تورم دهه 70، تحریم های نفتی و املاک و مستغلات را در دهه 80 با نرخ بهره 18 درصد تجربه کرد. من متوجه شده ام که اگر یادگیری بیشتر در مورد امور مالی شخصی اضطراب من را تشدید کرده است، فراموش کردن آن و لذت بردن از زندگی راه حل است. این موقعیتی است که من می‌دانم که بسیاری از ژنرال زرها نمی‌توانند آن را کاملا در قلب خود بگیرند.

برخی باید برای داشتن ظاهری از ثبات مالی، ساییده شوند. بسیاری مرتکب اشتباهات مالی شده اند، با شرم بیکاری مواجه شده اند یا با درد به بدهی های دانشجویی خود خیره شده اند. مهم است که از طیف گسترده ای از تجربیات آگاه باشید - بیش از 71 میلیون ژن Zer تنها در ایالات متحده وجود دارد. همانطور که Lutter در تگزاس Tech به من می گوید، گروه بندی یک نسل در "یک جعبه کوچک مرتب" مضر است.

پس از سال ها اضطراب مالی، میکالا مورچ، 28 ساله، یک مربی مالی استخدام کرد تا به او کمک کند تا در اهداف بلندمدت، مانند خرید خانه، حرکت کند. مورچ در فیلادلفیا شش رقمی پایین می‌آورد و تقریبا 100000 دلار از بدهی‌های خود را پرداخت می‌کند و در عین حال تا جایی که می‌تواند به بازنشستگی کمک می‌کند. او می‌گوید که داشتن کسی که او را در تصمیم‌گیری‌های مالی راهنمایی کند، درمانی بوده و با توجه به اختلافات مالی که با والدینش داشته، احساس امنیت بیشتری کرده است.

پدرم چند سال پیش چنین می‌گفت: «تو داری مقدار X می‌گیری. باید بتوانی یک خانه بپردازی». من به او گفتم که به این سادگی نیست.» مورچ می گوید.

به نوبه خود، من روند مالی خود را محدود کرده ام، محدودیت هایی را برای تعقیب لینکدین تعیین کرده ام، در مورد پول با دوستان بازتر شده ام و شروع به منطقی کردن پرداخت ها کمتر کرده ام. در حالی که سال گذشته اگر 50 دلار اضافی از نوشتن چیزهای بی اهمیت به دست بیاورم، غذا خوردن در بیرون را توجیه می کردم، سعی کردم همه چیز را معامله ای ندانم. فکر نمی‌کنم هرگز خودم را از شر محاسبات مالی پر زحمتی که بر زندگی‌ام حاکم است خلاص کنم، اما مسیری رو به جلو می‌بینم.

دسامبر گذشته، هنگام عبور از خیابان های بارانی توکیو، حساب بانکی خود را باز کردم تا ببینم آن هفته چقدر خرج کرده ام. وقتی مقدار دلار را دیدم قلبم به تپش افتاد، اما می دانستم که هنوز در حد بودجه من است. بنابراین در رستوران رامن که به آن روز رفتم، مونولوگ داخلی خود را خاموش کردم، منو را باز کردم و گرانترین کاسه را سفارش دادم.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید