سفیر کویت: چرا آزادی کشور من هنوز مهم است | نظر

15 ساله بودم که عراق به کشورم حمله کرد.

در 2 آگوست 1990، دنیایی که می شناختم یک شبه تغییر کرد. تا آن لحظه، هرگز به این فکر نکرده بودم که چیزهایی را که مطمئن‌تر بودند، زیر سوال ببرم: امنیت خانه، حضور خانواده و دوستان، آشنایی با محله‌ام، یا اینکه بدانم به کجا تعلق دارم. این تهاجم این قطعیت ها را از بین برد و با انجام این کار، نشان داد که چقدر عمیقا احساس ما از اینکه چه کسی هستیم در کشورمان، مردم آن، جوامع ما و یکدیگر ریشه دارد.

در ماه‌های بعد، هویت و احساس تعلقی که تهاجم به دنبال آن بود از ما بگیرد، به منبع قدرت تبدیل شد. در سرتاسر کویت زندگی می‌کرد: در مردان و زنانی که مقاومت را به تسلیم ترجیح دادند، در خانواده‌هایی که سرپناه یکدیگر شدند، و در جوامعی که چیزهای کمی باقی مانده بود. ممکن است اشغال سرزمین ما را تحت کنترل داشته باشد، اما هرگز بر ما مسلط نشد.

این عزم با آگاهی از اینکه کویت به تنهایی نمی ایستد تقویت شد. تحت ریاست جمهوری جورج اچ دبلیو. با رهبری بوش، ایالات متحده یک ائتلاف جهانی فوق‌العاده برای دفاع از حاکمیت کویت و حمایت از قوانین بین‌المللی ایجاد کرد، در حالی که رهبری کویت به طور خستگی‌ناپذیری در سراسر پایتخت‌ها تلاش می‌کرد تا حمایت بین‌المللی را بسیج کند.

آمریکایی‌ها و شهروندان بیش از 30 کشور خانواده‌های خود را ترک کردند و از اقیانوس‌ها عبور کردند تا در بخشی از جهان که بسیاری هرگز ندیده بودند خدمت کنند، شانه به شانه نیروهای مسلح کویت، متحد در یک هدف مشترک. شهامتی که آنها را به آنجا رساند و خدمت و فداکاری که به دنبال آن بود، از داستان رهایی ما جدایی ناپذیر شد.

در 24 اکتبر، هنگامی که یادبود ملی سپر صحرا و طوفان صحرا در واشنگتن دی سی پرده برداری می شود، این داستان شکل دائمی به خود خواهد گرفت و فصلی تعیین کننده در تاریخ مشترک کویت و ایالات متحده و همراه با آن، قدردانی ابدی مردم کویت را حفظ می کند.

گذشت زمان این ماندگاری را بیش از پیش مهم می کند. برای ما که در تهاجم و آزادی زندگی کرده‌ایم، خاطرات مدت‌ها پس از محو شدن سرفصل‌ها و ورود وقایع به صفحات تاریخ زنده می‌مانند. ما مردمی را که از دست داده‌ایم، اولین لحظات رهایی و درک قاطعانه‌ای را به یاد می‌آوریم که کشور ما یک بار دیگر آزاد است. اما با گذشت زمان، باید آن خاطرات را به کسانی که دنبال می کنند بسپاریم.

نسل‌هایی از کویتی‌ها و آمریکایی‌ها اکنون دهه‌ها بزرگ شده‌اند که از وقایع 1990 و 1991 دور شده‌اند. این یادبود فاصله بین تاریخ زیست‌شده و تاریخ به ارث رسیده را پل می‌کند، و فضایی را ایجاد می‌کند که در آن جوان کویتی، جوانان آمریکایی و بازدیدکنندگان از سراسر جهان می‌توانند با گذشته ارتباط برقرار کنند، به کسانی که خدمت کرده‌اند احترام بگذارند و با ارزش‌ترین درس آن را به قلب یک ملت ببرند.

برای کویت و ایالات متحده، این معنا به آزادی ختم نشد. پیوندهایی که از طریق فداکاری مشترک شکل گرفت، پایه و اساس یک دوستی شد که بیش از 35 سال عمیق تر شده است. روابط ما بسیار فراتر از میدان جنگ رشد کرده است که شامل دیپلماسی، امنیت، دفاع، آموزش، اقدامات بشردوستانه، تجارت و سرمایه گذاری می شود. آنچه در بحران شکل گرفت، از طریق صلح به پیش برده شد.

با این حال، امروز، آن تاریخ آنچه را که در خطر است به ما یادآوری می کند. در جهانی که با عدم اطمینان و بی ثباتی مشخص شده است، اصولی که از حاکمیت ملت ها محافظت می کند مانند همیشه مهم باقی می ماند. کویت هزینه وحشتناک درگیری را می داند. اما ما همچنین می دانیم که وقتی ملت ها در دفاع از این اصول کنار هم قرار می گیرند، می توان آزادی را احیا کرد و دوستی هایی را که در شرایط ناملایمات ایجاد می شود، پایدار می ماند.

سی و پنج سال بعد، وقتی جلوی این یادبود می ایستم، به دختر 15 ساله ای که زمانی بودم فکر می کنم. او هرگز نمی‌توانست تصور کند که روزی در واشنگتن به عنوان سفیر کویت در ایالات متحده، در مقابل مراسم یادبودی برای قدردانی از مردان و زنانی که شجاعت ایمان او را به دنیایی فراتر از دنیای خودش بازگرداند، و در دفاع از چیزی که همه ما بیشتر از همه برای ما ارزش قائل هستیم، ایستاده است: کشور، جامعه، دوستی و تعلق.

اما داستان به اینجا ختم نمی شود. اکنون این به کسانی می‌رسد که بعد از ما می‌آیند و مدت‌ها بعد از رفتن ما در مقابل این یادبود خواهند ایستاد. و وقتی این کار را انجام دهند، امیدوارم نه تنها تاریخ حکاکی شده در سنگ، بلکه معنای تاریخی آنچه را که نشان می دهد را درک کنند: مقاومت یک مردم، شجاعت کسانی که خدمت کردند، دوستی هایی که زمان نمی تواند آنها را پاک کند، و یادآوری پایدار از آنچه ممکن است زمانی که اصول حقوق بین الملل و عدالت حاکم باشد.

شیخه الزین الصباح سفیر کشور کویت در آمریکا است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.