سم آلتمن می گوید ما به رنسانس دیگری نیاز داریم. اما ما واقعا به یک انقلاب صنعتی دیگر نیاز داریم

سام آلتمن تاریخ را درک نمی کند. اشتباه او قرار است دنیا را مجازات کند.

این نتیجه ناامیدکننده سخنرانی مدیر عامل OpenAI در 23 سپتامبر در سازمان ملل است. او با تاب خوردن بیرون آمد و گفت که "ما"، مانند انسانیت، "یک انتخاب در مقابل خود داریم." او گفت که هوش مصنوعی "می تواند بیشتر شبیه یک رنسانس جدید خلاقیت و اکتشاف باشد، یا بیشتر شبیه یک انقلاب صنعتی جدید از آشفتگی و آشفتگی". او در پایان خواستار "همکاری" و "استاندارد" بین المللی شد. به طور خلاصه، یک رژیم نظارتی هوش مصنوعی که ما را به جای هرج و مرج یک انقلاب صنعتی دیگر، به سرزمین موعود رنسانس دیگری می رساند.

اما این عقب مانده است. رنسانس، با تمام زیبایی هنری اش، زمان پیشرفت معنادار اقتصادی، اجتماعی و سیاسی نبود. وضعیت مادی بشریت به طور معناداری بهبود نیافت و دموکراسی نیز به سرعت پیشرفت نکرد. وقتی توماس هابز زندگی در حالت طبیعی را «فقیر، زشت، بی‌رحمانه و کوتاه» توصیف می‌کند، ممکن است در مورد وجود پس از رنسانس نیز صحبت کرده باشد. دستمزد یک سازنده انگلیسی در سال 1600 نسبت به سال 1475 غذای کمتری خرید.

اشتباه نکنید: رنسانس یک شکست نبود. دیوید میکل آنژ و سقف کلیسای سیستین گنجینه‌هایی هستند که همه بشریت باید از آنها قدردانی کنند. دفترچه‌های لئوناردو داوینچی، پر از ماشین‌های پرنده، بال‌های خفاش‌مانند که توسط خلبانی که پدال‌ها را پمپاژ می‌کند، همین‌طور است. اما نقاشی‌های دیواری کفش‌ها را روی پاهای سرد یک کودک فقیر نمی‌گذارند و طرح‌های ماشین‌های پرنده اورویل رایت را در آسمان نشان نمی‌دهند. پیشرفت واقعی تا قبل از - حدس زدید - انقلاب صنعتی اتفاق نیفتاد.

آنچه آقای آلتمن به عنوان «تغییر و بی نظمی» توصیف می کند، در واقع آغاز بزرگترین و پایدارترین بهبود در وضعیت مادی بشریت بود. در حدود سال 1800، از هر سه کودک انگلیسی، یک کودک قبل از 5 سالگی مرد. امروز تقریبا یک در 200 است. قبل از انقلاب صنعتی، تنها تعداد کمی از مردم تا به حال دیوید میکل آنژ را دیده بودند. اما در سال 1857، یک بازیگر در اندازه کامل از دیوید در موزه جدید کنزینگتون جنوبی لندن مشاهده شد، موزه ای که به زودی گالری های خود را با گاز روشن کرد تا افراد کارگر بتوانند پس از شیفت کاری خود، آن را ببینند.

امید به زندگی دو برابر شده است و معجزه دیدار پدربزرگ ها و مادربزرگ ها با نوه های خود را به ما می دهد.

چرا انقلاب صنعتی بسیار بیشتر از رنسانس موفق شد؟ پاسخ به یک کلمه خلاصه می شود: قدرت.

با وجود تمام شکوفایی اندیشه و خلاقیت اصیل، رنسانس در نهایت زمان حمایت بود، و حامیان هم قدرت را در دست داشتند و هم از آن برای غنی‌سازی کاخ‌ها و مکان‌های عبادت خود استفاده کردند. آنها برای بهبود وضعیت بد توده عظیم مردم چه کردند؟ زیاد نیست. اما انقلاب صنعتی با دموکراسی، حقوق فردی و آزادی نوآوری، قدرت را به توده‌ها منتقل کرد. حامیان آن دوران، مانند اندرو کارنگی، هنوز سرفصل اخبار هستند. اما این نوآوران روزمره مانند ویلبر و ارویل رایت بودند که نشان دادند توده‌ها واقعا بشریت را به جلو می‌برند.

و به همین دلیل است که سوء تفاهم آقای آلتمن بسیار نگران کننده است. اگر استدلال او پذیرفته شود، بشریت را عقب می اندازد. رژیم نظارتی که او در سخنرانی خود در سازمان ملل به آن اشاره کرد و او و سایر مدیران شرکت‌های هوش مصنوعی در هفته‌های اخیر خواستار آن شده‌اند، بازگشت حمایت به سبک رنسانس را تهدید می‌کند. علیرغم ادعاهای آنها برعکس، این امر باعث تقویت قدرت شرکت‌های موجود - مانند شرکت آقای آلتمن - می‌شود و قدرت جدید و ناگفته‌ای را به ارتش‌های بوروکرات می‌دهد. داووس من به خوبی انجام خواهد داد، زیرا مردان داووس همچنان مسئول خواهند بود.

اما در مورد بقیه ما، انسان‌های معمولی، که بیشترین سود را از درمان‌ها و خلاقیت‌هایی که هوش مصنوعی می‌تواند به ارمغان بیاورد، چیست؟

با هوش مصنوعی، ما نیازی به داستان حمایتی دیگر از رنسانس نداریم. درباریان و شاهزادگان امروزی - اگر از بوروکرات ها چیزی نگویم - نباید تصمیم گیرنده باشند که چه چیزی ساخته شود و چه کسی آن را ببیند. ما به داستان انتشار انقلاب صنعتی دیگری نیاز داریم، با استفاده از مردم عادی از فناوری برای ایجاد پیشرفت های سریع و اساسی در زندگی روزمره. این تنها راهی است که استانداردهای زندگی تا به حال بهبود یافته است و 200 سال گذشته شاهد آن است. لئوناردو داوینس ماشین پرنده را در دربار یک شاهزاده کشید. اما برای ساخت آن 400 سال بعد، دو مکانیک دوچرخه در دیتون طول کشید.

سم آلتمن باید تاریخ خود را بیاموزد، زیرا او خواستار آینده ای است که قبل از هر چیز برای نخبگانی مانند او کارساز باشد.

نظرات بیان شده در نظرات Fortune.com صرفا نظرات نویسندگان آنها است و لزوما منعکس کننده نظرات و اعتقادات Fortune نیست.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد