سه سال پس از 7 اکتبر، به نهال اوز بازگشتم

صبح روز 18 اوت، اندکی پس از ساعت 10 صبح، یک کامیون در حال حرکت در مقابل خانه ما در کیبوتس نهال اوز، نزدیکترین جامعه اسرائیلی به مرز غزه، توقف کرد. راننده و دو دستیار شروع به تخلیه ده‌ها جعبه حاوی وسایل ما کردند - کتاب، لباس، لوازم الکترونیکی، لوازم آشپزخانه.

پنجاه دقیقه بعد، همه چیز از کامیون خارج شد، جعبه ها در مرکز اتاق نشیمن ما انباشته شده بودند. من به متحرک‌ها مقداری آب سرد دادم - به طرز مسخره‌ای گرم بود، مثل روزهای تابستانی در اسرائیل - و آنها با عجله از در بیرون رفتند. من و همسرم جلوی جعبه ها ایستادیم و هر دو نفس عمیقی کشیدیم. تقریبا سه سال پس از زنده ماندن از حمله 7 اکتبر، ما به خانه برگشتیم.

نهال اوز یک جامعه کوچک است که کمتر از یک مایل از مرز اسرائیل و غزه فاصله دارد. این یک کیبوتس است - یک دهکده جمعی که حتی امروز، در اسرائیل سرمایه‌داری 2026، بسیاری از عناصر زندگی روزمره توسط جامعه مدیریت می‌شوند. دارای یک مزرعه لبنی موفق، هشت مرغداری و مزارعی است که چندین مایل به سمت شمال، جنوب و شرق کیبوتز امتداد دارد، جایی که سیب زمینی، کلم، هویج و ذرت در طول سال در آن کشت می شود.

در غرب کیبوتز مرز با غزه قرار دارد و در آن سوی آن تپه‌های بزرگی از آوار وجود دارد که محله شجاعیه شهر غزه قبلا در آن قرار داشت. بسیاری از تروریست های حماس که در 7 اکتبر به نهال اوز نفوذ کردند، از آنجا آمدند. پاسخ اسرائیل این بود که محله را به طور کامل تخلیه و ویران کرد و زمین سوخته ای را که زمانی هزاران خانواده در آن خانه داشتند، باقی گذاشت. امروز بخشی از حدود 60 درصد نوار غزه است که در اختیار ارتش اسرائیل است. الان کسی اونجا زندگی نمیکنه

مانند بسیاری از کیبوتس ها در امتداد مرز اسرائیل و غزه، نهال اوز به طور سنتی سنگر چپ اسرائیل بوده است. حزب کارگر و متحدانش بیش از 90 درصد آرای محلی را در انتخابات گذشته به دست آوردند. همه چیز در طول سال‌ها تغییر کرده است، اما نه چندان: زمانی که اسرائیلی‌ها آخرین بار در سال 2022 به پای صندوق‌های رای رفتند، احزاب مخالف بنیامین نتانیاهو 85 درصد از آرا را در مرکز رای‌گیری کیبوتز به دست آوردند. تعداد انگشت شماری از ساکنان قبل از 7 اکتبر برای راه بهبودی، یک سازمان غیردولتی اسرائیلی که به فلسطینی های غزه کمک می کند تا در بیمارستان های اسرائیل درمان پزشکی کنند، داوطلب شدند.

در آستانه حمله غافلگیرانه حماس، نهال اوز خانه 450 نفر بود. پانزده نفر از دوستان و همسایگان ما به قتل رسیدند. هشت نفر دیگر ربوده شدند. بقیه در زیر آتش از کیبوتز خارج شدند. تقریبا همه خانه‌های جامعه آسیب دیدند. زمانی که برای اولین بار برای بازدید از خانه ما آمدم، در نوامبر 2023، 40 گلوله را در داخل و خارج خانه شمردم. در ملاقات بعدی همسرم، میری، برخورد یک نارنجک را در نزدیکی پنجره آشپزخانه ما شناسایی کرد.

[گریم وود: اسرائیل نمی تواند حساب خود را برای همیشه به تعویق بیندازد]

من داستان خانواده ام را در کتابم «دروازه غزه» که یک سال پس از حمله منتشر شد، گفتم. من در مورد ساعات طولانی که با دو دختر کوچکمان در اتاقی تاریک گذراندیم، بدون غذا و برق نوشتم، در حالی که تروریست ها خانه ما را محاصره کرده و به اتاق نشیمن شلیک کردند. این کتاب همچنین از ماموریت نجاتی که والدین من، هر دو در اوایل دهه 60 زندگی‌شان، به عهده گرفتند، انجام دادند و از تل‌آویو به سمت مرز غزه راندند، و مصمم بودند که ما و هر کس دیگری را که در این راه ملاقات کردند، نجات دهند.

من وحشت، ترس و قهرمانی آن روز را اینجا بازگو نمی کنم. اما خاطرات با ما ماندند و تقریبا سه سال است که در یک معضل غیرممکن برای خانواده ما نقش اساسی داشته اند: اینکه آیا به نهال اوز برگردیم یا خیر.

در دو سال اول جنگ، این یک سؤال کاملا نظری بود. نهال اوز در یک منطقه نظامی بسته قرار داشت و هیچ کس نمی توانست در آن زندگی کند. جامعه ما یک خانه موقت در یک کیبوتس در نزدیکی حیفا، در شمال اسرائیل پیدا کرد که سخاوتمندانه پذیرفت که میزبان ما باشد. آنجا منتظر ماندیم تا جنگ تمام شود.

این معضل در بهار 2026، زمانی که مجبور شدیم دختر بزرگترمان، گالیا، را در کلاس اول ثبت نام کنیم، فوری شد. ما می خواستیم او این فصل هیجان انگیز از زندگی خود را با دوستانش در خانه در نهال اوز آغاز کند. اما آیا می‌توانیم دوباره در خانه‌ای بخوابیم که تقریبا به قتل رسیده‌ایم؟ آیا می‌توانیم هر روز صبح به سر کار برویم و دختر کوچکترمان، کارمل، را در مهدکودک نهال اوز بگذاریم؟ و آیا واقعا می‌توانیم در کنار غزه ویران‌شده‌ای زندگی کنیم که به یک کمپ غول‌پیکر پناهندگان تبدیل شده بود، نیمی از آن هنوز تحت کنترل حماس است، فقیرتر و حتی بدبخت‌تر از گذشته؟

تنها راه برای فهمیدن این بود که تلاش کنید. ما شروع به بازدید از کیبوتز در تعطیلات آخر هفته کردیم، اغلب یک یا دو شب را در خانه خود می گذراندیم، که تا آن زمان به طور کامل بازسازی شده بود. اولین باری که شب را ماندیم، حدود آتش‌بس را که اکتبر گذشته اجرایی شده بود، فهمیدیم: حوالی ساعت 2 بامداد، هنگامی که یک خودروی نظامی اسرائیلی در داخل غزه از روی یک بمب کنار جاده‌ای عبور می‌کرد، با یک انفجار از خواب بیدار شدیم. یک سری بمباران های اسرائیلی به دنبال آن، دیوارهای ما را به لرزه درآورد.

دخترها همه را خوابیدند - شاید در جریان حملات موشکی حزب الله و ایران که در شمال تجربه کردیم به چنین صداهایی عادت کرده بودند - اما من و میری تقریبا خوابمان برد.

بازدیدهای بعدی بهتر بود و آنچه را که در مورد نهال اوز دوست داریم به ما یادآوری کرد: کوچه های باریک و سایه دار. باغ های رنگارنگ اطراف خانه ها؛ زمین های سبز وسیعی که از ایوان جلویی خود می بینیم. بیشتر از همه، ما دوباره با دوستانی که در کنار ما از 7 اکتبر جان سالم به در بردند، و ما را به گونه‌ای درک می‌کنند که دیگران، مهم نیست که چقدر نزدیک یا محبوب هستند، هرگز کاملا نمی‌توانند ارتباط برقرار کنیم.

سرانجام، پس از ماه‌ها تامل و تأمل دردناک، تصمیم گرفتیم به عقب برگردیم و زندگی خود را در همان جایی که تقریبا به پایان رسیده بود، بازسازی کنیم. ما احساس کردیم که ترک نهال اوز اعتراف به شکست و پیروزی برای تروریست هایی است که به جامعه ما حمله کردند و خانه ما را هتک حرمت کردند.

با این حال، قبل از اینکه به عقب برگردیم، ما توافق کردیم که فقط برخی از جعبه‌هایمان را باز کنیم، جعبه‌هایی که در ماه‌های آینده چیزهایی را که ما به آن نیاز داریم در خود جای می‌دهند. بقیه هنوز در انبار ما مهر و موم شده اند. آنها تا 27 اکتبر در آنجا منتظر خواهند ماند، زمانی که اسرائیل پیگیرترین انتخابات تاریخ خود را برگزار خواهد کرد. اگر اردوگاه لیبرال اسرائیل شکست بخورد، ما می ترسیم که آینده ای برای ما و فرزندانمان در اینجا وجود نداشته باشد - نه فقط در نهال اوز، بلکه در هر کجای اسرائیل.

خانواده من شخصا در این انتخابات شرکت دارند: پدرم برای کنست، پارلمان اسرائیل، در حزب نخست وزیر سابق نفتالی بنت، که بخشی از بلوک مخالف است که قصد برکناری دولت فعلی نتانیاهو را دارد، نامزد می شود. اما وقتی به خطرات این انتخابات فکر می‌کنم، این نسل قدیمی‌تر خانواده من نیستند که به ذهنم می‌آیند. این کوچکتر است - دو دخترم. اگر پدرم در کنست انتخاب نشود اما دولت نتانیاهو عوض شود، همه اعضای خانواده ما خوب خواهند بود. اگر نتانیاهو انتخاب شود اما نتانیاهو قدرت را حفظ کند، همین امر صادق نخواهد بود.

چه چیزی این انتخابات را تا این حد پیامد می کند؟ در یک نظرسنجی اخیر، 23 درصد از اسرائیلی‌ها گفته‌اند که در صورت انتخاب مجدد دولت نتانیاهو، آنها یا یکی از اعضای خانواده‌شان قصد خروج از کشور را دارند. اگرچه ما به تازگی به خانه خود برگشته ایم، من و میری جزو آن گروه هستیم. اگر این دولت در قدرت بماند، ما برای تصور هر نوع آینده ای در اینجا تلاش می کنیم.

افرادی که از خارج از کشور این انتخابات را دنبال می کنند ممکن است گیج شوند. موضوعاتی که در سه سال گذشته بر پوشش بین المللی اسرائیل غالب بوده است - جنگ در غزه، جنگ با ایران، خشونت در کرانه باختری - در بحث سیاسی داخلی این کشور کمتر برجسته است. ائتلاف حاکم و احزاب اپوزیسیون پیشرو در مورد این مسائل تا حدی با هم اختلاف دارند، اما این اختلافات ممکن است برای سرسخت ترین منتقدان اسرائیل کوچک به نظر برسد.

[فرانکلین فوئر: چگونه نتانیاهو آمریکا را از دست داد]

اگرچه بسیاری از جهان بر این باورند که نتانیاهو دونالد ترامپ را به یک ماجراجویی ناموفق در ایران کشاند، در داخل اسرائیل، نخست‌وزیر به دلایل بسیار متفاوت با انتقادات شدیدی روبروست. اسرائیلی‌هایی که می‌خواهند او برود، به فساد و بی‌کفایتی سرسام‌آور دولتش اشاره می‌کنند، که باعث وخامت شدید موسسات و خدماتی شده است که اسرائیلی‌ها هر روز به آنها تکیه می‌کنند، از جمله مدارس، بیمارستان‌ها، ایستگاه‌های پلیس و فرودگاه‌ها.

نمرات دانش‌آموزان اسرائیلی در آزمون‌های بین‌المللی خواندن و ریاضی به‌طور چشمگیری کاهش یافته است، و یک مطالعه اخیر نشان می‌دهد که مدارس اسرائیل دومین مدرسه از نظر جمعیت در OECD هستند. در سال 2025، این کشور بیشترین تعداد قتل در تاریخ خود و بیشترین مرگ و میر ناشی از تصادفات رانندگی را در دو دهه به ثبت رساند. این چیزها در خارج از کشور خبرساز نمی شوند و به اندازه وقایع ایران و غزه دراماتیک نیستند. اما آنها واقعیت ما را درست به اندازه مسائل جنگ و صلح شکل می دهند و زندگی در اینجا را که شروع آن آسان نیست، سخت تر و سخت تر می کنند.

ماه گذشته برادرم که پزشک بود به مقام جدیدی ارتقا یافت و خانواده ما به این مراسم دعوت شدند. همانطور که رئیس او کلمات تبریک گفت، تلفن من شروع به لرزش کرد. نگاهی به پایین انداختم و مجموعه‌ای از اعلان‌های فشاری از سایت‌های خبری اسرائیل را دیدم که درباره «خروج پزشکی» هشدار می‌دادند: یک مطالعه جدید دانشگاه تل‌آویو نشان داد که تقریبا 1400 پزشک در طول سه سال گذشته اسرائیل را ترک کرده‌اند، تعداد بی‌سابقه‌ای که کل سیستم مراقبت‌های بهداشتی این کشور را به خطر می‌اندازد.

پزشکان تنها کسانی نیستند که می روند. طبق یک مطالعه اخیر، نزدیک به 270000 اسرائیلی حداقل به مدت سه ماه بین سال های 2023 تا 2025 کشور را ترک کردند که بسیار بیشتر از هر دوره مشابهی است. بسیاری دیگر در حال بررسی این کار هستند. کسانی که می روند جوان تر، تحصیل کرده تر و درآمد بالاتری نسبت به کل جمعیت دارند.

من و همسرم این روند را نه فقط در مطالعات دانشگاهی، بلکه در حلقه اجتماعی خودمان نیز می بینیم. ما هرگز این همه دوست و اقوام کشور را ترک نکرده‌ایم. ما به شوخی می گوییم که اکنون در هر گوشه دنیا، از استرالیا گرفته تا کانادا، تایلند و اسپانیا، کسی را داریم که با او بمانیم. اما این شوخی جنبه تاریکی دارد: اسرائیل نمی تواند بسیاری از افراد ماهر و با استعداد خود را از دست بدهد. این کارگران ستون فقرات اقتصاد پیشرفته آن را تشکیل می دهند و جایگزینی آنها بسیار سخت خواهد بود.

هر یک از این نمونه‌ها را می‌توان به تنهایی توضیح داد، اما در کنار هم داستانی را روایت می‌کنند که به ندرت در خارج از اسرائیل شنیده می‌شود: یک کشور در حال زوال، رنج تحت فشار یک دولت فاسد، تفرقه‌انگیز و ناکارآمد. حداقل برای نیمی از کشور، این داستان تعیین کننده اسرائیل در چهار سال گذشته، در کنار 7 اکتبر و جنگ بوده است. انتخابات پیش رو یک رفراندوم است که آیا این هم داستان سال های آینده خواهد بود یا خیر.

در دسامبر 2022، نتانیاهو در دولت فعلی خود سوگند یاد کرد و به ایتامار بن گویر، جنایتکار محکوم و تحریک کننده راست افراطی، کنترل پلیس اسرائیل را داد. در ژانویه 2023، وزیر دادگستری یاریو لوین از طرحی رادیکال برای از بین بردن استقلال قوه قضاییه اسرائیل پرده برداری کرد. سپس 7 اکتبر فرا رسید که درجه وحشتناکی از ناکارآمدی نهادی را آشکار کرد. ارتش تنها نهادی نبود که در آن روز در مقابل اسرائیلی ها حاضر نشد. قطار و اتوبوسی برای بردن سربازان به جبهه یا کمک به نیروهای ذخیره برای پیوستن به واحدهایشان وجود نداشت.

کودکان از خانه های خود در مناطق مرزی شمالی و جنوبی اسرائیل تخلیه شدند، سپس بدون مدرسه و مهدکودک رها شدند. گروه های جامعه مدنی جای خالی را پر می کردند، در حالی که دولت هیچ جا دیده نمی شد.

ماتانیاهو انگلمن، ناظر دولتی وقت اسرائیل، که توسط نتانیاهو برای این شغل انتخاب شده بود، پس از 7 اکتبر مجموعه ای از گزارش های اهانت آمیز را در مورد بی کفایتی دولت منتشر کرد. یکی از آنها به جزئیات فروپاشی خدمات پزشکی اورژانس اسرائیل پرداخت. یکی دیگر دولت را به خاطر خرابی خدمات رفاهی و بهداشت روانی کشور در همان لحظه ای که بیشتر به آن نیاز داشت، مقصر دانست. به نظر می رسد از زمان انتشار این گزارش ها تغییر چندانی نکرده است: در سال 2025، اسرائیل بیشترین تعداد خودکشی را در میان سربازان و نیروهای ذخیره در 15 سال گذشته ثبت کرد.

میتونستم ادامه بدم پلیس تقریبا 2000 افسر کم دارد و استانداردهای استخدام خود را برای پر کردن شکاف پایین آورده است. دادگاه ها آنقدر کم کار هستند که در اوایل امسال، یک قاضی دادگاه عالی هشدار داد که متهمان قتل در حبس خانگی آزاد می شوند زیرا قاضی کافی برای محاکمه آنها وجود ندارد. مدارس به دلیل کمبود معلم به طور منظم کلاس ها را با هم ترکیب می کنند.

آخرین نمونه از ناکارآمدی خطرناک این دولت، حمله تروریستی مشکوک هفته گذشته توسط کمک خلبان عمانی در پروازی از دبی به اسرائیل است. گزارش‌های چند رسانه خبری اسرائیل، بی‌توجهی ترسناکی را در وزارت حمل‌ونقل، که مسئول غربالگری خلبانان خارجی برنامه‌ریزی شده برای فرود در اسرائیل است، آشکار کرد.

اطلاعات در مورد حمایت آشکار این خلبان از حملات تروریستی اسلامگرایان به راحتی قابل کشف بود، با این حال مقامات اسرائیلی حتی قبل از اینکه او مأموریت داده شود که تقریبا 200 اسرائیلی را به فرودگاه بن گوریون پرواز دهد، حتی یک غربالگری ابتدایی انجام ندادند. درست همانطور که اقدامات قهرمانانه توسط سربازان و غیرنظامیان اسرائیلی در 7 اکتبر جان انسان ها را نجات داد، واکنش شجاعانه کاپیتان پرواز و چند مسافر اسرائیلی از وقوع یک فاجعه عظیم در آسمان تل آویو جلوگیری کرد. اما بار دیگر دولت در ابتدایی ترین وظیفه خود به طرز فجیعی ناکام ماند.

تنها چیزی که این دولت در انجام آن موفق بوده است، باقی ماندن در قدرت است. پس از 7 اکتبر، به طور گسترده تصور می شد که انتخابات جدید ظرف چند ماه برگزار خواهد شد. در عوض، دولت فعلی نتانیاهو اولین دولت در دهه‌های اخیر خواهد بود که یک دوره کامل را تکمیل می‌کند. برای ما، به‌عنوان بازماندگان 7 اکتبر که در آن روز دوستان زیادی را از دست دادیم، تداوم دولت بر سر کار، توهینی است که به عمیق‌ترین آسیب اضافه شده است.

ائتلاف بازماندگان سیاسی نتانیاهو از سه عنصر تشکیل شده است: حزب لیکود خودش، احزاب راست افراطی ایتامار بن گویر و وزیر دارایی بزالل اسموتریچ، و احزاب افراطی ارتدوکس.

[گریم وود: فاجعه ای نزدیک در فلای دبی]

لیکود همیشه حتی پس از 7 اکتبر به نتانیاهو وفادار می ماند. در عرض چند روز، وزرای حزب و قانونگذاران این حزب کتاب بازی نخست وزیر را پذیرفتند و تقصیر را به گردن ارتش، سرویس های اطلاعاتی، دولت قبلی نفتالی بنت، دولت بایدن و تقریبا هر کس دیگری که فکرش را می کردند، می انداختند، به جز مردی که تقریبا 90 درصد از زمان 90 درصدی اسرائیل را رهبری می کرد. نتانیاهو راست افراطی و افراطی ارتدوکس را در هیئت نگه می داشت.

اگر هر یک واقعا در هر نقطه ای پس از 7 اکتبر کنار می رفت، اکثریت خود را از دست می داد. جلب رضایت این شرکا به هدف اصلی او و کلید بقای سیاسی او تبدیل شد.

قبل از 7 اکتبر، هم جناح راست افراطی و هم افراطی ارتدوکس با شور و شوق از حمله دولت به قوه قضائیه حمایت کرده بودند، هر کدام به دلایل خاص خود. سیاستمداران راست افراطی، دادگاه عالی اسرائیل را سنگر لیبرالیسم می دانند که حقوق برابر زنان و اسرائیلی های LGBTQ را تضمین کرده است. آنها همچنین گمان می کنند که اگر آنها سعی کنند رویای نهایی جنبش شهرک سازی برای الحاق کرانه باختری را بدون اعطای شهروندی به میلیون ها فلسطینی ساکن در آنجا تحقق بخشند، در مقابل آنها قرار خواهد گرفت.

ارتدوکس‌های افراطی، به نوبه خود، در خصومت راست افراطی نسبت به برنامه لیبرال دربار سهیم هستند، اما انگیزه آنها بیشتر از ترس است. سناریوی کابوس‌آمیز آنها این است که دادگاه به بی‌عدالتی پایان می‌دهد که دولت‌های متوالی اسرائیل در رفع آن ناکام مانده‌اند: اکثر شهروندان یهودی اسرائیل طبق قانون ملزم به خدمت در ارتش هستند، در حالی که افراطی‌های ارتدوکس تقریبا به طور کامل معاف هستند.

این ترتیب به زمان تأسیس اسرائیل برمی گردد، زمانی که دیوید بن گوریون، اولین نخست وزیر این کشور، حدود 400 دانشجوی یشیوا را از خدمت معاف کرد. امروزه، ارتدوکس‌های افراطی سریع‌ترین بخش در حال رشد جامعه اسرائیل را تشکیل می‌دهند، با این حال در میان اسرائیلی‌های یهودی کمترین نمایندگی را هم در ارتش و هم در نیروی کار دارند. این وضعیت به دلیل قدرت سیاسی احزاب افراطی ارتدوکس، که تمرکز لیزری بر دور نگه داشتن مردان جوان خود از ارتش و تأمین بودجه دولتی برای یک زندگی مطالعات مذهبی به جای تحصیلات و شغل مدرن است، ادامه دارد.

زمانی که نتانیاهو ائتلاف کنونی را در اواخر سال 2022 تشکیل داد، این احزاب آن را بهترین فرصت برای تضعیف دادگاه و جلوگیری از صدور حکمی که افرادشان را به ارتش می‌فرستد، دیدند.

طرح دولت برای زانو زدن قوه قضائیه حتی قبل از 7 اکتبر با مشکل مواجه شد. این طرح اردوگاه لیبرال اسرائیل را که در انتخابات 2022 با اندکی شکست شکست خورده بود و صدها هزار معترض را به میدان آورد، برانگیخت. پس از حمله حماس، نتانیاهو از یک حزب میانه رو به رهبری دو فرمانده سابق ارتش، بنی گانتز و گادی آیزنکوت - که اکنون بهترین فرد برای جایگزینی او است - دعوت کرد تا به کابینه جنگ اضطراری بپیوندند. شرط اصلی آنها توقف قانون بحث برانگیز قضایی بود و نتانیاهو با اکراه موافقت کرد. انجماد خبر بدی برای احزاب اولترا ارتدوکس بود.

با گسترش جنگ اسرائیل به لبنان، سوریه، یمن و ایران، ارتش اعلام کرد که به 10000 سرباز اضافی نیاز دارد و جمعیت افراطی ارتدوکس بزرگترین گروه بکر از نیروهای بالقوه بود. حکم دادگاه که به معافیت آنها پایان داد، ناگهان به نظر یک تهدید قریب الوقوع می آمد.

نتانیاهو خود را گرفتار دید. راست افراطی تنها تا زمانی که جنگ در غزه و لبنان ادامه داشته باشد، در تعقیب هدف نامشخص او یعنی «پیروزی کامل» از او حمایت خواهد کرد. او آنها را با طولانی کردن جنگ راضی نگه داشت و در عین حال چشم خود را بر خشونت شهرک نشینان افراطی علیه فلسطینیان در کرانه باختری بسته بود. اما این دو چیز، که شرکای راست افراطی او را راضی نگه می‌داشت، ارتش را نیز مجبور کرد که نیروهای خود را بیشتر گسترش دهد و نیازش به سربازان را عمیق‌تر کند و همراه با آن، فشار بر افراطی‌های ارتدوکس را افزایش دهد.

در پاسخ، ائتلاف او لایحه‌ای را ترویج کرد که ظاهرا قرار بود این پیش‌نویس را یک‌بار برای همیشه حل کند. هرگز به قانون تبدیل نشد و احتمالا هرگز قرار نبود. در عوض، نتانیاهو از مذاکرات بی پایان بر سر این لایحه در کنست استفاده کرد تا با دادگاه عالی وقت بخرد، و استدلال کرد که قضات باید از تحمیل راه حل خود خودداری کنند زیرا یک روند قانونی در حال انجام است.

بخش دوم استراتژی او شامل پول بود. زمانی که قضات در نهایت صبر خود را از دست دادند و به دولت دستور دادند که مزایای فراریان افراطی ارتدوکس را کاهش دهد، نتانیاهو برای جبران تحریم‌های دادگاه، صرفا به احزاب افراطی ارتدوکس پول‌های مالیات دهندگان را سرازیر کرد. میلیاردها مثقال که می‌توانست برای حل فوری‌ترین مشکلات کشور هزینه شود - کلاس‌های درس شلوغ، خدمات بهداشت روانی ناموفق، جاده‌های شلوغ - در عوض به اولویت‌های فرقه‌ای باریک شرکای ائتلاف او منحرف شد.

این استراتژی یک فاجعه برای کشور بود، اما به دولت نتانیاهو اجازه داد تا کارهای غیرقابل تصور را انجام دهد و یک دوره کامل را با وجود شکست های عظیم 7 اکتبر به پایان برساند. اکنون همین ائتلاف به دنبال چهار سال دیگر در قدرت است.

اگر نتانیاهو یک دوره دیگر را به دست آورد، یک نتیجه فوری می تواند خروج اسرائیلی های تحصیل کرده و بسیار ماهر باشد که منتظرند ببینند انتخابات چگونه به پایان می رسد. دن بن دیوید، اقتصاددان اسرائیلی که تلاقی اقتصاد و جمعیت اسرائیل را مطالعه می کند، دریافت که بیش از 90 درصد مالیات بر درآمد این کشور تنها توسط 20 درصد از اسرائیلی ها پرداخت می شود که عمدتا افراد حرفه ای تحصیل کرده هستند. حتی یک موج مهاجرت محدود می تواند ویرانگر باشد.

فراتر از دوستان و بستگانی که قبلا آنجا را ترک کرده‌اند، می‌توانیم شاهد شروع چنین موجی باشیم. ده‌ها خانواده‌ای که می‌شناسیم، از کیبوتز و منطقه مرزی غزه، از محل کارمان، از هر دو طرف خانواده‌مان، علنا در حال بحث در مورد خروج از خانه هستند، اگر در 27 اکتبر اوضاع خراب شود. من و میری نیز این گفتگوها را داشته‌ایم، و حتی با برنامه‌ریزی برای بازگشت به نهال اوز، این گفتگوها بیشتر و بیشتر شد.

[توماس رایت: افتتاحیه پس از نتانیاهو]

سال گذشته، دختران ما که در آن زمان فقط 5 و 3 ساله بودند، شروع به یادگیری زبان انگلیسی از یک معلم خصوصی کردند. میری، یک مددکار اجتماعی بالینی، به گروهی از مددکاران اجتماعی اسرائیلی واتساپ پیوست که به دنبال مهاجرت به خارج از کشور هستند یا در حال حاضر در جای دیگری زندگی می کنند. هزار عضو نحوه برخورد کشورهای مختلف با دیپلم ها و تجربیات حرفه ای به دست آمده در اسرائیل را مقایسه می کنند. او تنها عضو گروه نیست که اخیرا به جامعه ای بازگشته است که در 7 اکتبر مورد حمله قرار گرفت.