سعی کنید با کفش های پاتریک کاوانا راه بروید: زیارت یک مرد از اینسکین به دوبلین

حتی قبل از اینکه مایو امسال به خشکسالی بزرگ خود در سراسر ایرلند پایان دهد، فرانک گریلی عادت داشت هر از گاهی کاری به نام «پیاده روی سپاسگزاری» انجام دهد.

دلیل اصلی قدردانی او فقط زنده بودن بود. او که در ژوئن 1951 در بیمارستان کومبه دوبلین نابهنگام به دنیا آمد، انتظار نمی رفت که زنده بماند. از این رو اولین سفر او به یک غسل تعمید اضطراری در خیابان فرانسیس نزدیک بود.

اما زنده ماند تا در Ballyhaunis بزرگ شد و در میان چیزهای دیگر تبدیل به یک ورزشکار خوب شد که رکورد ملی نوجوانان ایرلند او برای 10000 متر نیم قرن طول کشید.

بنابراین شش سال پیش، در اواسط همه‌گیری، او اولین پیاده‌روی سپاسگزاری خود را از کومبه تا بالی‌هاونیس آغاز کرد. سپس در ژوئن گذشته، برای جشن تولد 75 سالگی، او این سفر را در جهت مخالف تکرار کرد.

تا پایان تابستان، موهبت های بسیار او شامل این بود که تا پایان یک نفرین فرضی Mayo GAA که از زمانی که او هنوز در کالسکه بود آغاز شد، زندگی کرد. بنابراین، با تشکر مجدد از شگفتی های زندگی، او اکنون دوباره راه می رود.

روز دوشنبه، او روستای Inniskeen، Co Monaghan را در شروع یک قدم زدن آرام به سمت دوبلین ترک کرد.

این مسیر به اندازه مسیرهای ماراتن او بین لیبرتی و مایو طولانی نیست. اما برای یکی از طرفداران فداکار پاتریک کاوانا، طنین تاریخی بسیار خوبی دارد و پیاده روی خود شاعر در سال 1931 زمانی که برای اولین بار برای بازدید از دوبلین به راه افتاد را تکرار می کند.

انعکاس پاییزی: فرانک مک نالی شادی شاعرانه ای را در تاریکی اکتبر می یابد

کاوانا سه روز طول کشید تا 60 مایل یا بیشتر را طی کند. گریلی عجله کمتری دارد، تا حدی به این دلیل که در طول مسیر برای بازدید از مدارس و تبلیغ Daily Mile وقت می‌گذارد، طرحی که کودکان را تشویق می‌کند حداقل 15 دقیقه ورزش در روز انجام دهند.

تفاوت دیگر با سال 1931 این است که بر خلاف سلف خود، او چکمه های هوبنیل نپوشیده است. کفش های کاوانا توسط پدرش که یک پینه دوز بود، دست ساز بود. این حرفه در آن زمان از تولید انبوه مکانیزه رنج می برد. اما شاعر جوانی که به دوبلین رفت، قهرمان این محصول دست ساز بود.

با توجه به این نکته، و صحبت از تمام ایرلندها، سفر او به دوبلین بلافاصله پس از آن چیزی که هنوز تنها حضور موناگان در فینال مردان بزرگسال است، برابر کری در سال 1930 انجام شد.

پس از آن دلایل زیادی برای چکش 18 نقطه ای آنها مطرح شد، اما شاید کمترین قانع کننده آن این بود که کاوانا آن را به گردن چکمه های کارخانه موناگان می انداخت، که در شرایط مرطوب، به گفته او، "به کاغذ تبدیل شده بود".

تغییر نگران‌کننده‌تر برای پیاده‌روها در دهه‌های اخیر، کمیت و سرعت ترافیک در جاده‌های ایرلند است. در سال 1931 ماشین‌های بسیار کمی وجود داشت و کاوانا در سفر با پای پیاده تنها نبود.

اما تقریبا هیچ‌کس دیگر در روستاهای ایرلند راه نمی‌رود، یا اگر پیاده‌روی می‌کند، این یک ورزش شدید است. گریلی که در طول هفته در جایی بین اسلین و اشبورن با من تلفنی صحبت می کرد تأیید کرد که جاده ها برای پیاده روی ها بسیار ترسناک تر از گذشته هستند.

او اذعان می‌کند که ممکن است تخیل باشد، اما حتی در چند سال گذشته به نظر می‌رسد که ترافیک سرعت گرفته است: «اکنون همه عجله دارند.» این ممکن است به طور کلی در مورد زندگی نیز صادق باشد: دلیلی بیشتر برای اینکه او وقت بگذارد و تشکر کند.

خوشبختانه، او با شرکت بسیار خوبی در طول مسیر، از جمله توماس رودی، مورخ Inniskeen، و اخیرا Herbie McClelland، یک دوست قدیمی از باشگاه ورزشی Donore Harriers، برکت داشته است.

سپس پشتیبان لجستیکی شان کالان، چمدانش از آردی است. او همچنین از حمایت اخلاقی و معنوی آرت اگنیو و خواهرش اونا، نویسنده یکی از کتاب‌های مورد علاقه گرلی، «تخیل عرفانی پاتریک کاوانا: سوراخ دکمه‌ای در بهشت» برخوردار بوده است.

وقتی او راه نمی‌رود، گریلی در حال دویدن است، یا در مورد دویدن می‌نویسد، یا مسابقات را سازماندهی می‌کند. او در سال 1981 مجله ایرلندی رانر را تأسیس کرد که هنوز - بله - بعد از این همه سال در حال اجرا است و او اکنون به عنوان سردبیر مشاور.

و ماه آینده او میزبان سالانه Remembrance Run خود خواهد بود، مسابقه 5k که در آن شرکت کنندگان یاد عزیزان از دست رفته را گرامی می دارند. اولین بار در سال 2012 به مناسبت درگذشت اخیر دوستش Con Houlihan برگزار شد. آخرین قسمت، در 8 نوامبر، پانزدهمین سالگرد Houlihan و رویداد خواهد بود.

نمایش شگفت انگیز فرانک گریلی از خود مخفی

مانند پیاده‌روی‌های او در Ballyhaunis، انتهای مسیر فعلی دوبلین شامل یک بیمارستان است. این بار نه کومب، بلکه - مطابق با موضوع کاوانا - سنت جیمز.

آنجا بود که شاعر در سال 1955 تحت معالجه سرطان ریه قرار گرفت، بهبودی که الهام بخش یکی از غزل های زیبای او بود، که در آن طغیان عشقی غیرمنتظره ای را توصیف می کرد که پس از آن برای پیش پا افتاده های محلی مانند «پل ریالتو» و «ماجراجویی تمام نشدنی حیاط سنگریزه شده» احساس کرد.

برخی از ماجراهای پایان ناپذیر فرانک گریلی در وب سایت او، gratitude.ie، به تفصیل آمده است. در همین حال، پایان آخرین پیاده روی، ساعت 2 بعد از ظهر روز جمعه، در مجسمه کاوانا نشسته در نزدیکی پل خیابان باگوت خواهد بود.