سه سناریو برای اسرائیل

قبل از انتخابات دیروز اسرائیل، تنها خواست جهانی برای یک نتیجه قطعی بود. دو نتیجه ممکن: ادامه دولت توسط نخست وزیر بنیامین نتانیاهو، یا دولتی به ریاست یکی از مخالفان او. در مرکز تل آویو، حامیان نامزدهای مخالف در خیابان‌های اصلی رانندگی کردند و عابران پیاده و کافه‌نشینان را جمع کردند تا به هر کسی که اصلا نتانیاهو نیست رای دهند. در اورشلیم، پیام های مخالف غالب بود.

در خیابان یافا، تابلویی بزرگ و دیستوپیایی، ایتامار بن گویر، ناظر بدنام زندان‌های نتانیاهو را نشان می‌داد که در کنار سه مرد زانو زده و زانو زده، پوزخند می‌زند و مانند یک فرد عقب مانده از خود راضی به نظر می‌رسد. در ایستگاه قطار اورشلیم، یک بروشور با چهره وزیر دارایی بزالل اسموتریچ در مسیر پیاده‌روی مسافران پرواز کرد. به جای انجام یک خروجی، پرسه زدم و دیدم که بیشتر مردم با احترام از آن کنار می‌رفتند، چند نفر روی آن پا می‌گذاشتند، و در نهایت یک زن مکث کرد تا انگشت پای مری جین خود را روی صورت اسموتریچ خرد کند. بعدا او را دیدم که سوار قطار من به سمت تل آویو شد.

نتایج رای گیری اکثرا درج شده است، و کمتر از آن چیزی است که همه امیدوار بودند، و از آن چیزی است که هر یک از طرفین مایل به اعتراف هستند. (هر دو طرف گفته اند که نتایج نشان می دهد که مردم از آنها حمایت می کنند.) ائتلاف فعلی نتانیاهو دیگر نمی تواند به تنهایی دولت تشکیل دهد. مخالفان نیز نمی توانند. احزاب با اکثریت عرب احتمالا 19 کرسی از 120 کرسی را در اختیار خواهند داشت. (2) ترکیب اعراب و مخالفان. یا (3) ترکیب اعراب و ائتلاف فعلی نتانیاهو.

اگر این انتخابات یک توپ جادویی 8 بود، نتیجه پاسخ مبهم بود، دوباره امتحان کنید. (در صورت عدم تشکیل دولتی، اسراییل تا چند ماه دیگر انتخابات دیگری برگزار خواهد کرد و نتانیاهو در این مدت در قدرت باقی خواهد ماند.)

[گریم وود: نتانیاهو به حالت وحشت کامل می رود]

روزها یا هفته های بعدی با معاملات پشت سر هم سپری خواهد شد تا ببینیم آیا طرفین می توانند با هر یک از سه سناریو فوق مذاکره کنند یا خیر. هر احتمالی مستلزم آن است که یک طرف از چیزی که قبلا غیرقابل مذاکره توصیف شده بود صرف نظر کند. در سناریوی (1)، اپوزیسیون ممکن است مجبور شود در مورد انگیزه اصلی مبارزات انتخاباتی خود مصالحه کند: هر کسی جز نتانیاهو. پس از یک انتخابات غیرمعمول شخصی، شخصی که اپوزیسیون وجود داشت تا آن را انکار کند، احتمالا به شکلی در قدرت باقی می ماند، به عنوان رهبر بزرگترین حزب واحد در کنست.

بر اساس یک معامله قابل تصور، نتانیاهو دو سال دیگر در سمت خود باقی می‌ماند، سپس به نفع نفتالی بنت تغییر می‌کند، درست زمانی که دونالد ترامپ دوره ریاست‌جمهوری خود را به پایان می‌رساند.

سناریوی (2) اپوزیسیون را ملزم به همکاری با احزاب عرب می کند. تمایل به همکاری با این احزاب از مشتاقانه (در مورد چپ ترین حزب، دموکرات ها) تا جهنم (در مورد اسرائیل بیتنو، در جناح راست سکولار-ناسیونالیست مخالف) متغیر است. این سناریو اکثریت شکننده ای را به ارمغان می آورد، اما تنها در صورتی که مخالفان، و همچنین بسیاری دیگر از رهبران مخالف که علنا ​​همکاری با احزاب عربی را رد کرده اند، به نحوی متقاعد شوند که نظر خود را تغییر دهند.

در سناریوی (3)، نتانیاهو، که ائتلافش به طور گسترده با آزار و اذیت اعراب همراه است، برای باقی ماندن در قدرت با احزاب عربی متحد می شود. این عجیب‌تر از همه، و آنقدر غیرممکن است که اگر این اتفاق بیفتد، اسرائیل به اطلاعیه‌های فوری بهداشت عمومی نیاز دارد تا به مردم اطمینان دهد که منابع آب با مواد توهم‌زا پر نشده است. منصور عباس، رهبر فرهیخته حزب اسلامگرای رعام، به کانال 12 اسرائیل گفت که "جناح راست" قبلا با او تماس گرفته است تا در مورد چشم انداز همکاری با یکدیگر گفتگو کنند.

نتانیاهو در سال 2021 نیز به احزاب عربی پیشنهاد داد، البته نه در مقیاسی که در اینجا لازم است. جزئیات بحث جناح راست با عباس همچنان مرموز است و حتی اگر هر دو حزب عربی با حزب نتانیاهو، لیکود، همکاری کنند، دیگر احزاب راست افراطی که به مراتب دشمنی بیشتری با اعراب دارند، باید با این ترتیب موافقت کنند یا در ائتلاف با یک حزب مخالف جایگزین شوند.

اما موضع نتانیاهو در سمت راست به او آزادی عمل متناقضی در دادن امتیاز به منافع سیاسی اعراب می دهد، زیرا کمتر سیاستمداری در سمت راست احساس می کند که می تواند او را برای انجام این کار کباب کند. اگر نتانیاهو با اسرائیلی‌های عرب معامله کند، این توافق ممکن است پابرجا بماند. شک و تردید در مورد این احتمال موجه است. اما از خود بپرسید: چرا جناح راست اسرائیل عباس را صدا زد؟ از روی ادب؟ کسالت؟ به عنوان یک بلوف، برای تحت فشار قرار دادن احزاب دیگر؟

[نمایش: پرواز در سراسر جهان برای رای دادن]

هر سه سناریو مستلزم سازش دشوار یا بعید است، و برخی احتمالات دیگر (مانند جدایی از اردوگاه ضد نتانیاهو) می تواند گزینه های بیشتری را ایجاد کند. قطع احزاب عربی محتمل به نظر می رسد. از نظر مخالفان نتانیاهو، شراکت با دشمن قسم خورده آنها، هر چند یک همکار صهیونیست، ناپسند است.

اما مشارکت با احزاب عربی - که تعهدشان به هویت اسرائیل به عنوان یک کشور یهودی در بهترین حالت بی‌دلیل است و اکثر احزاب اپوزیسیون با آنها در مورد امنیت و سایر حوزه‌های سیاست اختلاف نظر جدی دارند - باعث می‌شود که درون‌نگری به تعویق بیفتد. اسرائیلی های عرب که حدود یک پنجم جمعیت را تشکیل می دهند، نمایندگانی در کنست دارند. اما همکارانشان آنها را مانند نوعی سرایت منزوی می کنند (و برخی از اعراب این انزوا را به همدستی در یک پروژه ملی تحت رهبری یهودیان ترجیح داده اند).

قبل از انتخابات، من با ژاکوب ابوالفیا، دانشمند علوم سیاسی دانشگاه آمریکایی صحبت کردم، او پیش بینی کرد که اگر مخالفان بخواهند نتانیاهو را ترک کنند، احزاب عربی شرکای ضروری خواهند بود. او به من گفت: «این تنها راه ثابت ریاضی برای ایجاد ائتلاف ضد نتانیاهو است. اما او می‌گوید که رهبران مخالف می‌دانند که اگر آشکارا با اعراب محاکمه کنند، ائتلاف مخالفان متلاشی می‌شود، زیرا رای‌دهندگان احساسات ضد عرب را در خود جای داده‌اند. آیا اعراب شهروند کامل اسرائیل هستند یا نه؟ او پرسید.

در جامعه اسرائیل تضادهای داخلی وجود دارد که در حال حاضر قابل حل نیست.» ممکن است اینطور باشد. اما به نظر می رسد که هر مسیری که به پیش می رود مستلزم حل حداقل یک تناقض یا ناسازگاری است. این فقط موضوع تصمیم گیری است که کدام.