سه سال از 7 اکتبر: چرا صهیونیسم بیش از هر زمان دیگری مرتبط است - نظر

وقایع تهاجم و قتل عام به رهبری حماس در 7 اکتبر 2023 و جنگ پس از آن، سؤالات اساسی را به مرکز گفتمان اسرائیل بازگرداند - سؤالاتی که سال ها به نظر می رسید قبلا حل شده بودند. نقش دولت اسرائیل در زندگی مردم یهود چیست؟ مردم یهود تا چه حد می توانند در مورد مسائل مربوط به امنیت خود به جامعه بین المللی تکیه کنند؟ و چه چیزی از صهیونیسم در دورانی که اسرائیل یک کشور قوی و مرفه است که در سیستم بین المللی ادغام شده است، باقی مانده است؟

روشن می شود که صهیونیسم، که گاه به عنوان ایده ای که عمدتا متعلق به دوران دولت سازی و پیشگامی است، به تصویر کشیده شده است، صرفا فصلی از تاریخ دولت اسرائیل نیست. این همچنان به ارائه پاسخ به پرسش‌های اساسی در مورد وضعیت قوم یهود در قرن بیست و یکم نیز ادامه می‌دهد. احیای صهیونیسم صهیونیسم سیاسی صرفا از آرزوی تأسیس یک دولت یهودی متولد نشد. این از یک تشخیص تاریخی از وضعیت یهودیان به عنوان یک قوم پدید آمد.

رهایی در اروپا به یهودیان حقوق مدنی اعطا کرد. دروازه‌های دانشگاه‌ها، مشاغل آزاد و جامعه عالی را به روی آنها گشود. و این امید را به وجود آورد که ادغام کامل در جامعه وسیعتر به تدریج "مسئله یهودی" را حل خواهد کرد. با این حال متفکران صهیونیست فهمیدند که برابری حقوقی، موفقیت اقتصادی و پذیرش اجتماعی لزوما آسیب‌پذیری سیاسی اقلیت را که در نهایت به حمایت از دیگران بستگی دارد، از بین نمی‌برد. با گذشت سال‌ها، دقیقا موفقیت دولت اسرائیل بود که تا حدی احساس فوریت را کاهش داد.

پیرامون ایده ای که منجر به تأسیس آن شده بود. اسرائیل به یک قدرت نظامی، اقتصادی و فناوری منطقه ای تبدیل شد، در حالی که جوامع یهودی در غرب به میزان بی سابقه ای در جامعه، دانشگاه، اقتصاد و سیاست ادغام شدند. پس از جنگ جهانی دوم، یک نظام بین‌المللی نیز پدید آمد که حداقل به لحاظ لفاظی، حقوق بشر، حمایت از اقلیت‌ها و جلوگیری از نسل‌کشی را در مرکز خود قرار داد. در این شرایط، به راحتی می‌توان فرض کرد که تاریخ یهود وارد عصر جدیدی شده است، و حداقل برخی از هشدارهایی که صهیونیسم بر اساس آن‌ها بنا شده بود، چنین بوده است.

7 اکتبر این فرض را به چالش کشید. تصاویر خانواده‌هایی که ساعت‌ها در خانه‌های خود پنهان شده‌اند، غیرنظامیانی که برای جان خود فرار می‌کنند، و جوامع یهودی که توسط تروریست‌ها مورد حمله قرار می‌گیرند، صحنه‌هایی را به آگاهی اسرائیل بازگرداند که به نظر می‌رسید متعلق به فصل‌های دیگر تاریخ ما باشد. با این حال، نتیجه این نیست که صهیونیسم شکست خورد. برعکس. وقایع دقیقا تفاوت عمیق بین وضعیت قوم یهود امروزی و وضعیت آنها در بیشتر تاریخ را نشان داد. صهیونیسم قول نداده بود که یهودیان مورد حمله قرار نگیرند.

این سازمان به دنبال تضمین این بود که وقتی به آنها حمله می‌شود، درمانده نشوند. این شاید عمیق‌ترین بیان معنای حاکمیت یهود باشد. هنگامی که جوامع در اسرائیل مورد حمله قرار گرفتند، نیازی به انتظار برای رحمت یک حاکم خارجی نبود، امیدوار بود که دولت دیگری نیروهایی را برای دفاع از یهودیان بفرستد، یا به تمایل جامعه بین المللی برای مداخله تکیه کند. دولت اسرائیل، علیرغم شکست وحشتناک آن صبح، توانست صدها هزار سرباز و ذخیره را بسیج کند، به مقابله برخاسته و از شهروندان خود دفاع کند.

برای قرن ها، این امکان به سادگی برای مردم یهود در دسترس نبود. با این حال، 7 اکتبر و دوره پس از آن پرسش دیگری را در مورد وضعیت یهودیان در جهان غرب مطرح کرد. بسیاری از یهودیان، چه در اسرائیل و چه در دیاسپورا، نه تنها از گستردگی این حمله، بلکه از پاسخ به آن نیز شوکه شدند. در برخی از معتبرترین دانشگاه های غرب، این کشتار به سرعت به چارچوب های ایدئولوژیک آشنای «سرکوبگران» و «مظلوم»، «استعمارگران» و «مردم بومی» تبدیل شد. به جای شروع با حقایق و مسئولیت اخلاقی از

کسانی که قتل عام را انجام دادند، عجله کردند تا وقایع را از طریق چارچوب های نظری تفسیر کنند که در آن هویت قربانی و متجاوز تقریبا از پیش تعیین شده است. جلسه استماع کنگره ایالات متحده که در آن رؤسای دانشگاه هاروارد، دانشگاه پنسیلوانیا و MIT ملزم به پاسخگویی به سؤالات مربوط به درخواست نسل کشی یهودیان در بسیاری از دانشگاه ها شدند، به نمادی از بحران عمیق دانشگاه تبدیل شد.

مؤسساتی که عادت داشتند با اعتماد به نفس زیاد در مورد عدالت، برابری و حمایت از اقلیت ها صحبت کنند، دقیقا زمانی که یهودیان هدف تهدیدها قرار گرفتند، ناگهان مردد ظاهر شدند. برای بسیاری از یهودیان دیاسپورا، این یک تجربه بسیار ناراحت کننده بود. کسانی که معتقد بودند ادغام کامل آنها در جوامع غربی، یهودی بودن آنها را جزء ثانویه هویت آنها قرار داده است، دریافتند که از نظر بخشهایی از جوامع اطراف آنها، هویت یهودی هنوز دارای اهمیت سیاسی و اجتماعی عمیقی است. نه به این دلیل که هویت آمریکایی، انگلیسی یا فرانسوی آنها نیست.

واقعی است، اما از آنجا که تاریخ یهود می آموزد که هویت یهودی همیشه چیزی نیست که فرد به تنهایی می تواند اهمیت آن را در نظر اطرافیان خود تعیین کند. عرصه بین المللی همچنین محدودیت های اتکا به نهادهای خارجی را آشکار کرد. اندکی پس از قتل عام، قطعنامه هایی در سازمان ملل به تصویب رسید که خواستار آتش بس بدون محکومیت صریح حماس بود.

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد گفت که حمله حماس "در خلأ اتفاق نیفتاده است." دادرسی در دادگاه‌های بین‌المللی اسرائیل را در مرکز برخی از جدی‌ترین اتهامات حقوق بین‌الملل قرار داد، در حالی که سازمان‌های مسئول دفاع از حقوق زنان برای مدت قابل توجهی تلاش کردند تا شواهد خشونت جنسی انجام شده در جریان حملات حماس را بیان کنند. تصویر انباشته حقیقتی را یادآوری می‌کند که صهیونیسم نمی‌تواند بیش از یک قرن پیش درک کند: اسرائیل، شریک، دوست و جامعه بین‌المللی است.

امنیت وجودی آن را به آن زنگ بزند. این یکی از اصول بنیادی صهیونیسم سیاسی بود و از 7 اکتبر اهمیتی دوباره پیدا کرد. برای نسل‌ها، قوم یهود شاهد ظهور و سقوط پادشاهی‌ها و امپراتوری‌ها بودند، اغلب بدون داشتن توانایی معنادار برای تأثیرگذاری بر نیروهای تعیین‌کننده سرنوشت. آنها جان سالم به در بردند، و حتی گاهی پیشرفت کردند، اما بارها و بارها آشکار شد که وقتی امنیت آنها به حسن نیت دیگران بستگی داشت، دستاوردهای آنها چقدر شکننده بود. دولت اسرائیل این معادله را تغییر داد.

این تضمین نمی کند که یهودیان مورد حمله قرار نگیرند، یهودی ستیزی ناپدید شود، یا جهان همیشه در کنار آنها باشد. این به آنها چیز اساسی‌تری می‌دهد: توانایی عمل کردن، دفاع از خود و قبول مسئولیت آینده‌شان. سه سال پس از 7 اکتبر، این شاید مهم‌ترین درس صهیونیست‌ها باشد: این اصل که قوم یهود دیگر تماشاگر صرف در تاریخ خود نیستند.

مسئولیت سرنوشت ما، قبل از هر چیز، بر عهده خود ماست. نویسنده، معاون رئیس موسسه سیاست امنیتی انجمن دفاع و امنیت اسرائیل است.