سفر مخفیانه نتانیاهو به امارات: واقعا سانسور نظامی اسرائیل برای چیست؟ - نظر

اسرائیل تقریبا در کل تاریخ این کشور سانسور نظامی داشته است. این ممکن است برای یک دموکراسی عجیب به نظر برسد، اما یک توجیه دارد. اسرائیل بیشتر عمر خود را در جنگ یا در معرض خطر جنگ سپری کرده است و چیزهایی وجود دارد که آشکارا نباید در زمان واقعی پخش شود. برای مثال، اگر حزب‌الله موشکی به سمت اسرائیل شلیک کند، انتشار محل دقیق ضربه آن می‌تواند به دشمن کمک کند تا بفهمد که چقدر خوب هدف گرفته و دفعه بعد بهتر عمل کند. این امنیت ملی است.

سفر مخفیانه بنیامین نتانیاهو نخست وزیر به ابوظبی چیز دیگری است. نتانیاهو روز یکشنبه برای دیداری یک ساعته با شیخ محمد بن زاید آل نهیان، رئیس امارات متحده عربی به امارات متحده عربی پرواز کرد. این سفر تا زمانی که نتانیاهو هنوز در خارج از کشور بود، مخفیانه بود تا اینکه کانال 12 اسرائیل آن را گزارش کرد. دفتر نتانیاهو متعاقبا اعلام کرد که شین بت (آژانس امنیتی اسرائیل) شکایتی تنظیم کرده و کانال 12 را به نقض قوانین سانسور متهم کرده است. اسرائیل و امارات دارای روابط دیپلماتیک هستند.

نتانیاهو برای مذاکرات مخفیانه به کشور دشمن نمی لغزید، اگر گروهی از حضور او در معرض خطر قرار گیرند. دلایل موجهی برای مخفی نگه داشتن تحرکات نخست وزیر وجود دارد، اما سانسور موضوع دیگری است – ابزاری برای آخرین راه. اما شرایط دیگری نیز در بازی وجود دارد – شرایط شرم آور. آسوشیتدپرس گزارش داد که فردی که از این جلسه مطلع بود، گفت که نتانیاهو از شیخ محمد خواسته است که گزارشی مبنی بر اینکه رهبر امارات قبل از 23 اکتبر در مورد حمله کوتاهی به او هشدار داده بود را رد کند.

دفتر نتانیاهو هرگونه چنین درخواستی را رد می کند و می گوید که این دیدار صرفا بر تقویت روابط بین اسرائیل و امارات متمرکز بوده است. گزارش اصلی به یکی از بزرگترین آسیب پذیری های سیاسی نتانیاهو ضربه می زند. از 7 اکتبر، او بی وقفه بر سر مسئولیت شکست های فاجعه باری که قبل از حمله حماس رخ داد، جنگیده است.

این احتمال که رهبر یک کشور عربی دوست شخصا به او درباره عملیات بزرگ حماس از قبل هشدار داده باشد، از نظر سیاسی ویرانگر خواهد بود. اگر گزارش نشست روز یکشنبه درست باشد، نخست وزیر اسرائیل با هزینه عمومی به پایتخت خارجی دوست رفت و از ملاقات با رئیس جمهور آن کشور در تلاش برای رد گزارشی که به خود آسیب می رساند استفاده کرد. سپس، هنگامی که یک شبکه تلویزیونی اسرائیل گزارش داد که این سفر اتفاق افتاده است، سانسور نظامی مورد استناد قرار گرفت. در 8 سپتامبر، وزارت خارجه امارات نه این تماس و نه هشدار را رد نکرد.

در بیانیه رسمی آن آمده است که درباره گزارش‌های مربوط به مکالمات بین رهبران اظهار نظر نمی‌کند، سپس افزود که امارات و اسرائیل ارتباطات مستقیم دارند و در صورت لزوم، اطلاعات مربوطه بین نهادهای مربوطه به اشتراک گذاشته می‌شود. سپس، در 20 سپتامبر، یک مقام اماراتی که نامش فاش نشد، پاسخ دقیق‌تری به The National داد.

این مقام با رد این ادعا که MBZ شخصا با نتانیاهو صحبت کرده و این هشدار را ابلاغ کرده است، گفت: مسائل امنیتی از طریق نهادهای حرفه‌ای مربوطه رسیدگی می‌شود و جزئیات از این نوع در سطح رهبران مورد بحث قرار نمی‌گیرد. انکار مستقیم MBZ، اگر نتانیاهو بتواند آن را دریافت کند، ارزش سیاسی آشکاری خواهد داشت. تماس تلفنی گزارش شده مستقیما به سؤالی می‌پردازد که از 7 اکتبر تاکنون نتانیاهو را درگیر کرده است: او قبل از حمله چه می‌دانست، و چه زمانی از آن خبر داشت؟ سانسور نظامی برای این کار نیست. همچنین با یک الگوی آشنای فزاینده مطابقت دارد.

در دوران نتانیاهو، خط جداکننده منافع نخست‌وزیر از دولت به طرز خشم‌آمیزی مبهم شده است (اگرچه شاید برای شهروندان یک دموکراسی بسیار بزرگ‌تر آشنا باشد). جزئیات ممکن است گاهی کوچک و حتی خنده دار به نظر برسند: یک هتل دیگر، یک قبض دیگر، یک اقامت طولانی دیگر در خارج از کشور برای خودش و همسرش، سارا.

با این حال، تمرکز بر دریافت‌ها، آنچه را که جمعا فاش می‌کنند از دست می‌دهد. سانسور نظامی برای روابط عمومی نیست. هواپیمای دولتی هواپیمای نخست‌وزیر نیست. روابط دیپلماتیک اسرائیل روابط شخصی او نیست. نهادهای امنیتی کشور کادر سیاسی او نیستند. سانسور نظامی بخش روابط عمومی او نیست.

اینها به دولت اسرائیل تعلق دارند و قدرتهای عظیمی که به آنها وابسته است به طور موقت به هر کسی که منصبی را در دست دارد واگذار می شود. این تمایز در حال حاضر اهمیت ویژه ای دارد. اسرائیل پس از سه سال جنگ فوق العاده به انتخابات نزدیک می شود. آینده سیاسی نتانیاهو نامشخص است. مسئولیت دولت او در قبال 7 اکتبر همچنان یکی از اصلی ترین سوالات مطرح در کشور است.

تصمیمات مربوط به غزه، ایران و امنیت گسترده‌تر اسرائیل در هفته‌های پایانی مبارزات سیاسی شدیدتر گرفته می‌شود. در حال حاضر در اسرائیل این گمانه‌زنی وجود دارد که رویارویی دیگری با ایران ممکن است با وضعیت سیاسی نتانیاهو درگیر شود. هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد نتانیاهو تصمیم به آغاز جنگ برای مقاصد انتخاباتی گرفته است، و اقدام نظامی باید بر اساس شرایط امنیتی آن زمان مورد قضاوت قرار گیرد. اما خود نتانیاهو به ایجاد شرایطی کمک کرده است که در آن اسرائیلی‌ها این سؤال را بپرسند. نخست‌وزیر به افکار عمومی نیاز دارد که باور کنند که

هنگامی که او از قدرت های دولت استفاده می کند، این کار را انجام می دهد زیرا منافع دولت ایجاب می کند. زمانی که این قدرت ها به طور مکرر در کنار نیازهای سیاسی شخصی او ظاهر شوند، این اعتماد از بین می رود. در مورد نتانیاهو، به استثنای پایگاه سخت‌کوش او، از بین رفته است. این یک شرط خطرناک برای یک دموکراسی در جنگ است. اگر جنگ شروع شود، و اسرائیلی‌ها دوباره مجبور شوند شب‌ها را در پناهگاه‌ها بگذرانند، باید بدانند که دلیلش این نیست که نتانیاهو در نظرسنجی‌ها عقب مانده است. نویسنده یک سردبیر سابق خاورمیانه مستقر در قاهره و سردبیر اروپایی/آفریقایی آسوشیتدپرس در لندن است.

او به عنوان رئیس انجمن مطبوعات خارجی در اورشلیم خدمت کرد و دو کتاب درباره اسرائیل نوشت.