سناتور آدام شیف درباره مقررات هوش مصنوعی، آزادی بیان و استیضاح ترامپ یک بار دیگر

امروز، من با سناتور آدام شیف، یک دموکرات از کالیفرنیا صحبت می کنم. سناتور شیف در تعدادی از کمیته ها با نظارت بر فناوری و هوش مصنوعی حضور دارد: مالکیت معنوی، ضد انحصار، حریم خصوصی و فناوری - همه چیز وجود دارد. من واقعا می‌خواستم از او بپرسم که چگونه می‌توانیم هر چیزی مرتبط با صنعت فناوری را در این لحظه تنظیم کنیم.

مشترکین همگام، فراموش نکنید که از هر کجا که پادکست‌های خود را دریافت می‌کنید، به رمزگشای بدون آگهی دسترسی انحصاری دارید. به اینجا سر بزن مشترک نیستید؟ می توانید در اینجا ثبت نام کنید.

اما همانطور که خواهید شنید، او گفتگوی ما را با صحبت در مورد خودفروشی و فسادی که در سرتاسر سیاست ما وجود دارد آغاز کرد. این البته در شرایطی رخ داد که پرزیدنت ترامپ مدیران عامل هوش مصنوعی را به کاخ سفید جمع کرد تا یک پیمان غیر الزام آور را امضا کنند که در آن آنها موافقت می کنند، می دانید، کار خوبی برای ایمن نگه داشتن هوش مصنوعی انجام دهند.

از سناتور شیف پرسیدم که آیا فکر می‌کند این کافی است، به نظر او چارچوب قانونی‌تر رسمی‌تر چگونه به نظر می‌رسد، و اگر دموکرات‌ها کنگره را در میان دوره‌ای بازپس بگیرند چه اتفاقی می‌افتد - تا اینکه آیا او از استیضاح رئیس‌جمهور (دوباره) به خاطر این همه فساد حمایت می‌کند یا خیر. ما همچنین مدتی را صرف مقایسه و مقایسه نحوه تنظیم هوش مصنوعی با جایی که در تنظیم رسانه های اجتماعی به دست آورده ایم، پرداختیم.

یک یادداشت خنده دار: می شنوید که من از سناتور در مورد چیزی به نام احترام شورون و یک پرونده دیوان عالی به نام لوپر برایت سوال می کنم. اساسا، دیوان عالی یک سابقه دوران ریگان را لغو کرد که می‌گفت وقتی قانون مبهم بود، دادگاه‌ها به کارشناسان آژانس‌ها موکول می‌شوند.

اکنون، دادگاه‌ها باید تصمیم بگیرند، که می‌تواند باعث شود هر مقررات جدید فورا در دعوی قضایی درگیر شود. به نظر می رسد که به طرز وحشتناکی با ایده ایجاد یک آژانس جدید برای تنظیم مقررات هوش مصنوعی، که سناتور شیف از انجام آن حمایت می کند، مرتبط است.

خوب: آدام شیف، سناتور کالیفرنیا. در اینجا ما می رویم.

این مصاحبه برای طولانی بودن و وضوح کمی ویرایش شده است.

سناتور آدام شیف، شما یک سناتور ایالات متحده از کالیفرنیا هستید. به Decoder خوش آمدید.

متشکرم. با تو بودن عالیه

من از هر سیاستمداری که در سال 2026 در برنامه حاضر می شود این سؤال اساسی را می پرسم. سناتور، لعنتی در کشور ما چه می گذرد؟

سوال بسیار خوبی است من فکر می‌کنم ما در چند سال اخیر شاهد اتفاقاتی بوده‌ایم که قبلا هرگز ندیده‌ایم. متأسفانه فساد گسترده ای در داخل دولت وجود دارد. هر روز، هر هفته، یک چیز جدید است. در حال حاضر، من فکر می کنم آنچه که بیش از همه آزاردهنده است، دیدن تبلیغات تبلیغاتی رئیس جمهور است که با دلار مالیات دهندگان پرداخت می شود. اما هر هفته چیز دیگری است. این است که مطبوعات را از کاخ سفید یا ایر فورس وان مستثنی می‌کند، یا یک طرح پول‌سازی جدید یا پروژه‌ای جدید است.

برای مثال، اگر به طاق پیروزی نگاه کنید، آنها اکنون ادعا می کنند که این یک مسئله امنیت ملی است زیرا می خواهند مهمات را در آن ذخیره کنند. و چرا می خواهند این کار را بکنند؟ زیرا بهترین استدلال حقوقی که آنها دارند این است که این فقط جنبه زیبایی ندارد، بلکه هدف آنها امنیت ملی است.

پس ما در کشور چه می بینیم؟ ما شاهد هرج و مرج و عدم تمرکز بر هزینه زندگی و بهبود کیفیت زندگی مردم در سطح دولت یا توسط همکاران جمهوری‌خواه من در کنگره هستیم، اما من امیدوارم که این تغییر کند.

بخش امنیت ملی برای من بسیار جالب است در چارچوب یکسری سؤالاتی که از شما دارم، زیرا دولت ترامپ دوست دارد هر کاری را که انجام می‌دهد با گفتن این که امنیت ملی است توجیه کند و نمی‌توان آن را زیر سؤال برد و این باید به هر طریقی اختیارات بیشتری را برای قوه مجریه ایجاد کند. و آنها از ابتدا این کار را انجام داده اند.

اما همین هفته، گروهی از مدیران فناوری در کاخ سفید داشتیم که یک وعده غیر الزام آور را برای ارزیابی سیستم های هوش مصنوعی خود امضا کردند. و هیچ نگرانی امنیت ملی وجود نداشت که هیچ یک از این موارد را الزام آور کند، حتی اگر آنها از برجسته ترین افراد در کشور هستند که می گویند ممکن است همه را بکشند. آیا اصلا می توانید آن دایره را مربع کنید؟

مربع کردنش خیلی سخته دیدن اینکه همه آن رهبران فناوری در آنجا این تعهد داوطلبانه را امضا کردند از یک سو و از سوی دیگر، دور از محوطه کاخ سفید، دور از رئیس جمهور، بسیار علنی بودند و گفتند: "ما به مقررات نیاز داریم. ما نمی خواهیم این فقط "به ما اعتماد کنید، کار درست را انجام خواهیم داد" را امضا کردند. هیچ یک از این شرکت ها نمی خواهند مورد خشم این رئیس جمهور بسیار انتقام جو قرار گیرند. ظاهرا آنچه را که او می خواهد در حضور او خواهند گفت. اما واقعیت این است که یک تهدید واقعی امنیت ملی در اینجا وجود دارد.

همانطور که این مدل‌ها بیشتر و بیشتر پیشرفته‌تر می‌شوند، همانطور که خودشان را از طریق این هوش مصنوعی بازگشتی پیش می‌برند، ما کمتر و کمتر متوجه می‌شویم که آنها چه می‌کنند، چگونه تصمیم می‌گیرند چه تصمیمی بگیرند و به چه چیزی می‌خواهند به طور قانونی یا غیرقانونی دسترسی پیدا کنند.

این یک نگرانی امنیت ملی در بالاترین درجه است. نگرانی های امنیتی دیگری نیز وجود دارد. اجرای افسارگسیخته هوش مصنوعی در پنتاگون می‌تواند منجر به مصیبت‌هایی شود، و ما باید بررسی کنیم که برای مثال، هوش مصنوعی چه نقشی در انتخاب هدف در بمباران آن مدرسه دخترانه ایرانی داشته است. تلاش‌هایی برای دنبال کردن آنتروپیک صورت گرفته است، زیرا آنتروپیک می‌خواست بر عدم استفاده از هوش مصنوعی برای نظارت انبوه داخلی یا برای سیستم‌های تسلیحاتی کاملا خودمختار پافشاری کند. این یک مسئله امنیت ملی است.

و پاسخ آنها در دولت تلاش برای کشتن آنتروپیک بود، و آنها هنوز در این راه هستند. بنابراین بسیاری از نگرانی های امنیت ملی، هیچ کدام پخش نشد.

هنگامی که یک خبرنگار از رئیس جمهور در این مورد سوال کرد، او گفت: "خب، جهان نباید نگران این موضوع باشد زیرا این شرکت ها عاشق آمریکا هستند." من واقعا مطمئن نیستم که این پاسخ زیادی باشد. و وقتی از او پرسیدند: "خب، آیا چیز دیگری لازم نیست؟" او به مغزش اشاره کرد و از مردم می خواست که خیالم راحت باشد که او مغز بسیار بزرگی دارد، او به ما می گوید. او یک نابغه پایدار است و بنابراین ما نیازی به نگرانی نداریم.

او تمام تست ها را پس داده است. بنابراین به من گفته شده است.

شما آشکارا در تعدادی از کمیته ها هستید، اما مهمتر از همه، فکر می کنم برای این گفتگو، شما در تعدادی از کمیته های فرعی به عنوان بخشی از کمیته قضایی سنا هستید که در منطقه حمله هوش مصنوعی هستند. بنابراین شما عضو رتبه بندی کمیته فرعی مالکیت معنوی، در کمیته فرعی حریم خصوصی، فناوری و قانون هستید، و البته در کمیته سیاست رقابت ضدتراست و حقوق مصرف کننده. من فقط به آن لیست نگاه می کنم، و این مرکز مرده بحث نظارتی هوش مصنوعی است.

مکالمه در کنگره هنگام بحث درباره این موضوعات چگونه است؟ به طور خاص، من به مسائل IP نگاه می کنم و برای این شرکت ها وجودی به نظر می رسد. اگر ما شروع به شارژ کردن آنها برای داده های آموزشی کنیم، ممکن است دیگر وجود نداشته باشند.

من فکر می کنم درست است. به عنوان مثال، وقتی به تمام IP هایی که توسط این مدل ها برای آموزش این مدل ها جاروبرقی شده است نگاه می کنید، این ارزش بسیاری از این شرکت های سرگرمی است. و بنابراین آنها با قدرت IP خود زندگی می کنند یا می میرند. اما چیزی که این موضوع را چالش برانگیز می کند این است که همه بازیگران این صنعت یکسان نیستند. شما پخش کننده های بزرگی را درگیر کرده اید. شما شرکت های بزرگ فناوری را درگیر کرده اید. شما شرکت هایی دارید که هوش مصنوعی یا مجموعه فناوری آنها برای آنها بسیار مهمتر از ارزش IP کتابخانه فیلم آنها است.

فکر نمی کنم کتابخانه فیلم در آمازون مهمترین تجارت آمازون باشد. اگر اینطور بود، احتمالا فیلم ملانیا را نمی ساختند. اما نقد مورد علاقه من در مورد آن، به هر حال، منتقد ورایتی بود که گفت: "اگر آن فیلم را در هواپیما تماشا کنید، باز هم بیرون می روید."

اما مسائل IP واقعا مهم هستند. سناتور کرتیس و من در حال کار روی آنها هستیم تا شروع کنیم و بگوییم، می‌خواهیم بدانیم از چه مطالب دارای حق چاپ، چه مواد محافظت شده برای آموزش این مدل‌ها استفاده شده است. و سپس می‌توانیم درباره اینکه چه چیزی منصفانه است و چه چیزی نیست، بحث کنیم، اما ما به این شرکت‌ها نیاز داریم که این اطلاعات را حفظ کنند. اما بسیاری از مسائل IP دیگر که برخی سودمند هستند. ما در مورد اداره ثبت اختراعات و استفاده اداره ثبت اختراع از هوش مصنوعی برای عبور سریعتر از انبوه درخواست های ثبت اختراع، جلسه ای داشتیم.

بنابراین برنامه های کاربردی خوبی نیز در حوزه IP وجود خواهد داشت، اما نگرانی زیادی در مورد اینکه چه معنایی برای استعدادهای خلاق افراد دارد.

من می‌خواستم با IP شروع کنم، نه فقط به این دلیل که خودم یک وکیل سابق کپی‌رایت شکست خورده هستم، و بر روی شکست‌خورده تاکید می‌کنم. من در آن خوب نبودم. اما به نظر می رسد آنچه این صنعت در حال حاضر به آن نیاز دارد یک رویکرد کاملا جامع به مقررات است. بنابراین آیا ورودی‌های مدل‌ها به روشی قانونی جمع‌آوری می‌شوند که به نفع اکوسیستمی است که آنها را ایجاد کرده است؟ آیا استودیوها برای یکسری داده های آموزشی پول می گیرند؟ آیا اپراتورهای وب‌سایت برای آموزش مدل‌های Google که با جستجو آن‌ها را خراش می‌دهند، پول دریافت می‌کنند؟ و سپس به این موضوع می پردازید که آیا آنها به معافیت ضد تراست نیاز دارند تا بتوانند روی s هماهنگ کنند

afety و آنها همه ما را نمی کشند؟ و لیست کاملی از چیزها در بین این دو ایده وجود دارد که به چارچوب های نظارتی نیز نیاز دارند، که ممکن است فقط به برخی قوانین شفافیت اساسی نیاز داشته باشند.

نظر شما در مورد آن چیست؟ آیا دولت ما آمادگی دارد که از ابتدا شروع کند و در پایان به پایان برساند و تمام مراحل را در میانه انجام دهد؟

خوب، من در مورد آن فکر می‌کنم این است که شما همه مسائل ورودی را دارید، و واقعا به نظر می‌رسد که فکر این شرکت‌ها این بود: "ما در یک مسابقه هستیم. ما فقط می‌خواهیم همه چیز را خلاء کنیم. و بله، این احتمالا بسیاری از قوانین IP را نقض می‌کند، اما اگر ما این کار را انجام ندهیم، شرکت‌های دیگر این کار را انجام خواهند داد. بعدا نگران قانونی بودن آن خواهیم بود." بنابراین این کاری است که آنها انجام داده اند. و البته احزاب مختلف از آنها شکایت می کنند و برخی در حال حل و فصل این پرونده ها هستند و برخی در حال مبارزه با این پرونده ها هستند.

اما آنها این فرآیند را با تصمیم گیری در مورد نادیده گرفتن قانون IP آغاز کردند، و آنها فقط قصد داشتند [IP] را بگیرند و بعدا نگران مشکلات باشند.

و سپس، از نظر خروجی، ما را به جایی رساند که امروز هستیم تا این شرکت‌ها، فکر می‌کنم، ایمنی خروجی‌ها را در نظر بگیریم. آیا باید سرعت توسعه این مدل‌ها را کاهش دهیم زیرا به خروجی‌ها اعتماد نداریم؟ ما نمی دانیم که آنها به کجا خواهند رسید. ما حتی نمی‌توانیم این مدل‌ها را خودمان کنترل کنیم، چه رسد به ارائه این مدل‌ها به مردم، به بازیگران خوب، به بازیگران بد، و انتظار داشته باشیم که نتیجه وحشتناکی نداشته باشیم. از نظر اینکه من به عنوان یک قانونگذار چگونه به این موضوع به طور کلی فکر می کنم، این فریاد برای قانون گذاری است.

صادقانه بگویم، من در مورد کنگره و قانونگذاری بخش فناوری بسیار محتاط هستم، زیرا ما چنین کاری انجام دادیم - نمی دانم از چه زبانی اجازه استفاده از اینجا را دارم - اما وقتی صحبت از هر نوع تنظیم آسیب ها، آسیب های اجتماعی ناشی از رسانه های اجتماعی می شود، چنین کار مزخرفی است.

وقتی صحبت از هوش مصنوعی به میان می‌آید، باید کار بسیار بهتر و سریع‌تری انجام دهیم، زیرا تهدیدها حتی مهم‌تر هستند و ما در حال حاضر در نقطه آسیب‌های احتمالی قوی هستیم. نمی تواند صبر کند. ما مطمئنا نمی‌توانیم آن سال‌هایی را که صرف کرده‌ایم تا حتی خودمان را در اطراف رسانه‌های اجتماعی بپیچیم.

آیا می توانم در مورد آن مقایسه بپرسم؟ من آن را زیاد می شنوم. من آن را از سیاستمداران می شنوم. من آن را از خود صنعت می شنوم. البته از پدر و مادر شنیدم. به نظر من مشکل مقررات رسانه های اجتماعی هرگز این نبود که ما خیلی کند هستیم یا اینکه هیچکس نمی تواند ایده ای داشته باشد. همیشه وجود اصلاحیه اول وجود داشت. کاری که باید با رسانه‌های اجتماعی انجام می‌دادید این بود که جریان اطلاعات نادرست را تنظیم کنید، یا نوجوانان را از قلدری کردن یکدیگر یا ارسال محتوای حامی بی‌اشتهایی دور نگه دارید.

همه اینها به تنظیم گفتار منجر شد. شرکت ها این را می دانستند. شرکت های فناوری کاملا این را می دانستند. و به یاد دارم که بیلبوردهایی را در دی سی نصب می کردند. متا بیلبوردهایی را با این مضمون نصب می کرد که "ما از مقررات استقبال می کنیم." سپس به ایده‌های مربوط به مقررات گوش می‌دادم، و آن‌ها ابتدا با اصلاحیه اول برخورد می‌کردند، و بعد هیچ اتفاقی نمی‌افتاد.

و به نظر می رسید که ما را از انجام کارهایی مانند مقررات حفظ حریم خصوصی فلج می کند، زیرا با ایده رسانه های اجتماعی گره خورده بود. با هوش مصنوعی اینطور نیست. آیا شما و همتایانتان در کنگره این تمایز را قائل هستید که این متمم اول قانون اساسی نیست که شما را از انجام بسیاری از کارهایی که ممکن است برای رسانه های اجتماعی انجام دهید، در مورد هوش مصنوعی، منع نمی کند؟

راستش را بخواهید، فکر نمی‌کنم اولین متمم قانون اساسی موضوع تنظیم رسانه‌های اجتماعی باشد. من فکر می‌کنم متمم اول قطعا توسط شرکت‌هایی مورد استفاده قرار گرفت که نمی‌خواستند مقررات تلاش کنند تا همه‌چیز یک موضوع متمم اول است، در حالی که بسیاری از موارد مربوط به اصلاحیه اول نبودند. سوال آستانه از نظر مقررات شرکت های رسانه های اجتماعی این است: آیا مصونیت گسترده ای که آنها تحت بخش 230 دارند هنوز کار می کند؟ این صنعت برای همه مصونیت‌های یک‌اندازه را درخواست کرد، زیرا گفت: «ما صنعت نوپایی هستیم، ما را تنظیم نکنید، ما را مهار نکنید.

اگر بخواهید ما را تنظیم کنید، احساس می کنیم، یا اگر مصون نیستیم، لازم است محتوا را حذف کنیم، زیرا ممکن است به خاطر آن مورد شکایت قرار بگیریم. ما می خواهیم بازیگر خوبی باشیم. ما می‌خواهیم رفتار توهین‌آمیز را کنار بگذاریم، اما نمی‌خواهیم به خاطر آن نیز مورد شکایت قرار بگیریم. پس به ما کارت سفید بدهید.»

و آن را گرفتند. آنها کارت سفید دریافت کردند و شهروندان خوبی نبودند، شهروندان شرکتی نبودند، و اجازه دادند آسیب های زیادی رخ دهد، و الگوریتم های خود را برای اعتیاد آموزش داده اند. بسیاری از محتوا برای جوانان مضر بوده است، و بسیاری از محتواها خط‌مشی‌های خودشان را نقض کرده‌اند، اما به دلیل گستردگی آنچه کنگره به آنها داده است، از هرگونه عواقبی مصون بوده‌اند.

فکر می‌کنم از نظر استراتژیک، آنها متوجه شدند که یک استراتژی خوب این است که این موارد را به‌عنوان متمم اول تنظیم کنند و به طرف مقابل حمله کنند و بگویند: «اوه، تعصبی علیه محافظه‌کاران وجود دارد» یا هر چیز دیگری. همه اینها در خدمت بی نظم نگه داشتن آن بود.

بنابراین من واقعا فکر نمی‌کنم که متمم اول موضوع مهمی بوده باشد، اما فکر می‌کنم از آن به عنوان یک ضربه‌ای برای جلوگیری از هر نوع مقررات معناداری استفاده شده است. من به طور مشابه نگران هستم که اگر اعضای کنگره مایل به انجام کار درست نباشند، و صرف نظر از اینکه بازیگران مختلف صنعت چقدر ممکن است خرج کنند، مایل نباشند، همه پول‌های اطراف هوش مصنوعی منجر به فلج یکسان شود.

ما بارها سناتور [ران] وایدن را در برنامه داشتیم تا در مورد بخش 230 صحبت کند. پویایی وجود داشت این بود که بخش 230 مصونیتی را که شما توضیح می‌دهید ارائه می‌کرد، اما مصونیت گفتاری بود که در غیر این صورت غیرقانونی بود. و بنابراین این سخنی بود که افترا آمیز بود. یک دسته کلی از گفتار وجود دارد که غیرقانونی نیست. آیا شما می گویید که سلب مصونیت 230 از تریبون های اجتماعی باعث می شود که آنها به نوعی سخنان قانونی اما افتضاح را تعدیل کنند؟ و من این را مطرح می کنم زیرا بسیار کنجکاو هستم که چگونه آن را در مورد هوش مصنوعی نیز اعمال کنید.

بله، نه، من فکر می کنم که این مورد است. آن بخش از استدلال آنها این بود: "ما می خواهیم محتوای واقعا زننده، توهین آمیز و نژادپرستانه را حذف کنیم، اما اگر به ما مصونیت ندهید، از انجام این کار می ترسیم. پس به ما مصونیت بدهید و ما همه چیزهای بد را حذف خواهیم کرد." مصونیت گرفتند. و نمی‌دانم اخیرا در X بوده‌اید یا نه. این یک آبگیر است بنابراین اعطای مصونیت گسترده به آنها اجازه نمی داد سیاست های جامعه خود را اجرا کنند. و متمم اول دولت را از دیکته کردن سخنرانی یا منع شما از گفتن چیزهایی منع می کند.

این یک مهمانی خصوصی را از گفتن این جمله منع نمی‌کند: «ما نمی‌خواهیم محتوای نژادپرستانه در پلتفرم ما باشد». بنابراین هیچ مشکلی با یک پلتفرم خصوصی وجود ندارد که بگوید: "این خط‌مشی ما را نقض می‌کند. ما آن را پست نمی‌کنیم." و آنها از این مصونیت به خوبی استفاده نمی کنند. پس چرا باید به آن ادامه دهند؟

اکنون، ممکن است بخواهیم یک بندر امن برای شرکت هایی ایجاد کنیم که بهترین شیوه ها و استانداردها را رعایت می کنند. بنابراین ممکن است بخواهیم به جای خلاص شدن از شر آن، 230 را محدود کنیم. قیاس از نظر هوش مصنوعی چیست؟ من مطمئن نیستم که قیاس چیست.

اجازه دهید ارتباطی را برای شما ترسیم کنم که خیلی به آن فکر کرده ام. در مورد رسانه های اجتماعی و بخش 230، مصونیت این بود که پلتفرم ها مسئولیتی در قبال گفتار کاربران ندارند. بنابراین من یک چیز وحشتناک در مورد شما پست می کنم و شما نمی توانید از مارک زاکربرگ شکایت کنید. این چیزی است که به طور گسترده پلتفرم های رسانه های اجتماعی را در مقیاس فعال کرده است.

من امروز اینستاگرام را باز کردم و همه چیز به جز ساختن محتوا برای من است. و در واقع محتوای زیادی در اینستاگرام توسط متا تولید می شود. واضح است که این سخنان آنهاست. و جایی بین این که Muse شما برود و اینستاگرام را برای شما بسازد، و Meta ترکیبی از تمام توصیه‌های محصول و تولید محتوا به تنهایی، برای Meta یک مسئولیت است. خارج از سپر بخش 230 است. گفتارشان همین است.

و شما می توانید تمایزات زیادی را در آنجا ترسیم کنید. اگر من حساب اینستاگرام خود را با عامل متای خود کاملا خودکار کنم، این سخنرانی من، سخنرانی متا یا سخنرانی مدل هوش مصنوعی است؟ چه کسی می داند؟ اما ممکن است زیر 230 نباشد. بنابراین شما خارج از سپر ایمنی خواهید بود. و من فقط کنجکاو هستم که آیا فکر می کنید این به طور معناداری نحوه تعدیل آنها را تغییر می دهد.

من با تحلیل شما موافقم، اما فکر می کنم این یک تحلیل حقوقی به اندازه کافی دشوار است که آنها احساس کنند پولی برای متوقف کردن یا کند کردن دعوای مؤثر دارند. متا، یا هر یک از این شرکت‌های دیگر، تصمیم می‌گیرند که چگونه می‌خواهند محتوای خاصی را تقویت کنند. بنابراین بیایید بگوییم محتوایی است که من تولید کردم. آیا اگر متا برای تقویت آن به تعداد زیادی از کاربرانی که آن را نشنیده‌اند، اما برای متا تصمیم‌گیری می‌کند، هزینه‌های زیادی خرج می‌کند، تنها سخنرانی من است یا اکنون این صحبت هر دوی ماست؟ من دقیقا مطمئن نیستم که آن خط کجاست.

اگر واضح است که محتوای صرفا متا است، پس بسیار ساده است، اما موارد زیادی در این بین وجود خواهد داشت.

اما من فکر می‌کنم سوال گسترده‌تر این است: آیا 230 به شکل فعلی هنوز به هدف خود می‌رسد؟ فکر نمی‌کنم اینطور باشد، اما می‌دانم که هیچ اتفاق نظری در مورد اینکه چگونه باید باشد وجود ندارد. و این بخشی از چیزی است که ما را از انجام هر کاری باز داشته است. اما حتی چیزهای کوچک، چیزهای کوچک مانند اینکه به پلتفرم‌های شما اجازه نمی‌دهد مردم را به خودکشی تشویق کنند، انجام آن در زمینه رسانه‌های اجتماعی برای ما سخت بوده است. در واقع، دعوی قضایی مؤثرتر از قانون گذاری بوده است، زیرا ما نتوانسته ایم قانون گذاری کنیم.

اگر اکنون به هوش مصنوعی نگاه کنید، ما از لحاظ قانونی پیشرفت هایی داشته ایم، حداقل از نظر روند تلاش برای جلوگیری از اینکه چت ربات های هوش مصنوعی به بچه ها بگویند چگونه خودکشی کنند یا آن را از والدینشان دور کنند. اما حتی آن چیزهای کوچک هنوز در خط پایان نیستند. پس این در مورد ظرفیت ما برای انجام کارهای بزرگ چه می گوید؟

از نظر تاریخی، وقتی شرایط این چنینی سخت است، ما منتظر فاجعه هستیم. و در مورد هوش مصنوعی، چون این فاجعه می‌تواند بسیار بزرگ باشد، ما نمی‌توانیم این کار را انجام دهیم.

به نظر من در حال انجام یک تست A/B در مقیاس نسبتا بزرگ بر روی مقدار مصونیت 230 هستیم. هر آنچه که ChatGPT به مردم می گوید، به وضوح گفتار OpenAI است. و سپس جایی در کنار آن، نوعی قانون شفاف‌سازی است که شرکت‌های هوش مصنوعی در مورد عوامل و مواردی مانند حمله Hagging Face صحبت می‌کنند، جایی که نمی‌دانند کاربری که عاملی را برای انجام کار بد هدایت می‌کند تقصیر آنهاست یا خیر. اگر من کسی باشم که به نماینده ام گفته است برود یک حمله هکری وحشتناک انجام دهد، آیا این مسئولیت باید از آنها عبور کند یا خیر.

من با صنعت فناوری صحبت کردم، و چیزی که آنها از قانون می خواهند، وضوح واقعی قانون است. و در عوض، چیزی که به دست آورده‌ایم این توافق غیر الزام آور با دولت ترامپ است که به سادگی مواردی مانند این را می‌گوید: «شرکت‌ها به یک تیم داخلی قدرت می‌دهند تا اطمینان حاصل کنند که همه کنترل‌ها، نظارت‌ها و شناسایی‌ها طبق پیش‌بینی عمل می‌کنند»، که هیچ چیز به نظر نمی‌رسد. برای من، این به معنای واقعی کلمه بی معنی است. آیا این به همان اندازه که برای من بی‌دندان و بی‌معنی است به نظر شما می‌رسد؟