سه سال نسل کشی غزه: اسرائیل چگونه خطوط آب و برق را ویران کرد

در غزه، دریافت آب کافی دیگر بخشی از زندگی روزمره نیست.

در عوض، خانواده ها باید سطل حمل کنند، منتظر کامیون های آب باشند و تصمیم بگیرند که چقدر می توانند برای نوشیدن، آشپزی، حمام کردن یا شستن لباس ها صرفه جویی کنند.

برای کودکان، این بدان معناست که به جای رفتن به مدرسه، ساعت ها صرف کمک به خانواده هایشان برای جمع آوری آب می شود.

حنادی العف در ماه ژوئن به کمیته بین المللی صلیب سرخ گفت: «قبل از جنگ، ما این مبارزه را نداشتیم.

العف، یکی از بسیاری از فلسطینی های آواره، با پنج فرزندش روبروی یک کارخانه آب شیرین کن بازسازی شده در شهر غزه زندگی می کند.

او گفت: "ما اکنون آب را در سطل حمل می کنیم. این بار بر دوش فرزندان ما شده است. آنها به جای رفتن به مدرسه و درس خواندن، آب حمل می کنند." الف گفت که خانواده او آب کافی برای تمام نیازهای خود ندارند.

ما در مصرف آب صرفه‌جویی می‌کنیم و آن را برای مهم‌ترین چیز یعنی نوشیدن، پختن و حمام کردن بچه‌ها نگه می‌داریم. اگر اضافه باشد، برای شستن ظرف‌ها و شستن لباس‌ها از آن استفاده می‌کنیم.»

سه سال پس از آغاز جنگ نسل‌کشی اسرائیل علیه غزه در اکتبر 2023، سیستم‌های آب، فاضلاب و برق این منطقه به شدت آسیب دیده است و میلیون‌ها فلسطینی را به اقدامات اضطراری و زیرساخت‌های بسیار کمتر از ظرفیت قبلی خود وابسته کرده است.

بر اساس یک نظرسنجی که توسط دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (OCHA) در ماه سپتامبر ذکر شده است، 91 درصد از خانوارها ناامنی آب متوسط ​​تا زیاد را تجربه کردند.

نزدیک به یک سوم، 31 درصد از خانوارها، دسترسی کلی به آب کمتر از حداقل استانداردهای بشردوستانه داشتند، در حالی که 57 درصد کمتر از حداقل استانداردهای ویژه برای آب آشامیدنی بودند.

در همین حال، 88 درصد خانوارها مشکلات دسترسی به امکانات بهداشتی سالم و تمیز را گزارش کردند.

کمبودها با آسیب به زیرساخت هایی که تامین آب غزه به آن وابسته است، تشدید می شود.

گزارش دیگری که سازمان ملل در ماه سپتامبر به آن اشاره کرد، نشان داد که 88 درصد از دارایی های آب، بهداشت و بهداشت (WASH) و 76 درصد از شبکه های زیرزمینی آسیب دیده اند.

صلیب سرخ همچنین در ژوئن اعلام کرد که تولید آب در غزه به حدود 40 درصد از سطح قبل از اکتبر 2023 کاهش یافته است، در حالی که تولید مستقل از چاه ها کمتر از یک سوم تولید آب قبل از جنگ بوده است.

تامین آب باقیمانده غزه نیز در برابر اختلالات آسیب پذیر است.

بر اساس گزارش وضعیت بشردوستانه سازمان ملل که در اواخر سپتامبر منتشر شد، سه خط آبی مکورت از اسرائیل حدود 40 درصد کمتر از مقادیر قراردادی در طول دوره گزارش تامین کردند زیرا جلبک‌های دریایی کارخانه‌های نمک‌زدایی در اسرائیل را تحت تأثیر قرار دادند.

در دیرالبلاح، کارخانه آب شیرین کن البسا به دلیل خرابی پمپاژ آب نمک و استفاده بیش از حد از ژنراتورها کمتر از ظرفیت کار می کرد.

شرکای بشردوستانه در تلاش بودند تا تولید آب زیرزمینی را از طریق چاه ها افزایش دهند تا بخشی از این کمبود را جبران کنند.

در ماه اوت، یک چاه آب و تاسیسات نمک‌زدایی در دیرالبلاح تحت حمایت یونیسف نیز در اثر اعتصاب به شدت آسیب دید و دسترسی بیش از 4000 نفر از جمله حدود 2000 کودک را به آب آشامیدنی سالم مختل کرد.

بحران آب را نمی توان از کمبود برق غزه جدا کرد.

چاه ها، آب شیرین کن ها و ایستگاه های پمپاژ فاضلاب همگی برای کار به برق نیاز دارند.

با این حال، ارقام سپتامبر سازمان ملل نشان می دهد که 90 درصد از زیرساخت های انرژی، از جمله شبکه توزیع برق و دارایی های مرتبط، از بین رفته است.

از آنجایی که سیستم برق تا حد زیادی در دسترس نیست، ژنراتورها برای فعال نگه داشتن زیرساخت های آب و فاضلاب ضروری هستند.

صلیب سرخ گزارش داد که غزه بیش از دو سال و نیم است که برق عادی ندارد و مردم را به ژنراتورها وابسته کرده است.

مقامات مورد استناد اتحاد برای عدالت آب در فلسطین در ماه ژوئن تخمین زدند که بازسازی سیستم برق ممکن است سه تا پنج سال طول بکشد، حتی اگر مواد بازسازی فورا وارد شوند.

این کار به هزاران تیر برق، صدها کیلومتر کابل برق، ترانسفورماتور، تجهیزات سنگین و ماشین آلات تخصصی نیاز دارد تا خدمات اولیه را بازیابی کند.

مسئله تنها این نیست که فلسطینیان چقدر آب می توانند به دست آورند، بلکه این است که آیا نوشیدن آن بی خطر است یا خیر.

در ماه اوت، شرکای بهداشتی 938 نمونه آب را در سراسر غزه جمع‌آوری کردند و آنها را در هفت آزمایشگاه نظارت بر کیفیت آب که علیرغم محدودیت‌های عملیاتی شدید همچنان فعال هستند، آزمایش کردند.

بیش از 73 درصد از نمونه ها سطوح کلر باقیمانده رایگان توصیه شده توسط سازمان بهداشت جهانی را برآورده نکردند، در حالی که 18 درصد آلودگی میکروبیولوژیکی را نشان دادند.

راینهلد ون دی ویرت، نماینده سازمان جهانی بهداشت در فلسطین، در یک نشست مطبوعاتی در سپتامبر گفت که بیش از 6700 نمونه آب بین ژانویه تا اوت آزمایش شده است.

آلودگی میکروبیولوژیکی در آن دوره تقریبا سه برابر شد و از زیر 6 درصد در ژانویه به بیش از 18 درصد در ماه اوت رسید.

او گفت که موارد اسهال آبکی حاد در طول مدت مشابه تقریبا دو برابر شده است.

بدتر شدن وضعیت بهداشت ارتباط تنگاتنگی با بحران آب دارد.

سی و نه درصد از خانوارهای ارزیابی شده گزارش کردند که زباله های جامد در اطراف پناهگاه هایشان انباشته شده است، در حالی که 36 درصد فاضلاب یا لجن را در نزدیکی محل زندگی خود مشاهده کردند.

وضعیت به ویژه در مکان‌های آوارگان، جایی که خانواده‌ها در پناهگاه‌های شلوغ و موقتی زندگی می‌کنند، دشوار است.

ممیزی های ایمنی سایت که حدود 230 مکان جابجایی را پوشش می دهد که حداقل 187400 نفر را میزبانی می کند، طبق گزارش ها، مستراح های ناایمن، چاله های باز، خطرات فاضلاب و زهکشی ضعیف در مناطق کم ارتفاع، در کنار نور ناکافی و ازدحام بیش از حد را پوشش می دهد.

نزدیک شدن به فصل بارانی لایه دیگری از خطر را اضافه می کند.

آژانس‌های بشردوستانه هشدار می‌دهند که سیستم‌های زهکشی فاضلاب و طوفان آسیب دیده خطر سیل و بیماری را افزایش می‌دهد.

بر اساس نظرسنجی پزشکان بدون مرز (MSF)، تقریبا از هر چهار نفری که بین ماه می تا آگوست 2025 مصاحبه شده اند، یک نفر در ماه قبل دچار اسهال شده است.

بیماری های پوستی تقریبا 18 درصد از مشاوره های مراقبت های بهداشتی اولیه MSF را در سال 2025 تشکیل می دادند، در حالی که شرایط نامناسب آب و بهداشت نیز در گسترش گال و شپش نقش داشته است.

MSF گفت که متخصصان بهداشت روانی آن سطوح بالایی از پریشانی را مشاهده کردند که مربوط به مبارزه برای به دست آوردن آب کافی و لوازم بهداشتی بود و کودکان مسئولیت های سنگینی بر دوش داشتند.

در این بیانیه آمده است: «ناتوانی در حفظ بهداشت به منبع ناراحتی تبدیل شده است و احساس کرامت مردم را تضعیف کرده است.

پزشکان بدون مرز در ماه آوریل گفتند: «مقامات اسرائیل از دسترسی به آب به عنوان سلاحی علیه فلسطینی‌ها استفاده کرده‌اند و به طور سیستماتیک مردم غزه، فلسطین را از آب محروم می‌کنند تا در کمپین مجازات دسته‌جمعی باشند».

این بیانیه خاطرنشان کرد که «انکار عمدی» آب از فلسطینی‌ها بخشی جدایی‌ناپذیر از نسل‌کشی اسرائیل است و بخشی از «الگوی مکرر، سیستماتیک و تجمعی» به جای اعمال منزوی است.

این سازمان تاکید کرد که تخریب و حمله به زیرساخت‌ها، ممانعت از دسترسی بشردوستانه از طریق جابجایی اجباری و محرومیت از جابجایی، و مسدود کردن یا تأخیر در تدارکات ضروری، مکانیسم‌های اصلی اسلحه‌سازی دسترسی اسرائیل به WASH بوده است.

MSF گفت که چندین حادثه مربوط به تیراندازی یا تخریب کامیون‌های آبی و گمانه‌های مشخص شده خود را ثبت کرده است.

MSF گفت: «از 1 ژانویه 2026، تمام درخواست‌های MSF برای ورود هرگونه تدارکات از طریق سیستم اختصاصی، که تأیید آن توسط مقامات اسرائیلی تعیین می‌شود، رد شد.»

برخی از زیرساخت های آب تعمیر شده اند و شرکای بشردوستانه همچنان از منابع جایگزین استفاده می کنند.

با این حال، محدودیت‌های مربوط به تجهیزات، ژنراتورها، قطعات یدکی، کلر و سایر منابع ضروری، در کنار کمبود سوخت، همچنان عملکرد سیستم‌های باقی‌مانده را تهدید می‌کند.

برای فلسطینیانی که در این بحران زندگی می کنند، بهبودی با چیزی شروع می شود که هرگز نباید به یک مبارزه تبدیل می شد.

شیری که کار می کند. آبی که نوشیدن آن بی خطر است. سرویس بهداشتی کارآمد و برق قابل اعتماد.

و برای کودکانی مانند خانواده Aff، امکان گذاشتن سطل آب و برداشتن کتاب مدرسه به جای آن وجود دارد.