سفر نیمه هادی هند: طراح قدیمی، تولید کننده جدید

پنجمین دوره SEMICON India در 19 سپتامبر در دهلی نو پس از حضور در مقیاس عظیم بیش از 600 غرفه‌دار و 300 شرکت بین‌المللی در 52 کشور بسته شد. این کنفرانس با موضوع "سیلیکون به سیستم ها: ساخت اکوسیستم" دو هدف را دنبال کرد. برای صنعت، توسعه فناوری بومی هند را به نمایش گذاشت، از محاسبات با کارایی بالا و طراحی پردازنده داخلی تا ابزارهای اتوماسیون طراحی سیستم روی تراشه.

در بخش سیاست، این پلتفرم تکامل اکوسیستم نیمه هادی هند را برجسته کرد و بر قابلیت ها و نقش رو به گسترش آن در چشم انداز نیمه هادی جهانی تأکید کرد. Semicon 2.0، مرحله دوم ماموریت نیمه هادی هند (ISM)، در جولای 2026 با هزینه اعلام شده حدود 13 میلیارد دلار تصویب شد. این ماموریت هند را به عنوان یک شریک قابل اعتماد و قابل اعتماد در زنجیره ارزش جهانی نیمه هادی ها معرفی می کند.

آشوینی وایشناو، وزیر الکترونیک و فناوری اطلاعات هند، فاز جدید را «از نشان دادن قصد به اجرای پروژه‌ها در مقیاس» توصیف کرد. با افزایش مشارکت سهامداران جهانی، هند جاه طلبی های خود را به واقعیتی معتبر تبدیل می کند. هند، یک طراح قدیمی در اکوسیستم نیمه هادی، در حال تبدیل شدن به یک تولید کننده جدید است. پیشرفت ISM 2.0 باید با دو نقطه قوت کلیدی سنجیده شود: مالکیت معنوی ایجاد شده توسط استعدادهای هند و ورودی هایی که کارخانه های آن مصرف می کنند. سفر نیمه هادی هند یک داستان کشور در حال توسعه نیست.

هند در اوایل یک بازیگر توانا و جدی در این صنعت بود. در دهه 1980، فشار نیمه هادی قابل توجهی داشت، با تنها یک شکاف ناچیز بین هند و آخرین فناوری های تولید نیمه هادی موجود در سطح جهانی. متأسفانه، صنعت تراشه هند پس از آتش سوزی ویرانگر در سال 1989 در مجتمع دولتی نیمه هادی لیمیتد در موهالی، شتاب خود را از دست داد. سپس، پس از آزادسازی اقتصادی در سال 1991، اشتیاق به تولید داخلی کاهش یافت.

تراشه ها را می توان با پول کمتر از خارج وارد کرد، در حالی که کارخانه های هندی با یارانه های ناچیز، تنگناهای بوروکراتیک و زیرساخت های ناکافی مواجه بودند. اگرچه تولید به یک هدف گمشده تبدیل شد، چیزی که هند به شدت در آن برتری داشت طراحی تراشه بود. طراحی از نظر فکری پرمشقت‌ترین و پر ارزش‌ترین وظیفه زنجیره تامین است و هند میزبان حدود 20 درصد استعدادهای طراحی تراشه در جهان است که از مراکز توانمندی جهانی (GCCs) خود کار می‌کنند.

شهرهای فن‌آوری هند، بنگالورو، حیدرآباد، نویدا و پونا دارای استعدادهای مهندسی عظیمی هستند که تحقیق و توسعه را برای شرکت‌هایی مانند اینتل، کوالکام، تگزاس اینسترومنتز و NXP ارائه می‌کنند. این بخش از زنجیره تامین حتی قبل از سیاست ISM و تغییر نام تجاری در هند وجود داشت و رشد کرد. مهم نیست که چقدر چشمگیر به نظر می رسد، توانایی های داخلی در طراحی تراشه برای شرکت های چند ملیتی و ثبت اختراع برای شرکت های مادر خارجی یک چیز است.

موفقیت در ساخت داخلی و مالکیت طراحی یکی دیگر از موارد است. ISM 2.0 شکاف مالکیت را با تأمین مالی IP نیمه هادی هندی، استارت آپ ها و مشوق های طراحی مرتبط با استقرار هدف قرار می دهد. برای اطمینان از ادعاهای IP، شرایط سیاستی که طرح‌های تراشه‌های مهم استراتژیک که تحت این طرح پشتیبانی می‌شوند، در مالکیت مشترک یک آژانس دولتی خواهند بود و در کشور باقی می‌مانند. با این حال، مالکیت مشترک IP منجر به پیچیده‌تر شدن صدور مجوز، تملک و سرمایه‌گذاری مخاطره‌آمیز می‌شود که استارت‌آپ‌های بی‌سابقه به آن نیاز دارند.

اینکه این شرایط بحث‌برانگیز چگونه پیش می‌رود، تعیین می‌کند که آیا استعداد طراحی هند در شرکت‌های هندی مشخص می‌شود یا خیر. ISM 1.0 با تأیید 12 پروژه تولیدی، از جمله نه واحد بسته‌بندی، با اولین فابریک تجاری در دست ساخت هند، به دلیل رسیدن به اهداف خود مورد تشویق قرار گرفت. با وجود این دستاوردها، هند همچنان بیش از 90 درصد تجهیزات تولید تراشه خود را وارد می کند.

برای پر کردن این شکاف و توسعه یک اکوسیستم، ISM 2.0 پشتیبانی مالی از تولیدکنندگان تجهیزات نیمه هادی، مواد شیمیایی، گازها و مواد خام ارائه می کند. در اینجا یک زاویه ژئواکونومیک نیز وجود دارد که به اندازه بحث مالکیت داخلی سنگینی می کند. با توجه به اینکه ایالات متحده، اتحادیه اروپا، ژاپن و کره جنوبی با تنوع بخشیدن به زنجیره های تامین به دور از تمرکز جغرافیایی در تایوان و قرار گرفتن در معرض چین در خطر هستند، بازیگران جهانی مانند Micron و Applied Materials در هند سرمایه گذاری می کنند. آنها هند را به عنوان یک گره امن سیاسی در شبکه زنجیره تامین می بینند.

تحلیلگران برای تقویت همکاری های تراشه ای بین ژاپن، کره جنوبی و هند، با استفاده از نقاط قوت مکمل در ساخت، اندازه بازار و نیروی کار، برای متعادل کردن استفاده ایالات متحده از تعرفه ها به عنوان اهرم ژئوپلیتیکی استدلال کرده اند. تا زمانی که چین-ایالات متحده، دوستی مبتنی بر تنوع ریسک، ممکن است به نفع هند باشد. تنش ها ادامه دارد در حالی که این انگیزه می تواند در صورت کاهش تنش ضعیف شود، اما هیچ نشانه ای از وقوع در آینده نزدیک نشان نمی دهد.

به علاوه، هند در یک بازی حاصل جمع صفر نیست. هر کارخانه و تأسیسات عرضه‌ای که امروز ساخته می‌شود، بدون توجه به تغییرات ژئواکونومیکی فردا، پایه داخلی خود را تقویت می‌کند. چالشی که اکنون هند با آن مواجه است فراتر از مشکل تخصیص سرمایه است، جایی که دولت یارانه ارائه می دهد و سازندگان تراشه مایل به این توافق می پردازند. وظیفه ایجاد یک پایگاه داخلی از تجهیزات درجه یک نیمه هادی و تامین کنندگان مواد شیمیایی ویژه است که به دانش ضمنی، روابط تکراری تامین کننده و سرمایه بلندمدت نیاز دارد که با حمایت پایدار دولت تکمیل می شود، نه فقط یک چرخه بودجه.

اینگونه بود که تایوان، کره جنوبی و ژاپن صنایع تراشه خود را ایجاد کردند. هند در حال حاضر استعداد طراحی را دارد. چیزی که نیاز دارد تبدیل این استعداد به شرکت‌های تحت مالکیت هندی و ایجاد پایگاه تامین‌کننده فاقد کارخانه‌های تولیدی آن است. در میان خطر زدایی جهانی و جاه طلبی های داخلی، آزمون واقعی ISM 2.0 در موفقیت هند در افزایش مالکیت IP هند و افزایش سهم ورودی های Fabs ساخته شده در هند نهفته است. اگر هر دو افزایش پیدا کنند، داستان تراشه‌های هند نتیجه تلاش‌های مالکیت کامل آن خواهد بود و نه محصول جانبی ریسک‌زدایی سایر کشورها.