سودان: بدبختی در بحبوحه کاهش کمک ها به آوارگان بدتر می شود

سازمان بین‌المللی مهاجرت (IOM) و کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) زنگ خطر را به صدا در می‌آورند: کمبودهای مالی جدی منابع سرپناه اضطراری و کالاهای اساسی خانگی در نظر گرفته شده برای سودان را کاهش داده است. بدون ارائه فوری بودجه انعطاف‌پذیر، حتی تعداد بیشتری از خانواده‌ها مجبور خواهند بود بدون محافظت کافی در برابر شرایط آب و هوایی شدید، ناامنی، خشونت و استثمار در ماه‌های آینده مقابله کنند.

در مجموع 33.7 میلیون نفر در این کشور جنگ زده و قحطی زده به کمک های بشردوستانه وابسته هستند. حدود 15.4 میلیون نفر به تنهایی نیاز به سرپناه اضطراری و وسایل اولیه خانگی دارند. با این حال، به دلیل کمبود بودجه، سازمان های کمک رسان تنها توانسته اند به 10 درصد کمک کنند.

بیش از سه سال و نیم پس از آغاز جنگ بین نیروهای مسلح سودان (SAF) و نیروهای پشتیبانی سریع شبه نظامی (RSF)، سودان همچنان محل بزرگترین بحران انسانی و آوارگی در جهان است. حدود 8.6 میلیون نفر برای فرار از تشدید خشونت در داخل کشور و بیش از 4.6 میلیون نفر به کشورهای همسایه گریختند. 5.2 میلیون نفر دیگر علیرغم ادامه جنگ به مناطق اصلی خود بازگشته اند. با این حال، شهرها و زیرساخت های آنها ویران شده است.

جنگ، حملات هواپیماهای بدون سرنشین و مشکلات لجستیکی ارسال کمک های بشردوستانه را پیچیده تر می کند.

بین 40000 تا 250000 نفر کشته شده اند. ارقام دقیق یا به روز در دسترس نیست زیرا درگیری ها ادامه دارد، ارتباطات اینترنتی مبتنی بر ماهواره محدود شده است و بسیاری از سازمان های امدادی و ناظران کشور را ترک کرده اند.

مارینا پیتر، رئیس انجمن سودان و سودان جنوبی در آلمان، به دویچه وله گفت: تصور اینکه مردم چگونه باید زنده بمانند، سخت است. در بخش‌های وسیعی از کشور، از زمان آغاز جنگ، مردم از کمک‌های بشردوستانه محروم شده‌اند. برخی با خوردن ریشه زنده مانده اند. به گفته این کارشناس سودانی، این واقعیت که مردم همچنان از کشورهای همسایه به مناطق جنگی باز می گردند نیز با کمبود مرتبط است: جیره غذایی در کمپ های پناهندگان به شدت کاهش یافته است.

ایوو کورنر، متخصص سودان در کاریتاس بین المللی، از جامعه بین المللی به دلیل کاهش شدید کمک ها انتقاد می کند. کورنر به دویچه وله گفت: در سطح جهانی شاهد کاهش چشمگیر بودجه برای کمک های بشردوستانه هستیم. این فقط ایالات متحده نیست که کمک های خود را کاهش داده است. او گفت که آلمان و اتحادیه اروپا نیز نسبت به چهار یا پنج سال پیش بودجه کمتری ارائه می کنند.

در سودان، کاریتاس بین المللی از پناهندگان و جوامعی که از آنها میزبانی می کنند با کمک های نقدی، تامین آب آشامیدنی، مراقبت های اولیه پزشکی و بذر حمایت می کند. با این حال، پروژه های کاریتاس سودان در سال 2026 به طور انحصاری از طریق کمک های مالی تامین شده است. در حالی که کورنر امیدوار است بودجه بیشتری از وزارت خارجه آلمان برای پروژه‌های سودان دریافت کند، اما پیش‌بینی می‌کند که فرصت‌های تامین مالی بسیار محدودتر از سال‌های گذشته خواهد بود.

به گفته مارینا پیترز، کارشناس سودانی، ارزیابی پیامدهای این بحران به طور فزاینده ای دشوار می شود. او به دویچه وله گفت: «در بسیاری از نقاط کشور، مردم از زمان شروع جنگ به طور کامل از کمک های بشردوستانه محروم شده اند. پیتر همچنین خاطرنشان می کند که مرگ و میر کودکان در سودان بالاتر از حد متوسط ​​است. با این حال، تقریبا غیرممکن است که میزان واقعی بحران را دقیق‌تر تعیین کنیم، زیرا طرف‌های متخاصم همچنان مانع دسترسی بشردوستانه می‌شوند.

در 23 اکتبر، بریتانیا و 31 شریک بین المللی دیگر، از جمله آلمان، بیانیه مشترکی در مورد قحطی قریب الوقوع در سودان صادر کردند. بر اساس این بیانیه، 19.5 میلیون نفر - حدود 41 درصد از جمعیت - از ناامنی غذایی حاد رنج می برند. این کشورها از طرف‌های درگیر می‌خواهند اجازه دسترسی بدون مانع به کمک‌های بشردوستانه را بدهند و از حمله به زیرساخت‌های غیرنظامی خودداری کنند. در عین حال، آنها خواستار افزایش بودجه کمک های بین المللی هستند.

در حالی که مارینا پیتر اصولا از این درخواست استقبال می کند، تناقضی می بیند. سؤال این است: این درخواست واقعا متوجه چه کسی است؟ بسیاری از امضا کنندگان خود به طور سیستماتیک بودجه کمک های بشردوستانه و همکاری های توسعه را قطع کرده اند. بنابراین درخواست جامعه بین المللی کمک کننده در نهایت متوجه خود دولت ها می شود.

در همین حال، دولت سودان مستقر در خارطوم، پایتخت این کشور - به رهبری نیروهای SAF ژنرال عبدالفتاح البرهان - همه هشدارهای مربوط به قحطی را رد می کند.

در بیانیه‌ای به تاریخ 26 اکتبر، این سازمان ادعا می‌کند که وضعیت مواد غذایی در کشور آرامش‌بخش گزارش شده است و ذخایر دولتی و تولیدات کشاورزی در حال انجام برای تامین تقاضا کافی است. به گفته خارطوم، هشدارهای کشورهای غربی به معنای سیاسی شدن وضعیت انسانی است.

پیتر این بیانیه را به عنوان "واقعا بدبینانه و تقریبا موذیانه" انتقاد کرد. او گفت که ادعای دولت مبنی بر دسترسی نامحدود سازمان های بشردوستانه نیز واقعیت را منعکس نمی کند.

علاوه بر گرسنگی و آوارگی، تهدید غیرنظامیان ناشی از استفاده از هواپیماهای بدون سرنشین نیز در حال افزایش است. پلتفرم صلح برای سودان در 5 نوامبر فراخوانی صادر کرد و خواستار پایان دادن به حملات به غیرنظامیان، بازارها، بیمارستان ها و منابع آب و برق شد. تنها در سه هفته اول اکتبر، حداقل 306 نفر در حملات کشته شدند. به گفته دفتر حقوق بشر سازمان ملل، هواپیماهای بدون سرنشین در نیمه اول سال 2026 جان حداقل 1120 غیرنظامی را گرفتند.

کورنر کاریتاس تایید کرد: حملات هواپیماهای بدون سرنشین یک مشکل بزرگ است. آنها باعث ایجاد اضطراب گسترده در بین مردم می شوند و اغلب به غیرنظامیان حمله می کنند. علاوه بر این خطر برای کارگران بشردوستانه است. او گفت که این امر سازمان های همکار محلی را بیش از پیش مهم می کند. آنها از اعتماد مردم محلی برخوردارند، عمیقا در مناطق ریشه دارند و در برخی موارد می توانند به مناطقی برسند که امدادگران بین المللی به سختی می توانند به آنها دسترسی پیدا کنند.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

این مقاله در اصل به زبان آلمانی منتشر شده است.