سه رهبر لاتین تبار به الهام گرفتن در بین نسل‌ها فکر می‌کنند

نلسون آلمانی، جولیان کاسترو، سوفیا کارسون —ادی هرناندز—لیمون اد مدیا. مایکل پاتریک؛ الیاس طحان

سه رهبر در صنایع مربوطه خود در ضیافت شام رهبران لاتین TIME سه شنبه شب در میامی نان تست دادند، جایی که هر یک از فرهنگ های خود و افرادی که آنها را بزرگ کردند، تجلیل کردند.

نلسون ژرمن، سرآشپز، رستوران‌دار و نویسنده؛ جولیان کاسترو، مدیر عامل بنیاد جامعه لاتین، بزرگترین سازمان خدمات لاتین در ایالات متحده؛ و سوفیا کارسون بازیگر، خواننده و مدافع، همگی در این مراسم سخنرانی کردند.

آلمانی که در واشینگتن هایتس منهتن بزرگ شد، تجربه بزرگ شدن در یک خانواده مهاجر دومینیکن و دوری جستن از زبان و فرهنگ خود را در کودکی بازتاب داد.

او گفت: «ما می‌خواستیم برای رسیدن به رویای آمریکایی خیلی با هم هماهنگ شویم. "اما اکنون همه چیز تغییر کرده است... ما اکنون آن بخش‌های خود را به‌طور کامل‌تری در آغوش می‌گیریم. فرهنگ‌ها، میراث‌مان، سرزمین مادری‌مان را می‌پذیریم."

او گفت که عمل ارج نهادن به فرهنگ، نگاه به جلو و عقب است.

"این فقط مربوط به آینده نیست، ما باید به گذشته احترام بگذاریم. والدین و پدربزرگ ها و مادربزرگ ها که دو یا سه شغل کار می کنند ... آنها به ما این فرصت را دادند که واقعا در این نوع اتاق ها با هم بایستیم، بنابراین هرگز این موضوع را فراموش نکنید."

برای آلمانی، که سرآشپز اجرایی رستوران‌های تحسین‌شده در اوکلند و سانفرانسیسکو است، انتقال فرهنگ دومینیکن از طریق کار او انجام می‌شود: غذا.

او گفت: «دستور پخت‌ها، داستان‌ها، آنها باید زنده بمانند. ما باید آنها را با بچه هایمان، با جوانانمان به اشتراک بگذاریم... بیایید به ایجاد فرصت ها برای نسل بعدی ادامه دهیم و در عین حال آنها را با نسل قبل از خود پیوند دهیم.»

کاسترو همچنین در مورد دوران کودکی خود، زمانی که در سن آنتونیو، تگزاس بزرگ می‌شد، «همیشه مراقب لاتین‌ها و لاتین‌ها بود که کارهای بزرگی انجام می‌دادند» فکر کرد. او تیتراژ فیلم‌ها را می‌خواند و به دنبال نام‌هایی مانند «گارسیا»، «هرناندز» و «رودریگز» می‌گشت، یا کتابخانه را برای یافتن کتاب‌های نویسندگان لاتین تبار اسکن می‌کرد.

او به مادربزرگش ویکتوریا که در سال 1922 پس از مرگ والدینش از شمال مکزیک به ایالات متحده آمد و مادر کاسترو را به عنوان یک والد مجرد بزرگ کرد، ادای احترام کرد. او همچنین به مادرش که کاسترو و برادرش را نیز به تنهایی بزرگ کرد، احترام گذاشت.

او گفت: «مطمئنم که اگر امشب دور اتاق رفتیم، این یک داستان بسیار رایج در اینجاست، و هر یک از شما، مانند من، احساس خوشبختی و خوشبختی می‌کنید که توانسته‌اید به رویاهای خود دست پیدا کنید. "خانواده های ما ... همیشه تلاشگر و سخت کوش و افراد عاشق، با ایمان و خانواده بوده اند، و ما همیشه باعث پیشرفت در ایالات متحده آمریکا بوده ایم، و این امروز صادق است."

کاسترو آنچه را که به عنوان «ظالمانه» علیه خانواده‌های مهاجر و لاتین تبار در سراسر کشور مورد هدف قرار می‌گیرد اعتراف کرد، اما تأکید کرد که لاتین‌تبارها بخشی جدایی‌ناپذیر از ایالات متحده هستند.

او گفت: "سرنوشت ایالات متحده و سرنوشت لاتین تبارها بیش از هر زمان دیگری در هم تنیده شده است." تنها در صورتی که لاتین‌تبارها موفق شوند، آمریکا می‌تواند در سال‌های آینده موفق شود و بالعکس.»

در طول سخنرانی کارسون، که در طی آن او به طور مشابه در مورد کسانی که او را بزرگ کردند و قالب زدند، منعکس کرد، او چندین بار همین جمله را تکرار کرد: "یک زن لاتین بودن، امید است."

او با استناد به سخنان گابریل گارسیا مارکز، نویسنده آمریکایی لاتین تبار و برنده جایزه نوبل ادبیات، بر اهمیت امید، به ویژه در مواجهه با «ستم، غارت و رها شدن» تاکید کرد.

کارسون گفت که تمام زندگی خود را با تحسین مادرش گذرانده است که اشعار او را فریدا کالو، نقاش مکزیکی به او آموخت و رمان‌های او توسط نویسنده شیلیایی-آمریکایی ایزابل آلنده را خواند و آهنگ‌های او را توسط سلیا کروز، خواننده آمریکایی کوبایی تبار خواند.

او با تجلیل از مادران، مادربزرگ ها، خواهران و دختران جمعیت، تکرار کرد: «زن لاتین بودن، امید است». "امید در DNA شخصیت ما زندگی می کند. از جریان خون ما به هر چیزی که لمس می کنیم جاری می شود. این تپش قلب ماست. این زبان روح ما است."

رهبران لاتین توسط PepsiCo ارائه شد.