سه سال نسل‌کشی: اخراج‌ها و تخریب‌ها فشار بر فلسطینیان در بیت‌المقدس شرقی را تشدید می‌کند.

برای رائد باسبوس، از دست دادن خانه خانوادگی اش در اورشلیم شرقی اشغالی نقطه اوج یک نبرد حقوقی 11 ساله بود که از زمانی که فرزندانش هنوز جوان بودند آغاز شد.

با یک تماس تلفنی و کمتر از 24 ساعت برای تخلیه خانه به پایان رسید.

باسبوس، 49 ساله، گفت که خانه آنها در سال 1963 در زمینی که پدربزرگش در محله بطن الحوا در روستای فلسطینی سیلوان خریده بود، ساخته شد.

برای بیش از شش دهه، خانه مرکز زندگی خانوادگی آنها بود.

پدر و عموهایش با پدربزرگش در آنجا زندگی می کردند. بعدها باسبوس و برادرش خانواده های خود را در همان ساختمان بزرگ کردند.

سپس، در سال 2015، آنها دستور تخلیه را دریافت کردند که اشغالگران اسرائیلی به دنبال آن بودند.

باسبوس به آنادولو گفت: «ما وکلا تعیین کردیم، اسناد ارائه کردیم و با این حکم تخلیه در دادگاه های مختلف مخالفت کردیم.

با این حال، دادگاه عالی اسرائیل در سال 2026 درخواست های این خانواده را رد کرد.

باسبوس گفت که تجربه خانواده اش یک مورد مجزا نیست.

او تخمین می زند که حدود 86 خانواده فلسطینی در بطن الحوا زندگی می کنند که بیش از نیمی از آنها قبلا اخراج شده اند یا با حکم نهایی اخراج مواجه شده اند.

او گفت: «آنچه برای خانواده‌ها در محله بطن الحوا اتفاق افتاد، بخشی از سیاست اسرائیل است.

باسبوس گفت که آنها می خواهند با بیرون راندن فلسطینی ها از شهر و آوردن خانواده های یهودی به جای آن، ساختار جمعیتی اورشلیم را تغییر دهند.

برای باسبوس، واکنش بین المللی عمیقا ناامیدکننده بوده است.

در حالی که نسل کشی اسرائیل در غزه به سه سال نزدیک می شود، گفت: "هیچکس از ما حمایت نمی کند."

در حالی که جنگ در غزه با بمباران بی امان مشخص شده است، فلسطینیان در اورشلیم شرقی از طریق اخراج، تخریب خانه ها، توسعه شهرک ها و اقدامات دیگر با فشار فزاینده ای مواجه شده اند.

سازمان های مدافع حقوق فلسطین می گویند فشار بر ساکنان تنها از طریق اخراج انجام نمی شود.

تخریب خانه ها، محدودیت های ساخت و ساز، گسترش غیرقانونی شهرک ها، مصادره زمین و سیاست های سکونت، همگی بر فلسطینی های ساکن در بیت المقدس شرقی تأثیر می گذارند.

رامی صالح، مدیر مرکز کمک های حقوقی و حقوق بشر اورشلیم شعبه بیت المقدس، گفت که فلسطینی ها به عنوان طعمه برای انتخابات آینده اسرائیل استفاده می شوند.

او گفت: "در حال حاضر ما به سمت انتخابات اسرائیل می رویم... و این از تجربه ما است: اسرائیلی ها از فلسطینی ها به عنوان سوخت برای انتخابات اسرائیل استفاده می کنند."

او گفت که هر انتخابات رقابتی است بر سر اینکه "چه کسی حقوق فلسطینیان را بیشتر نقض کند."

صالح به ارقام جمع آوری شده توسط سازمان خود اشاره کرد که نشان می دهد 5100 واحد مسکونی غیرقانونی جدید در بیت المقدس شرقی طی هشت ماه اول سال جاری تصویب شده است.

او گفت آنچه آنها در بیت المقدس شرقی می خواهند «پاکسازی قومی فلسطینیان» است.

وی با اشاره به ماده 2 توافقنامه اتحادیه اروپا و اسرائیل که هر دو طرف را متعهد به رعایت حقوق بشر و اصول دموکراتیک می کند، گفت: همه می دانند که اسرائیل حقوق بشر را رعایت نمی کند.

صالح گفت: «آنها می توانند این توافق را متوقف کنند... و این برای فلسطینی ها مفید خواهد بود، زیرا اعمال فشار بر اسرائیل باعث می شود بارها و بارها به این فکر کنند که ... (چه) در سرزمین های اشغالی فلسطین انجام می دهند.

قدس شرقی از سال 1967 توسط اسرائیل اشغال شده است و به دلیل سیستم پیچیده قوانین اقامت اسرائیل، ایست های بازرسی و مانع جدایی، از نظر فیزیکی و اداری از بسیاری از کرانه باختری اشغالی جدا شده است.

نتیجه شهری است که در آن جوامع فلسطینی می توانند به طور همزمان خود را در داخل مرزهای شهرداری بیت المقدس بیابند و از نظر فیزیکی ارتباط خود را با بیشتر شهر قطع کنند.

سامر داودی، مدیر کنسرسیوم حقوق بشر اورشلیم، الگویی را تشریح کرد که در آن محدودیت هایی که فلسطینیان زمانی آن را موقتی می دانستند، عادی شده است.

او گفت که در سه سال گذشته بدتر شده است.

وی افزود: "انسان زدایی و شیطان سازی" فلسطینیان به یک امر عادی تبدیل شده است.

داودی گفت: «پس در کشوری که در آن بزرگ شده‌اید غریبه می‌شوید.

او مواردی را یادآور شد که فلسطینی‌ها به دنبال مجوز سفر، تلاش زنان برای دسترسی به مراکز پزشکی و تلاش خانواده‌ها برای ثبت نام کودکان است. وی گفت: «هر کس در قدس شرقی و در سراسر سرزمین فلسطین اشغالی داستانی دارد.

برخی از افراد به دلیل عدم دریافت مجوز به دلیل ممنوعیت سفر جان خود را از دست دادند.

او گفت که چنین داستان هایی به طور فزاینده ای عادی شده است.

داودی گفت: "شما داستان ها را می شنوید، اما بعد عادی می شود... مردم نسبت به آنها بی حس می شوند و این باید شکسته شود."

از نظر داودی، موضوع در نهایت این است که آیا قواعد بین المللی به طور مداوم اعمال می شود یا خیر.

«من فکر می کنم یک موضع اخلاقی، یک موضع اخلاقی جمعی وجود دارد.

او افزود: "اگر می بینید که یکی از کشورها از آنها تبعیت نمی کند... پس باید نوعی پاسخگویی وجود داشته باشد."

وی هشدار داد که اجازه دادن به نقض بدون عواقب می تواند عواقبی را فراتر از سرزمین های فلسطینی داشته باشد.

راندا سینیورا، مدیر مرکز زنان برای کمک های حقوقی و مشاوره، گفت که زنان و کودکان به طور نامتناسبی تحت تأثیر قرار می گیرند.

سینیورا بر اثرات محدودیت‌های رفت و آمد، ایست‌های بازرسی و جدایی قدس شرقی از سایر بخش‌های فلسطین اشغالی تاکید کرد.

او گفت که زنان فلسطینی در دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی و رفت‌وآمد بین جوامع با مشکلاتی مواجه بوده‌اند، در حالی که برخی از آنها در پست‌های بازرسی زایمان کرده‌اند.

سینیورا همچنین آزار و اذیت جنسی و خشونت جنسی در حین دستگیری ها را تشریح کرد و گفت زنانی که در نزدیکی زمین های کشاورزی زندگی می کنند می توانند به ویژه در معرض حملات اشغالگران قرار گیرند.

او گفت: «زنان همیشه در اطراف خانه‌هایشان، اطراف زمین‌های کشاورزی‌شان هستند و به همین دلیل با خشونت شهرک‌نشینان که در همدستی با سربازان و پلیس است، در خط مقدم قرار دارند.

او از جامعه بین المللی خواست تا به تعهدات قانونی و اخلاقی خود تحت قوانین بین المللی عمل کند و «فرهنگ معافیت از مجازات» را به چالش بکشد.

سینیورا از اتحادیه اروپا و دیگر بازیگران بین‌المللی خواست تا نقش فعالی در رسیدگی به مناقشه اسرائیل و فلسطین داشته باشند و استدلال کرد که دهه‌ها اشغال واقعیت‌هایی را در زمین ایجاد کرده است که نمی‌توان آن را صرفا با بیانیه‌ها تغییر داد.

سینیورا گفت: «تمام درخواست برای راه حل دو کشوری با توجه به حقایق روی زمین بی ربط است.