سه سال بعد، 7 اکتبر هنوز برای اسرائیلی ها گذشته نیست - سرمقاله

سه سال پیش، امروز صبح، اسرائیل با چیز غیرقابل تصوری از خواب بیدار شد. تروریست های حماس مرز غزه را شکستند، جوامع و پایگاه های ارتش را زیر پا گذاشتند، به یک جشنواره موسیقی حمله کردند، حدود 1200 نفر را به قتل رساندند و 251 گروگان را به داخل غزه کشاندند - همه اینها در عرض چند ساعت، زیرا این کشور یک روز پس از تاسیسش تا پایان هفتم اکتبر، مرگبارترین روز را متحمل شد. لحظه تاریکی که متعلق به گذشته است اما اسرائیل هرگز واقعا این فرصت را نداشته که آن را در آنجا قرار دهد. جنگی که از صبح آن روز آغاز شد هنوز به طور کامل حل نشده است.

حماس به طور کامل خلع سلاح نشده است، آینده آن در غزه همچنان نامشخص است، و سؤالات مربوط به اینکه چه کسی غزه را اداره خواهد کرد و چه چیزی مانع از 7 اکتبر دیگر می شود، بی پاسخ مانده است. فراتر از غزه، ایران و گروه های نیابتی آن همچنان یک تهدید باقی می مانند و اسرائیل همچنان به مقابله با منطقه ای ادامه می دهد که در آن احتمال جنگی دیگر هرگز دور از دسترس نیست. 7 نه در مورد زندگی با پیامدهای آن - و با سؤالاتی که پشت سر گذاشت. اما برای بسیاری از اسرائیلی ها، اکتبر

er 7 فقط چیزی نیست که آنها با آن زندگی کرده اند. آنها هنوز در حال زندگی با آن هستند. برای گروگان های سابق، آزادی به خودی خود یادآور آنچه از آنها گرفته شده است، روزانه باقی می ماند. امیلی داماری، ربوده شده و زخمی شده از خانه اش در کفارآذا، درباره اینکه چگونه اسارت رابطه اش را با عادی ترین بخش های زندگی تغییر داد، گفته است. الی شرابی پس از اسارت از کیبوتز بئری، 491 روز را در اسارت گذراند. همسر او، لیان، و دخترانشان، نویا و یاهل، در 7 اکتبر به قتل رسیدند.

برادرش یوسی گروگان گرفته شد و در غزه جان باخت. شرابی پس از آزادی گفت که در اسارت آموخته است «هر لحظه و هر انتخابی چقدر می تواند ارزشمند باشد.» او گفت: «من زندگی را انتخاب می کنم. من انتخاب می‌کنم که به طور کامل به زندگی ادامه دهم، در حالی که لیان، نویا، یاهل و یوسی را در هر کاری که انجام می‌دهم با خود حمل می‌کنم.» برای هاگار بروداچ، که با سه فرزندش و دختر همسایه‌اش ربوده شد، بازگشت به زندگی فرآیندی پیچیده‌تر از آن چیزی است که کلمه «آزادی» می‌تواند نشان دهد.

او مبارزات روزانه بسیار زیاد، به ویژه برای کودکان را توصیف کرده است و اخیرا شروع به شرکت در کلاس های شیرینی پزی به عنوان راهی برای ساختن چیزی جدید کرده است. "این در مورد یافتن یک مسیر جدید، ایجاد چیزی با دستان خودم، و ساختن آهسته آتی است." سپس کسانی هستند که هیچ بازگشتی به زندگی قبل از 7 اکتبر برای آنها وجود ندارد. پسر میکل نگری، سرگرد.

روئی نگری، 28 ساله، پس از گذراندن یک روز برای نجات غیرنظامیان، در نبرد با تروریست های حماس در کیبوتز بئری کشته شد. چگونه اسرائیلی ها می توانند دولت خود را پس از 7 اکتبر مسئول بدانند؟ نگری در مصاحبه ای با The Jerusalem Post گفت که سه سال کمک چندانی به کاهش سوالات مطرح شده در آن صبح نکرده است.

او بیش از همه می‌خواهد که مسئولین شکست‌های منتهی به 7 اکتبر از طریق یک کمیسیون تحقیق دولتی پاسخگو باشند. او گفت: «هرکسی که در دولت بوده، در هر پست مدیریتی، باید مسئولیت داشته باشد و مورد بازجویی قرار گیرد، بنابراین مطمئن خواهیم بود که دیگر هرگز تکرار نخواهد شد. مادر. اسرائیل از 7 اکتبر به طور چشمگیری تغییر کرده است و نهادهای سیاسی و دفاعی این کشور درس های دردناکی را در مورد آن آموخته اند.

دشمنان، دفاع و نهادهای خود. اما باید درس‌ها را اجرا کرد، شکست‌ها را بررسی کرد، تصمیم‌ها را زیر سوال برد - و مسئولیت را مشخص کرد. سه سال بعد، اسرائیل هنوز هیچ کمیسیون دولتی برای بررسی بدترین فاجعه ملی در تاریخ خود ندارد. این بدان معناست که 7 اکتبر کار ناتمام باقی مانده است. برای بسیاری از اسرائیلی ها، 7 اکتبر سه سال پیش نیست – هم گذشته و هم اکنون است. قبل از انتخابات ملی اسرائیل، اسرائیلی ها باید به خاطر داشته باشند که دشمنان ما در داخل نیستند، بلکه کسانی هستند که به دنبال نابودی ما هستند.

یاد و خاطره کشته شدگان در 7 اکتبر 2023 و از آن پس گرامی باد.